เมื่อมองรถสีดำแล่นจากไปไกล เซี่ยเจี้ยนว่านก็รู้สึกถึงอารมณ์ประหลาดที่ผุดขึ้นมาในใจ ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย
“เมื่อคืนไม่ได้นอนดีหรือเปล่านะ”
เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนเดินไปยังตึกหอพัก
รถสีดำไม่ได้ขับออกจากมหาวิทยาลัย กลับหักเลี้ยวอย่างเท่แล้วจอดลงหน้าห้องสมุดมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้
หลินอี้ลงจากรถ ในเมื่ออยากมีชีวิตรอด ก็ต้องตั้งใจเรียนให้ดีสิ
ตอนนี้เขายึดร่างเจ้าของเดิมมาแล้ว ย่อมไม่ควรปล่อยให้ชาติตระกูลที่ว่านี้เสียเปล่า ขอแค่ทำความเข้าใจเรื่องการเงินให้ได้ หลังเรียนจบก็กลับไปทำงานที่บริษัทของครอบครัว
ถึงตอนนั้นก็แต่งงานกับภรรยาสวย ๆ สักคน มีทั้งเงินทั้งอำนาจ แบบนี้ไม่เรียกว่าใช้ชีวิตสุขสบายแล้วจะเรียกว่าอะไร?
หลินอี้ยิ้มมุมปาก วางแผนชีวิตหลังทะลุมิติของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเดินเข้าไปในห้องสมุด เขาก็เดินตามทางเดินด้านข้างขึ้นไปยังชั้นสอง เพราะหนังสือด้านการเงินบนชั้นสองมักมีให้เลือกมากกว่า
เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมไม่ชอบเรียน หลินอี้จึงต้องเริ่มอ่านตั้งแต่พื้นฐานของปีหนึ่ง
หลินอี้เลือกหนังสือมาสองสามเล่ม แล้วหาที่นั่งใกล้แสงแดดก่อนนั่งลง คนส่วนใหญ่ในห้องสมุดต่างก้มหน้า สวมหูฟัง ตั้งใจอ่านหนังสือกันอยู่
แทบไม่มีใครสนใจว่ามีใครเข้ามาหรือออกไป
หลินอี้จึงไม่ทันสังเกตว่าข้างที่นั่งของเขามีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสือเงียบ ๆ เธอแต่งตัวเรียบง่าย สวมกางเกงขายาวสีขาวทำจากไนลอน คู่กับเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบ ๆ ดูธรรมดาแต่สบายตา
เธอสวมแว่นขอบทอง ดวงตาใสกระจ่างและมีแววของคนมีความรู้ ที่ดึงดูดยิ่งกว่าคือใบหน้าเย็นชาซึ่งยังคงมีความอบอุ่นของมนุษย์อยู่