ตัวของเซี่ยเจี้ยนว่านนุ่มนิ่มมาก เธอแทบจะแนบชิดเข้ากับหลินอี้ มุมปากมีรอยยิ้มแต้มอยู่ ทว่ารอยยิ้มในตอนนี้กลับทำให้หลินอี้รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว!
เป็นอย่างที่คิดเลย...ยังไงก็...
หายใจลึก ๆ อย่าเพิ่งรีบร้อน หายใจลึก ๆ นายทำได้ หลินอี้ สู้เข้านะ ก็แค่ยันดี้ระดับเบาคนหนึ่งเท่านั้น
นายรับมือไหว!
หลินอี้หลอกตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก ก่อนจะดึงเซี่ยเจี้ยนว่านให้นั่งลง “นั่งก่อน ทุกคนกำลังมองอยู่นะ”
เซี่ยเจี้ยนว่านชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แถมยังดูเขินอายเล็กน้อย
เมื่อก่อนเขาพูดจาอ่อนโยนแบบนี้ด้วยเหรอ?
น้ำเสียงของหลินอี้ราบเรียบ ไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย ดวงตาเปื้อนรอยยิ้ม “ว่านว่าน คือเรื่องมันเป็นแบบนี้...”
“นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?”
เซี่ยเจี้ยนว่านแทรกขึ้นมากะทันหัน ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย
“วะ...ว่านว่านไง ทำไมเหรอ เธอไม่ชอบหรือ? ถ้าไม่ชอบ ฉันเปลี่ยนคำเรียกก็ได้” หลินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง
เซี่ยเจี้ยนว่านหุบยิ้มไม่อยู่ ก้มหน้าลงเล็กน้อย เสียงเบาจนแทบเหมือนเสียงยุง “ฉันชอบมาก...”
ด้านข้าง หวังเจี๋ยกับสวีเทามีสีหน้าสุดจะบรรยาย เรียกได้ว่าพิลึกพิลั่นเลยทีเดียว
แต่ทั้งสองคนไม่กล้ารบกวนหลินอี้กับเซี่ยเจี้ยนว่าน ตั้งใจว่าพอมีเวลาว่างเมื่อไรจะต้องถามพี่ใหญ่ของพวกเขาให้ได้ ว่าตกลงไปจีบเธอติดได้ยังไง!
เธอเขินแล้วเหรอ?
ลูกกระเดือกของหลินอี้ขยับ เขาทำเสียงให้อ่อนโยนยิ่งขึ้น “ดีจัง ว่านว่าน~”
เซี่ยเจี้ยนว่านสะดุ้งไปทั้งตัว ใบหน้าแดงผิดปกติ มือพลันกำมือเขาแน่นขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ “ได้...ได้ยินแล้ว...”