“เอ่อ ได้...ได้ ฉันเลิกเรียนตอนบ่ายสามโมงประมาณนั้น”
หลินอี้เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่กล้าคิดต่อให้ลึก อย่างไรเสีย เรื่องแบบนี้มันเหลวไหลเกินไปแล้ว!!
“ถึงแล้ว”
ไม่นาน รถก็มาถึงหน้าอาคารเรียนคณะการเงิน หลินอี้กำลังจะลงจากรถ มือวางบนมือจับประตูและแง้มเปิดออกไปนิดหนึ่งแล้ว
เขาเบิกตากว้าง รีบดึงประตูกลับแล้วนั่งตัวตรงทันที
หลี่ชิงชิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองข้างนอกแวบหนึ่ง แล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที
หน้าทางเข้าอาคารเรียน เซี่ยเจี้ยนว่านยืนอยู่ตรงนั้น กอดหนังสือเรียนไว้แนบอก มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ สวมชุดลำลองที่ดูสะอาดเรียบร้อย
เมื่อเทียบกับภาพเจ้าหญิงแสนหรูหราเมื่อคืน วันนี้เธอกลับดูงดงามและเป็นธรรมชาติมากกว่า
“เธอ...เหมือนกำลังรอใครอยู่นะ” หลี่ชิงชิงหลุบตาลง ในใจรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอ่ยออกมา
“แค่ก ดูออกอยู่แล้ว”
หลินอี้เม้มริมฝีปาก ยัยนี่คงไม่ได้กำลังรอฉันอยู่หรอกนะ?
เป็นไปไม่ได้มั้ง เธอเปลี่ยนจากดอกไม้ประจำโรงเรียนผู้เย็นชา กลายเป็นคนคลั่งรักไปได้ยังไง?
ดูรอยยิ้มนั่นสิ เหมือนการรอฉันจะเป็นเรื่องที่มีความสุขมากเลยนะ!
หลี่ชิงชิงเหลือบมองหลินอี้ด้วยหางตา ก่อนจะกัดฟันพูดว่า “นายรอฉันอยู่ตรงนี้!”
พูดจบ เธอก็ลงจากรถแล้วเดินฉับ ๆ ไปทางเซี่ยเจี้ยนว่าน
หลินอี้จ้องมองเธอ เห็นเธอไปยืนตรงหน้าเซี่ยเจี้ยนว่านแล้วพูดอะไรบางอย่าง ไม่นานเซี่ยเจี้ยนว่านก็หันหลังเดินเข้าไปในอาคารเรียน
จากนั้นหลี่ชิงชิงก็เดินกลับมา หลินอี้ลงจากรถด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “เธอ...ไปพูดอะไรกับเธอน่ะ? ทำไมเธอถึงเดินไปเลยล่ะ?”