แย่แล้ว เธอเหมือนจะพูดแบบนั้นจริง ๆ ด้วย!
ตอนนั้นซูเสี่ยวโหรวดึงมือเขา ทุกอย่างก็เลยหลุดจากหัวไปหมดแล้ว!!
หลินอี้เบิกตากว้าง ทำยังไงดี?
เขาจะตายหรือเปล่าเนี่ย?
ซูเสี่ยวโหรวที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง นี่คือพี่สาวเซี่ยคนนั้นเหรอ?
ตัวจริงสวยกว่ารูปในฟอรัมนักเรียนอีกนะ! แถมราศียังไม่ด้อยไปกว่าพี่สาวหลี่เลยด้วย
“เอ่อ... คือว่า ฉันน่าจะอธิบายได้...”
“หลินอี้ นายเพิ่งรับปากฉันไปแล้วนะ ยังไงหลินอี้ก็มาที่ตึกกิจกรรมชุมนุม ไม่ได้มาเพื่ออะไรหรอก ก็แค่มาเข้าชมรมร็อกเท่านั้นแหละ!”
หลี่ชิงชิงโบกมืออย่างจนใจ “เฮ้อ ตอนแรกฉันก็บอกแล้วว่า ช่างมันเถอะ เดี๋ยวดอกไม้ประจำโรงเรียนอย่างพี่เซี่ยจะไม่พอใจเอา
แต่จะทำยังไงได้ล่ะ รุ่นพี่หลินยืนกรานว่า ‘ฉันชอบร็อกที่สุดเลย ชอบศิลปะเป็นพิเศษด้วย!’”
หา?!
หลินอี้สะดุ้งทั้งตัว ลุกพรวดขึ้นยืน
ซูเสี่ยวโหรวที่อยู่ข้าง ๆ ทำหน้างุนงง รุ่นพี่หลินพูดอะไรแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ หลินอี้มั่นใจว่าตอนนี้ตัวเองคงตายไปเป็นร้อยรอบแล้ว!
เซี่ยเจี้ยนว่านมองหลินอี้อย่างเย็นชา เธอรู้ดีว่าหลินอี้ไม่ได้พูดแบบนั้น และก็รู้ด้วยว่าหลี่ชิงชิงจงใจยั่วโมโหเธอ
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็โกรธมาก โกรธจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว!
เธอกระชากคอเสื้อหลินอี้ ดวงตาวูบไหวด้วยแววคลุ้มคลั่ง น้ำเสียงเย็นเยียบชวนขนลุก “งั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงจำไม่ได้เลยว่านายชอบศิลปะด้วย?”
ดวงตาหลินอี้สั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง เขาหันไปมองหลี่ชิงชิง “ให้ตายสิ! เธอทำฉันซวยแล้ว!! ฉันไม่ได้พูดนะ ฉันไม่ได้พูดเลย เธอแต่งเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น!”