“นักศึกษา ชื่ออะไรเหรอ?”
“หลินอี้ ปีสาม คณะการเงิน แล้วคุณล่ะ?”
ซูเสี่ยวโหรวเผยรอยยิ้ม “หนูชื่อซูเสี่ยวโหรว เป็นนักศึกษาใหม่ปีนี้ค่ะ! เรียนคณะการเงินเหมือนกัน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ รุ่นพี่!”
ฮึ คุณปู่บอกให้ฉันระวังคนแปลกหน้าไว้ให้มาก ยังบอกอีกว่าจะมีคนมากมายคิดไม่ดีกับฉัน!
ไม่เห็นจะจริงเลย วันแรกของการเรียนปีนี้ ฉันก็เจอนักศึกษาที่แสนดีคนหนึ่งแล้ว
รถของเขาคงนับว่าเป็นรถดีสำหรับคนทั่วไปสินะ?
แถมยังยอมเบรกกะทันหันเพื่อไม่ให้ชนลูกแมว เป็นคนดีสุด ๆ เลย!
หลินอี้ยื่นมือออกไป “ได้สิ น้องรุ่น งั้นยกแมวตัวนี้ให้พี่ได้ไหม พี่จะพามันไปโรงพยาบาลสัตว์เดี๋ยวนี้เลย”
ซูเสี่ยวโหรวรีบส่งมันให้เขาอย่างระมัดระวัง
หลินอี้อุ้มแมวไว้ในอ้อมแขน ชาติที่แล้วถึงจะเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน แต่เขาก็เลี้ยงแมวเจ้าชายไว้ตัวหนึ่ง
ถึงมันจะวางท่าอยู่เหนือคนอื่นและมองหลินอี้ในชาติที่แล้วเป็นคนรับใช้ แต่ก็ยังดีที่มันน่ารัก นี่จึงเป็นเหตุผลที่เมื่อครู่หลินอี้ไม่ได้ขับรถพุ่งเข้าใส่ทันที
“รุ่นพี่หลิน หนูไปด้วยได้ไหมคะ?” จู่ ๆ ซูเสี่ยวโหรวก็ถามขึ้น พลางเอามือไพล่หลังและยิ้มน่ารัก
เธอสูงราวหนึ่งร้อยหกสิบหกเซนติเมตร ดูเหมือนภรรยาตัวน้อยจริง ๆ
หลินอี้ถามว่า “แล้วคุณไม่ไปเรียนเหรอ? พี่เห็นเมื่อกี้คุณกำลังมุ่งหน้าไปห้องเรียนคณะการเงินไม่ใช่หรือ?”
พอได้ยินเช่นนั้น ซูเสี่ยวโหรวก็นิ่งไป ก่อนจะยกมือขึ้นจับผม “แย่แล้ว! หนูจะสายแล้ว!”
“พรวด”
หลินอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขายื่นมือออกไป “ให้พี่ไปส่งที่ห้องเรียนไหม?”