ไม่หวังดีแน่ ๆ! เธอต้องคิดไม่ซื่ออยู่แน่ ๆ!
ในนิยายต้นฉบับ ผู้หญิงคนนี้แทบไม่ค่อยยิ้มให้ใคร ส่วนกับพระเอกก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ทุกครั้งที่เธอยิ้มให้ใครขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่อีกฝ่ายก็จบเห่ไปแล้ว ไม่ก็ใกล้จะจบเห่เต็มที!
หลินอี้เบิกตากว้าง พูดจาติดขัดขึ้นมา “เอ่อ… รุ่นพี่เซี่ย อย่าล้อเล่นแบบนี้สิครับ ตอนนี้ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณแล้วจริง ๆ!”
“จริง ๆ นะครับ!”
เป็นอย่างที่คิด เขามีพิรุธจริง ๆ
เซี่ยเจี้ยนว่านหุบยิ้ม “เชิญนั่ง”
หลินอี้กัดริมฝีปากล่าง หลังจากต่อสู้กับตัวเองอยู่พักหนึ่ง เขาก็ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง นั่งตัวตรงเป๊ะอย่างกับจับวาง
จะบอกว่าเขาเป็นเด็กเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่เกินจริงเลย
“ดื่มอะไร?”
“อะ… อะไรก็ได้ครับ”
ตกลงเธอจะทำอะไรกันแน่? ถ้าจะตีหรือจะฆ่า ก็ช่วยให้เขาตายแบบไม่ทรมานหน่อยเถอะ!
“งั้นก็ดื่มกาแฟชงมือกับฉัน” เซี่ยเจี้ยนว่านเลื่อนแก้วเปล่าไปให้ แล้วลงมือชงให้เขาด้วยตัวเอง
“ขะ… ขอบคุณครับ…” หลินอี้กลืนน้ำลาย หัวใจเต้นระรัวอย่างกระวนกระวาย
การไปยุ่งกับปีศาจสาวที่ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งเรื่องว่าอันตรายนี่ เสี่ยงจบเห่ได้ง่ายมาก!
ช่วงท้ายของนิยายต้นฉบับ ผู้หญิงบ้าคนนี้โยนศัตรูของฉู่หรานลงทะเลไปตรง ๆ เลยนะ!
ให้ตายสิ! นิยายบ้าอะไรเนี่ย!
ขณะที่หลินอี้กำลังด่าอยู่ในใจ เซี่ยเจี้ยนว่านก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาเงียบ ๆ
“รุ่น… รุ่นพี่เซี่ย มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ไม่มีอะไร” เซี่ยเจี้ยนว่านส่ายหน้า มือหนึ่งยกแก้วขึ้น ส่วนมืออีกข้างใช้นิ้วเรียวยาวขาวผ่องเคาะโต๊ะเบา ๆ