หลินอี้รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เดินไปตรงหน้าหลินเจียฟู่แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม เกาหัวแก้เก้อ “พ่อ ผมไม่ได้ไปก่อเรื่องจริง ๆ นะ พ่ออย่าคิดว่าที่ผมมาหาพ่อก็เพื่อให้พ่อช่วยเก็บกวาดเรื่องให้สิ”
“ฮึ”
หลินเจียฟู่แค่นเสียงเบา ๆ แต่แววตากลับเจือความยินดีอยู่บ้าง “งั้นแกพูดไม่ได้หรือไงว่าคิดถึงฉัน?”
“ก็ใช่น่ะสิ คิดถึงพ่อไง”
หลินอี้ยิ้มตอบ
“พอเลย มีอะไรก็รีบพูดมา!”
แม้น้ำเสียงของหลินเจียฟู่จะไม่ค่อยดี แต่มุมปากกลับยกขึ้นแล้ว
ลูกชายตัวแสบคนนี้ นาน ๆ ทีถึงจะพูดว่าคิดถึงเขาสักครั้ง~
หลินอี้ลุกขึ้นยืนทันที เดินไปยืนด้านหลังหลินเจียฟู่ แล้วยื่นมือทั้งสองข้างไปบีบนวดไหล่ให้
หลินเจียฟู่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันกลับมา ขมวดคิ้วแน่น “ไอ้เด็กเวร! ประจบฉันขนาดนี้ แกไปฆ่าคนมาหรือไง?”
หลินอี้ “?”
“เป็นไปได้ยังไง!”
“ผมแค่อยากคุยกับพ่อ เห็นพ่อเหนื่อยทุกวัน ในฐานะลูกชาย ผมนวดไหล่ให้พ่อบ้างแล้วมันผิดตรงไหน?”
“ใช่ไหมล่ะ?”
พอได้ยินแบบนั้น หลินเจียฟู่ก็ยังอดระแวงไม่ได้ อย่างที่เขาว่ากัน ไม่มีใครไปวัดถ้าไม่มีธุระ วันนี้ลูกชายของเขาแปลกไปจริง ๆ
ถ้าเป็นวันปกติ ไอ้เด็กนี่อย่างน้อยก็ต้องไปทำใครสักคนตายมาแล้ว…
หลินอี้ยิ้มร่า ดวงตากะพริบปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงชัดถ้อยชัดคำ “พ่อ เมื่อกี้พ่อกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ใช่ไหม?”
“อือ ใช่”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่ง เป็นเรื่องของผู้ใหญ่”
หลินเจียฟู่พูดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะตัดสินใจได้ตามใจ
หลินอี้กลืนน้ำลายลงคอ เรื่องนั้นแน่ ๆ!