“พี่หลิน พรุ่งนี้วันเสาร์แล้วนะ ไปเที่ยวกันไหม?”
หวังเจี๋ยเข้ามาแทรกอย่างผิดจังหวะ
สายตาของหลินอี้เลื่อนไป ก่อนจะหยุดอยู่ที่เซี่ยเจี้ยนว่าน ไม่รู้ว่าเธอขมวดคิ้วตั้งแต่เมื่อไหร่
ยัยนี่เป็นอะไรไป?
หรือว่า...เธอก็ชอบดื่มเหล้าเหมือนกัน?
หลินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดันหวังเจี๋ยออกเบา ๆ “ช่างเถอะ สุดสัปดาห์นี้ผมมีธุระ”
จริงด้วย พรุ่งนี้ก็สุดสัปดาห์แล้ว!
เซี่ยเจี้ยนว่านเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อกี้เขาบอกว่าสุดสัปดาห์มีธุระ หรือว่าเขาจะไปสวนสนุก?
เขาไม่ได้ลืม!
วินาทีต่อมา เซี่ยเจี้ยนว่านเอ่ยเสียงเบา “ฉันจะไปรอคุณข้างล่าง”
หลินอี้งุนงงไปหมด ยังไม่ทันได้พูดอะไร เซี่ยเจี้ยนว่านก็เดินจากไปด้วยฝีเท้าเบาหวิว
“พี่หลิน พี่กับพี่สะใภ้ตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
“หุบปาก ห้ามเรียกพี่สะใภ้!”
หลินอี้ตวาดเสียงเข้มทันที เก็บหนังสือแล้วรีบเดินตามออกไป
เขาเดินลงบันไดมาเรื่อย ๆ พอเลี้ยวตรงมุมชั้นหนึ่ง ก็มีเด็กสาวถักเปียสองข้างเดินเข้ามาหา รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นที่มุมปากทันที “เอ๊ะ รุ่นพี่หลิน บังเอิญจังเลยค่ะ!”
“อ๋อ น้องซูนี่เอง บังเอิญจังนะ”
หลินอี้ทักทายทันที “จะไปไหนเหรอ ดูอารมณ์ดีจัง”
ซูเสี่ยวโหรวหุบยิ้มทันที ทำปากยื่น “รุ่นพี่ อย่าพูดถึงเลยค่ะ หนูแค่คุยกับคนอื่นในฟอรัมนักเรียนไปไม่กี่ประโยค แต่อีกฝ่ายดันยืนกรานให้หนูเข้าชุมนุม”
“หนูก็ปฏิเสธไม่ลง เลยคิดว่าตอนนี้เลิกเรียนแล้ว แวะไปดูก็แล้วกัน...”
พูดจบ ซูเสี่ยวโหรวเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบขยับเข้ามาใกล้หลินอี้ ดวงตาใสกระจ่างกะพริบมองเขาปริบ ๆ