ตอนที่ 5 ทักษะ ทักษะ ทักษะ!

สายตาของซูเหอค่อยๆ ซับซ้อนขึ้น

น้องสาวเธอเป็นคนทำอะไรกันแน่?

ดูบอบบางแบบนี้ กลับมีทักษะแบบชำแหละศพ

"คือว่า..."

เธอเอ่ยอย่างลองเชิง "ขอถามหน่อยนะ เธอทำงานอะไร?"

หญิงสาวเช็ดน้ำตา

ไม่เข้าใจความหมาย

เวลานี้แล้วมาถามเธอแบบนี้ทำไม

แต่ก็ยังสะอื้นตอบ "ฉัน...ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์...ปีสองปริญญาโท..."

ซูเหอ: "...เรียนสาขาอะไร?"

หญิงสาว: "นิติ...นิติเวช..."

ซูเหอเงียบไป

เธอมองใบหน้าชวนเวทนาต่อหน้า แล้วนึกถึงสาขาที่เธอเรียน

ความรู้สึกที่อธิบายยากผุดขึ้นในใจ

สาวสวยคนนี้ มองยังไงก็ไม่รู้ว่าเรียนนิติเวช

"เป็นอะไรหรือเปล่า?" หญิงสาวถูกซูเหอมองจนเริ่มไม่สบายใจ

"เปล่า" ซูเหอฝืนยิ้ม "แค่รู้สึกว่า...เธอเก่งมากเลย"

หญิงสาวกะพริบตางงๆ

ซูเหอไม่เอ่ยปากอธิบายเพิ่ม

เธอมองทักษะ[ชำแหละศพ]ที่เพิ่มใหม่บนแผงสถานะของตัวเอง แล้วจมเข้าสู่ห้วงความคิด

ขโมยของ...แม้แต่ทักษะแบบนี้ก็ยังเอาได้?

แล้วถ้าเธอหาตัวคนที่แข็งแกร่งจริงๆ ได้ล่ะ—

ทหารหน่วยรบพิเศษ นักดับเพลิง ศัลยแพทย์ หรือแม้แต่...ทักษะของพวกสัตว์ประหลาด?

คิดได้แบบนี้ ดวงตาของซูเหอก็เริ่มเป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ

แต่การซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีในระยะยาว

ในห้องเริ่มเงียบลงทีละน้อย

ด้านนอกไม่มีเสียงอะไรนานมากแล้ว

ความเงียบประหลาดนั้นที่ทำให้ขนหัวลุก เกินกว่าเสียงกรีดร้องเมื่อครู่เสียอีก

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินไปที่ประตู เอาหูแนบกับบานประตูฟังอยู่เนิ่นนาน แล้วก็แง้มออกเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง

"ข้างนอก...ดูเหมือนจะไม่มีเสียงแล้ว"

เสียงของเขาทุ้มต่ำมาก แฝงด้วยการลองเชิง "เราออกไปได้หรือยัง?"

ประโยคนั้นเหมือนกดสวิตช์อะไรบางอย่าง

ผู้คนที่หดตัวสั่นเทาอยู่ตามมุมห้องเริ่มขยับวุ่นวาย

"ไปเถอะไปเถอะ ที่ผีๆ แบบนี้ฉันเสี้ยววินาทีก็ไม่อยากอยู่ต่อ!"

"ที่บ้านฉันยังมีลูกต้องกินข้าว! ฉันต้องกลับไป!"

"ข้างนอก...คงปลอดภัยแล้วล่ะ"

หญิงสวมผ้ากันเปื้อนคนหนึ่งพุ่งตัวลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนและหวาดกลัว เซถลาไปที่ประตู

ซูเหอมองเงาหลังของเธอที่วิ่งออกไป ไม่ได้ห้าม

จะไปห้ามทำไม?

ตัวเธอเองก็อยากไปเหมือนกัน

ห้องนี้ดูปลอดภัย มีกำแพงสี่ด้านกับประตูบานหนึ่ง แต่ถ้าสัตว์ประหลาดเข้ามาจริงๆ ล่ะ?

นั่นคือโลงศพเคลื่อนที่ได้

ทำได้แค่รอความตาย

แต่ออกไปข้างนอก...ถ้าเจอสัตว์ประหลาดยังมีโอกาสหนี

แน่นอนว่าเธอยังอยากรู้ว่าข้างนอกกับในหมอกนั้นซ่อนอะไรไว้

แต่ก่อนหน้านั้น

ซูเหอมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำให้สำเร็จ

เธอต้องรีบอัปเกรดอาชีพตัวเอง

[ขโมย]เลื่อนเป็น[โจร] จะได้ปลดล็อกทักษะ[ซ่อนตัว]

คนที่เคยเล่นเกมจะรู้ว่าการซ่อนตัวหมายถึงอะไร

หมายถึงสามารถหลบซ่อนได้

ซ่อนได้

ไม่ถูกพบได้ง่าย

ในที่ผีๆ ที่มีสัตว์ประหลาดอยู่ทุกหนทุกแห่งแบบนี้ การซ่อนตัวได้คือความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

และเงื่อนไขการอัปเกรดคือ

ทำ[ขโมยของ]ให้ครบ 100 ครั้ง

สายตาของซูเหอตกไปที่ผู้คนที่กำลังเตรียมตัวจะออกไปในห้อง

พวกเขา...คือเป้าหมายของซูเหอในการขโมยของ

หนึ่งร้อยครั้ง

เธอต้องแตะตัวคนหนึ่งร้อยคน เพื่อขโมยทักษะหรือสิ่งของจากพวกเขา

ตอนนี้ในห้องยังเหลืออีกยี่สิบกว่าคน บวกรายที่วิ่งออกไปเมื่อครู่ กับข้างนอกนั่นอีก...

ซูเหอสูดหายใจลึก แล้วเริ่มลงมือ

"คุณปู่ ระวังตัวด้วยนะ ฉันประคองคุณลุก"

เธอเดินเข้าไปหาคุณปู่ที่สั่นเทาพยายามลุกขึ้นยืน แล้วยื่นมือไปประคองแขนเขาไว้

[ขโมยของ]ใช้การ

[ติ๊ง! โปรดเลือกว่าจะขโมยสิ่งของบนตัวเป้าหมาย หรือคัดลอกทักษะหนึ่งอย่างจากเป้าหมาย]

คัดลอกทักษะ

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับทักษะ: ไขกุญแจ]

[ไขกุญแจ: คุณมีสัญชาตญาณแหลมคมต่อโครงสร้างของแม่กุญแจชนิดต่างๆ

คุณสามารถใช้เครื่องมือง่ายๆ (เช่น กิ๊บติดผม ลวด เหรียญ ฯลฯ) ไขแม่กุญแจกลส่วนใหญ่ได้ ยิ่งระดับทักษะสูง ยิ่งไขล็อกที่ซับซ้อนได้]

ดวงตาของซูเหอเป็นประกาย

ไขกุญแจ?

นี่มันทักษะประจำตัวของขโมยชัดๆ!

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะเป็นขโมยแล้ว แต่เทมเพลตอาชีพที่ระบบให้มาไม่มีทักษะไขกุญแจติดมาด้วย มีแต่[ขโมยของ]นั่นแหละ

ทีนี้ก็ดีแล้ว ขโมยมาได้เองหนึ่งทักษะ

เธอกลั้นความดีใจไว้ แล้วไปต่อเป้าหมายถัดไป

"ป้า อย่าเพิ่งรีบ ระวังใต้เท้าด้วยนะคะ"

เธอประคองหญิงวัยกลางคนที่กำลังรีบร้อนจะออกไป

[ขโมยของ]ใช้การ

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับทักษะ: ปีนป่าย]

[ปีนป่าย: คุณเป็นนักปีนเขามือฉมัง สามารถปีนบนพื้นผิวแนวตั้งได้ทุกชนิด—กำแพง ท่อ ต้นไม้ หน้าผา

ความเร็วและความมั่นคงในการปีนเหนือกว่าคนธรรมดามาก หมายเหตุ: ทักษะนี้ต้องใช้กำลังกายรองรับ เมื่อหมดแรงจะไม่สามารถใช้ได้]

ซูเหอชะงักไปครู่หนึ่ง

ปีนป่าย?

ทักษะนี้...ดูเหมือนจะมีประโยชน์มาก?

ถ้าเจออันตราย ปีนกำแพงหนีก็เป็นวิธีหนึ่ง

แค่ซูเหอไม่คิดว่าป้าวัยกลางคนคนนี้จะมีทักษะปีนป่ายได้ยังไง

ป้าแกเคยเป็นนักกีฬามาก่อนหรือเปล่านะ?

ทำต่อ

"คุณปู่ เดินช้าๆ นะ ฉันประคองให้"

คนที่สาม

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับทักษะ: เย็บผ้า]

[เย็บผ้า: คุณเชี่ยวชาญทุกอย่างที่เกี่ยวกับเข็มและด้าย เอฟเฟกต์ติดตัว: คุณสามารถมองเห็นจุดชำรุดบนเสื้อผ้า ผ้า และสิ่งของอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว; เอฟเฟกต์ใช้สกิล: คุณสามารถเย็บซ่อมเสื้อผ้า ผ้าที่ชำรุดได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่เย็บปิดแผล (ประสิทธิภาพทางการแพทย์จำกัด)]

ซูเหอ: ...

เย็บผ้า?

เธอมองคุณปู่ผมขาวตรงหน้า จินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะเย็บผ้าเป็น

เป็นช่างตัดเสื้อเก่าหรือเปล่านะ?

ช่างมันเถอะ มีทักษะติดมือมาก็ดีแล้ว

ได้มาสามทักษะแล้ว ซูเหอยังอยากทำต่อ แต่คนที่เหลือลุกขึ้นยืนกันเองหมดแล้ว ถ้าเธอเข้าไปอีกรอบก็จะดูเกินจริงเกินไป

เธอเดินตามฝูงชนออกจากห้องไป

ข้างนอกเป็นถนนเส้นหนึ่ง

ไม่มีแสงแดด

ทั้งเมืองเล็กๆ ถูกปกคลุมอยู่ในหมอกควัน

แต่

ซูเหอเงยหน้าขึ้น พบว่าหมอกดูเหมือนจะแยกชั้น

หมอกขาวที่หนาจนมองไม่เห็นห้าเมตรเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังค่อยๆ ลอยสูงขึ้น

เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคอยกวน หมอกเริ่มบางลง จางลง ลอยขึ้นไป

สุดท้าย หมอกก็หยุดอยู่ที่ความสูงประมาณห้าเมตรจากพื้น

เหมือนเพดานสีเทาขาว กดคลุมทั้งเมืองเล็กๆ ไว้ข้างใต้

ต่ำกว่าห้าเมตรลงมา มองเห็นชัดแล้ว

ซูเหอยังไม่ทันได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็ได้ยินเสียงจากด้านหน้า—

"แหวะ—"

ฟังจากเสียงแล้วมีคนอ้วกแน่นอน

ซูเหอมองไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ

แต่ในวินาทีถัดมา

หลังจากที่เห็นภาพบนพื้นชัดเจน

ท้องของซูเหอก็เริ่มปั่นป่วนบีบรัด

บนพื้น

เต็มไปด้วยศพชิ้นส่วน

เนื้อบด อวัยวะภายใน เลือด

เลือดเยอะมาก

สีแดงและสีขาวปนกัน ค่อยๆ ไหลไปตามรอยแตกของถนน

มีหัวคนกลิ้งอยู่ข้างทาง ตายังไม่หลับ

มีครึ่งตัวแขวนอยู่บนราวกั้น ไส้ลากยาวเต็มพื้น

มีนิ้วมือกระจายอยู่ในแอ่งเลือด เหมือนกิ่งไม้แห้งที่ถูกใครทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี

สมองของซูเหอ "ปัง" หนึ่งเสียงระเบิดออก

เธออายุยี่สิบสี่ปี เคยเห็นอะไรนองเลือดที่สุดก็แค่การผ่าท้องปลาในตลาดสด

แต่ตอนนี้...

ตรงหน้าเธอคือชิ้นส่วนของมนุษย์