เมื่อเห็นความตื่นตระหนกและความกลัวของคนพวกนั้น
ซูเหอยืนนิ่งอยู่กับที่
หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมาทางลำคอ
จู่ๆ เธอก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง
นี่ไม่ใช่แค่เกมธรรมดา
ไม่ใช่เกมที่ตายแล้วเกิดใหม่ได้
เพราะที่นี่ตายแล้วตายเลย
พวกสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในหมอก...คือสัตว์ประหลาดจริงๆ
และเธอ ซูเหอ ต้องเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมอันตรายแบบนี้ให้ได้สามวัน
สามวัน
72 ชั่วโมง
ซูเหอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง
กลัวไปก็เท่านั้น จะมีประโยชน์อะไร?
เสียงกรีดร้องน่าสยดสยองด้านนอกค่อยๆ จางหายไป
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความเงียบอันน่าขนลุก
เงียบจนแทบบ้า
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา "นั่น...นั่นมันไปแล้วหรือยัง?"
ไม่มีใครตอบเขาได้
แผงแสงกางออกตรงหน้าเธอ
[ผู้เล่น: ซูเหอ]
[เลเวล: LV1]
[พรสวรรค์: มนุษย์เงินเดือนวัวควาย]
[สกิลอาชีพ: ฉกฉวย(จากอาชีพในดันเจี้ยน·ขโมย)]
[สกิลส่วนตัว: ไม่มี]
ซูเหอมองแผงไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าดูเหมือนจะมีอะไรเพิ่มขึ้นมาเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
เธอเลื่อนขึ้นไปดู
จริงด้วย
นอกจากแผงผู้เล่น ตอนนี้ยังมี[แผงภารกิจ]เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง
เธอกดเปิด
[ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดในเมืองหมอกพิศวงเป็นเวลา 72 ชั่วโมง]
[ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0.5 ชั่วโมง/72 ชั่วโมง]
[รางวัลภารกิจ: กลับสู่โลกความจริง]
[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ความตาย]
ซูเหอแกล้งทำเป็นไม่เห็นบรรทัดสุดท้ายนั้น
ไม่มอง ก็เหมือนไม่มีอยู่
เธอเลื่อนลงไปอีก
[ภารกิจรอง 1: สังหารสัตว์ประหลาดในหมอก(0/10)]
[รางวัลภารกิจ: อาวุธพิเศษสุ่ม×1]
[ภารกิจรอง 2: ยังไม่ถูกกระตุ้น!]
[รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ]
ซูเหอจ้องภารกิจรองข้อ 1 นานมาก
สังหารสัตว์ประหลาดในหมอก...0/10...
ก็หมายความว่า ต้องฆ่าถึงสิบตัว
เธอนึกถึงคำพูดของคนจรจัดคนนั้นเมื่อกี้
"แขนขาพวกมันคมกริบราวกับใบมีด...คนคนหนึ่ง...ต่อหน้าฉัน...ถูกตัดเป็นหลายท่อน..."
ซูเหออดสั่นสะท้านไม่ได้
"ฉันเป็นแค่คนไม่มีเรี่ยวแรง จะไปสู้กับสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้ยังไง?"
เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงในท่อดังอู้อี้
"ไม่ต้องพูดถึงสิบตัวเลย ตัวเดียวฉันยังสู้ไม่ไหวแน่ๆ"
แต่รางวัลนั้น...อาวุธพิเศษสุ่ม
อาวุธนะ
สิ่งที่เธอขาดที่สุดตอนนี้ก็คืออาวุธ
ถ้ามีอาวุธไว้ป้องกันตัว โอกาสรอดก็จะมากขึ้น
ปัญหาคือจะฆ่ายังไง?
เธอไม่เคยเห็นหน้าสัตว์ประหลาดด้วยซ้ำ แค่ฟังคำบรรยายก็รู้สึกขาอ่อนแล้ว
แต่คิดอีกที ภารกิจนี้เป็นแค่ภารกิจรอง ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้
ซูเหอถอนหายใจโล่งอก
สายตามองไปที่แผงผู้เล่น
พรสวรรค์...อาชีพ...
จริงสิ!
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ตอนที่เข้าดันเจี้ยนเมื่อกี้ ระบบบอกว่าพรสวรรค์จับคู่อาชีพให้เธอ
ตอนนั้นตื่นตระหนกเกินไป เลยไม่ได้ดูรายละเอียด
ซูเหอรีบกดเปิดแท็บ[อาชีพ]ที่เพิ่งปรากฏขึ้น
[อาชีพในดันเจี้ยน: ขโมย]
[คำอธิบายอาชีพ: เธอเป็นคนว่างงาน ไม่มีแหล่งรายได้ที่มั่นคง
เพื่อความอยู่รอดในเมืองอันตรายแห่งนี้ เธอทำได้เพียงหาเลี้ยงชีพด้วยการขโมย
ถึงอาชีพนี้จะไม่ค่อยมีเกียรติ แต่การมีชีวิตอยู่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ]
[สกิลอาชีพ: ฉกฉวย]
[คำอธิบายสกิล: เธอสามารถใช้สกิลนี้กับเป้าหมาย เพื่อขโมยสิ่งของหนึ่งชิ้นจากตัวเป้าหมาย หรือเลียนแบบสกิลหนึ่งอย่างของเป้าหมาย
การใช้สกิลต้องสัมผัสร่างกายของฝ่ายตรงข้าม
แต่ละเป้าหมายใช้ได้เพียงวันละหนึ่งครั้ง]
[ระดับอาชีพปัจจุบัน: ขโมย]
[ภารกิจอาชีพ: ขโมยให้ครบ 100 ครั้ง เพื่อเลื่อนอาชีพเป็น"โจร" และปลดล็อกสกิลใหม่"พรางตัว"]
[ความคืบหน้าภารกิจปัจจุบัน: 0/100]
ซูเหออ่านจบ ก็เงียบไป
ตื่นขึ้นมาได้อาชีพขโมย
ในโลกความจริงเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายมานานกว่ายี่สิบปี พอเข้าเกมวันแรกก็กลายเป็นขโมยซะแล้ว
เอาเถอะ
เพื่อความอยู่รอด ขโมยก็ขโมย
"แต่แบบนี้อาชีพจากพรสวรรค์ก็อัปเกรดได้ด้วยเหรอ?"
นี่คือสิ่งที่ซูเหอไม่คาดคิดมาก่อน
การเลื่อนขั้นหมายถึงการแข็งแกร่งขึ้น
แต่อาชีพขโมยในตอนนี้ไม่ได้ทำให้ซูเหอมีพลังต่อสู้เพิ่มขึ้น
ข้างนอกมีสัตว์ประหลาดอยู่นะ
ซูเหอตอนนี้ขาดอาวุธป้องกันตัวอย่างมาก
แต่พอเห็นเอฟเฟกต์ของสกิลฉกฉวยแล้ว
รู้สึกว่าสกิลนี้มีศักยภาพมหาศาล
ขโมยสิ่งของ...หรือเลียนแบบสกิลเป้าหมาย...
เลียนแบบสกิล?
ดวงตาของซูเหอเป็นประกาย
หมายความว่าเธอสามารถใช้สกิลนี้ เพื่อแย่งชิงความสามารถต่างๆ จากคนอื่นได้?
ถ้าเธอหาใครสักคนที่สู้เก่ง เธอก็จะเลียนแบบสกิลต่อสู้ของคนนั้น
ถ้าเธอหาแพทย์สักคน เธอก็จะเลียนแบบสกิลทางการแพทย์ของคนนั้น
ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
สกิลนี้ ศักยภาพมหาศาลจริงๆ!
สามารถเลียนแบบสกิลของเป้าหมายได้ แบบนี้เรียกได้ว่าเป็นสกิลเทพเลยทีเดียว
แต่มันมีปัญหาอยู่หนึ่งข้อ——
อาชีพและสกิลพวกนี้เป็นสิ่งที่ดันเจี้ยนให้มา พอดันเจี้ยนจบลง มันก็น่าจะหายไปด้วย
แล้วสกิลที่เธอได้มาจากการฉกฉวยล่ะ?
จะหายไปพร้อมกับอาชีพ หรือจะกลายเป็นของเธอเอง?
ซูเหอตัดสินใจลองดู
ซูเหอหันสายตาไปมองชายหญิงสองคนที่อยู่ข้างๆ
ฝ่ายชายเป็นชายวัยกลางคนที่ใส่ชุดยาม ส่วนอีกคน...เป็นเด็กสาววัยรุ่น สวมชุดเดรสลายดอกไม้ ดูอายุแค่ยี่สิบต้นๆ หน้าซีดเผือด ตาบวมแดง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
"เธออย่าร้องไห้ไปเลย ถ้าสัตว์ประหลาดถูกดึงมาแล้วจะทำยังไง" ยามพูดเสียงเบา
สาวน้อย "ฉัน...ฉันรู้แล้ว...ฉันแค่กลัวมาก..."
"กลัวก็ต้องกลั้นไว้" ยามลดเสียงพูด
สาวน้อยนั่งขดตัวอยู่ตรงมุม กอดเข่า ไหล่สั่นเป็นจังหวะ เห็นได้ชัดว่ากำลังร้องไห้
ซูเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
สาวคนนี้...ดูเหมือนจะไม่มีพิษมีภัย
แล้วเธอก็ต้องทดลองใช้สกิลฉกฉวยด้วย
"คือ..."
ซูเหอไม่ค่อยเก่งในการปลอบคน
แต่เธอจำเป็นต้องเข้าใกล้สาวคนนี้ เพื่อที่จะใช้สกิลได้
ดังนั้นเธอจึงยื่นมือออกไป ตบไหล่สาวน้อยเบาๆ
"อย่ากลัวไปเลยเพื่อน หายใจเข้าลึกๆ ความกลัวช่วยให้เรารอดพ้นอันตรายไม่ได้หรอก กลับจะทำให้เราขาอ่อน วิ่งหนีไม่ไหวตอนที่อันตรายมาถึง"
สาวน้อยเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ มองซูเหอด้วยความซาบซึ้งใจ แล้วพยักหน้าเบาๆ
ได้เวลานี่!
ซูเหอ murmurs ในใจ: ใช้สกิล[ฉกฉวย]!
[ติ๊ง!]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นตรงเวลา
[ใช้สกิลฉกฉวยสำเร็จ!]
[โปรดเลือก: 1.ขโมยสิ่งของหนึ่งชิ้นจากตัวเป้าหมาย 2.เลียนแบบสกิลหนึ่งอย่างของเป้าหมาย]
ซูเหอไม่ลังเล เลือกข้อ 2
[ติ๊ง! กำลังสุ่มเลียนแบบสกิลเป้าหมาย...]
[เลียนแบบสำเร็จ!]
[ยินดีด้วย! คุณได้รับสกิลใหม่: ชำแหละศพ]
[ชำแหละศพ: มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับโครงสร้างของสิ่งมีชีวิต สามารถแยกชิ้นส่วนและจัดการซากศพได้อย่างแม่นยำและมีประสิทธิภาพ และสามารถแยกหนัง เนื้อ กระดูก อวัยวะภายในได้อย่างแม่นยำ ซากศพในสายตาของคุณไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์อีกต่อไป แต่เป็นชิ้นส่วนที่สามารถถอดแยกออกจากกันได้]
ซูเหอ: ???
ชำแหละศพ?
เธอก้มหน้ามองสาวชุดเดรสลายดอกไม้ที่ดูอ่อนแอ แค่แตะก็ร้องไห้ คนนี้
แล้วก็หันมามองคำอธิบายสกิลที่เพิ่งได้มา
ชำแหละศพ...ซากสิ่งมีชีวิต...แยกชิ้นส่วนอย่างแม่นยำ...
น้องสาวเอ๊ย ดูเธอภายนอกอ่อนแอซะขนาดนี้ ทำไมถึงมีสกิลน่ากลัวแบบนี้ได้ล่ะ?