ทันทีที่เห็นหลินหยวน ดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา เธอส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมส่งเสียงอู้อี้ขอความช่วยเหลือ
ชายหน้าบากที่ยืนอยู่ข้างซูชิงชิงชะงักไปสองวินาที ก่อนจะแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองเต็มปาก
“แกคือหลินหยวนสินะ? ฉันนึกว่าแกจะมีสามหัวหกแขนเสียอีก ดีเลย อุตส่าห์มาถึงที่ ประหยัดแรงฉันต้องลงไปตามหา”
หลินหยวนกวาดตามองชายหน้าบาก ก็จำเขาได้ทันที
โก่วคลั่ง หัวหน้าบริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยสุ่ย เป็นคนมีชื่อเสียงอยู่บ้างในวงการทหารรับจ้างต่างแดน มือเปื้อนเลือดมานักต่อนัก
เขาสะบัดมือ ชายฉกรรจ์สามคนที่กำมีดสั้นอยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งเข้าใส่หลินหยวนทันที
“ลุย! ตัดมือทั้งสองข้างของมัน เอาไปแก้แค้นให้เหลยหู่!”
ชายที่พุ่งนำหน้าแทงมีดสั้นตรงเข้าที่อกหลินหยวน
เมื่อเห็นมีดแทงเข้ามา หลินหยวนกลับไม่คิดหลบ
พอปลายมีดจ่อถึงหน้าอก มือซ้ายของเขาก็พุ่งออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้า คว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แล้วบิดกลับ
เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบชัดเจน
ชายคนนั้นกรีดร้องอย่างเจ็บปวด มีดสั้นหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง
หลินหยวนยกเท้าเตะเข้าที่ท้อง ชายร่างกำยำหนักร้อยกิโลกรัมกระเด็นลอยไปกระแทกโต๊ะกระจกในมุมรับรองแขกอย่างแรง
เศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น
ชายอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตาแดงก่ำแล้วพุ่งเข้ามาต่อ
หลินหยวนเบี่ยงตัวหลบมีดสั้นที่แทงมาจากทางซ้าย แล้วฟาดศอกใส่ลำคออีกฝ่ายอย่างแรง
ชายคนนั้นกุมคอ ทรุดลงนั่งกับพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำจนแทบหายใจไม่ออก
มีดสั้นของชายคนที่สามกำลังจะแทงเข้าที่เอวของหลินหยวนอยู่แล้ว
หลินหยวนชิงมีดสั้นมาได้ด้วยมือเดียว คมมีดเย็นเฉียบแนบลงบนลำคออีกฝ่าย ก่อนจะจับตัวเขาไว้แน่น ใช้เป็นตัวประกัน
เขาเงยหน้ามองโก่วคลั่ง แล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างเนิบช้า
“มีฝีมือแค่นี้ ยังกล้ามาก่อเรื่องในเซิ่งถังอีกหรือ? จ้าวเทียนอวี่หาพวกไร้ประโยชน์อย่างพวกแกมาได้ยังไง?”
สีหน้าของโก่วคลั่งมืดครึ้มลง เขาล้วงปืนสีดำทะมึนออกมาจากด้านหลังเอว จ่อปากกระบอกไปที่หน้าผากหลินหยวน
“ไอ้หนุ่ม ต่อให้แกเก่งแค่ไหน จะเร็วกว่าเด็ดยิงหรือไง?”