“พูดอะไรแบบนั้น ผมเป็นคนประเภทที่พอใส่กางเกงแล้วก็ไม่ยอมรับผิดหรือไง? ผมมีธุระส่วนตัวจริง ๆ แถมเป็นธุระใหญ่ด้วย”
หลินหยวนเลิกคิ้ว กลับมาทำท่าทางกวนประสาทเหมือนเดิม
ในโถงยังมีพนักงานหลายคนแอบมองมาทางนี้
ซูชิงชิงกัดริมฝีปากล่าง กลั้นความโกรธเอาไว้สุดกำลัง
“ได้ อนุมัติ”
“พอดีคืนนี้ฉันต้องอยู่บริษัทเพื่อตรวจทานเอกสารประมูลที่ดินทางใต้ของเมือง ต้องทำงานล่วงเวลา”
“จัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว ก็รีบกลับมารับฉันเลิกงานที่บริษัทก่อนสามทุ่มครึ่ง!”
“ถ้ากล้ากลับมาสาย โบนัสทั้งหมดของเดือนนี้โดนหักหมด!”
ซูชิงชิงทิ้งคำขู่ไว้อย่างดุดัน ก่อนสวมรองเท้าส้นสูงเรียวเดินฉับ ๆ เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว
หลังห้าโมงเย็นเล็กน้อย รถตำรวจคันหนึ่งก็จอดหน้าบริษัทเครือเซิ่งถัง
หลี่ต้าเฉียงกระโดดลงจากรถพร้อมเช็ดเหงื่อ
การให้ปากคำกินเวลาไปกว่าครึ่งวัน แต่เขาไม่มีแววเหนื่อยล้าบนใบหน้า กลับดูเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา
ทันทีที่เดินเข้าประตูมา หลี่ต้าเฉียงก็เห็นหลินหยวนนั่งสูบบุหรี่อยู่ในมุมพักผ่อน เขาพุ่งเข้าไปหาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“น้องหลิน!”
พอเข้ามาถึง หลี่ต้าเฉียงก็คว้าหมับเข้าที่แขนของหลินหยวนทั้งสองข้าง
“สุดยอดไปเลย! น้องนี่ราวกับเทพเซียนจุติลงมาแน่ะ!”
“รู้ไหมว่าทางสถานีตำรวจเขาพูดกันว่ายังไง?”
หลินหยวนเคาะขี้บุหรี่ แล้วหยิบขวดน้ำส่งให้อีกฝ่าย
“เขาว่ายังไง?”
“ตำรวจที่สถานีเปิดกล้องวงจรปิดดู พอเห็นไอ้หน้ากระบินออกไปไกลขนาดนั้น ถึงกับทำให้หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาต้องตกใจ!”