“ช้าก่อน!”
หลินหยวนเงยหน้าขึ้น ตะโกนเรียกแผ่นหลังของฉู่เทียนคั่ว
ฉู่เทียนคั่วหยุดเดิน หันมามองหลินหยวนด้วยสายตาเย็นชาแล้วกล่าวว่า
“ตอนนี้คุกเข่าขอความเมตตาก็สายไปแล้ว”
“ฮ่า ๆ ขอความเมตตา?” หลินหยวนหัวเราะ พลางส่ายหน้าแล้วชี้ไปยังเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารกับเก้าอี้ราคาแพงในห้องจัดเลี้ยง ก่อนเอ่ยกับฉู่เทียนคั่วว่า
“ที่ผมจะพูดคือ ทุกคนก็รู้ว่าผมเป็นคนมีอารยธรรม ไม่ลงมือทำร้ายใครง่าย ๆ แต่คุณบีบให้ผมต้องลงมือ ถ้าเผลอทำของที่นี่พังขึ้นมา คุณต้องรับผิดชอบ ชดใช้ตามราคาเต็ม”
“ถึงอย่างไรคุณชายใหญ่จากเมืองหลวงก็คงไม่ถึงกับเบี้ยวเงินแค่นี้หรอกใช่ไหม?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็เงียบกริบอีกครั้ง
ทุกคนมองหลินหยวนราวกับเห็นคนบ้า
ไอ้หมอนี่เป็นอะไรไป?
สมองโดนลาถีบมาหรือไง ถึงได้พูดกับฉู่เทียนคั่วที่มาจากเมืองหลวงแบบนี้!
นี่ไม่ใช่แค่การยั่วยุแล้ว
แต่กำลังชี้หน้าด่าฉู่เทียนคั่วว่าขี้เหนียว แถมยังเบี้ยวหนี้อีกต่างหาก
รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าฉู่เทียนคั่วหายวับไป ดวงตาทั้งคู่จ้องชายหนุ่มตรงหน้าเขม็ง เขาคร้านจะพูดอะไรอีกสักคำ เพียงโบกมือให้มือสังหารทั้งหกคน
มือสังหารทั้งหกในชุดถังสีเขียวเข้มเคลื่อนไหว คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ นิ้วเรียวยาว แก้มตอบ ดวงตาเผยแววเหี้ยมเกรียม
รองเท้าผ้าพื้นนุ่มของพวกเขาเหยียบลงบนพรมหนาโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ทั้งหกพุ่งเข้าประกบจากคนละทิศทางราวกับเงาผี ปิดทางถอยของหลินหยวนจนหมด