หลายวันต่อมา ณ ลานโล่งแห่งหนึ่ง
“ซี๊ด! ทำไมถึงเจ็บปวดขนาดนี้!”
ซูอวิ๋นกลืนโอสถปราณโลหิตลงท้องไปหนึ่งเม็ด แล้วรู้สึกราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ในท้อง จนต้องแยกเขี้ยวยิงฟัน
อีกเพียงก้าวเดียวเขาก็จะได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์อย่างเป็นทางการ จึงลองกินโอสถปราณโลหิตเข้าไปหนึ่งเม็ด ไม่คิดเลยว่าฤทธิ์ยาจะรุนแรงถึงเพียงนี้
ไม่ได้ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!
เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไม่หยุดในร่าง ราวกับจะเผาทะลุร่างกาย ซูอวิ๋นก็ฝืนสงบใจลง
เขาโคจรปราณโลหิต แล้วฝึกวิชาหมัดพื้นฐานควบคู่กับวิธีหายใจ
“ฟิ้ว ฟิ้ว!”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นเป็นระลอก ซูอวิ๋นออกหมัดแต่ละครั้งสุดกำลัง หวังเพียงสลายฤทธิ์โอสถปราณโลหิตให้เร็วที่สุด
เมื่อหมัดพุ่งออกไป ความร้อนในร่างก็ทุเลาลงเล็กน้อย พอเห็นว่าได้ผล ซูอวิ๋นจึงยิ่งฝึกอย่างหนัก
“ท่านฝึกวิธีหายใจพื้นฐานตามมาตรฐานของผู้ชำนาญหนึ่งครั้ง ค่าความชำนาญ +5!”
“ท่านฝึกวิชาหมัดพื้นฐานตามมาตรฐานของปรมาจารย์หนึ่งครั้ง ค่าความชำนาญ +10!”
“ท่านฝึกวิธีหายใจพื้นฐานตามมาตรฐานของปรมาจารย์หนึ่งครั้ง ค่าความชำนาญ +10!”
“……”
เมื่อวิธีหายใจพื้นฐานระดับปรมาจารย์เริ่มทำงาน ความร้อนในร่างก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นพลังของซูอวิ๋นทีละน้อย
“กร๊อบ!”
ราวกับพันธนาการในร่างถูกทำลาย ความร้อนจากโอสถปราณโลหิตพลันแปรเป็นกระแสอบอุ่น หล่อเลี้ยงปราณโลหิต
“เฮ้อ” ซูอวิ๋นผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก แล้วรีบตรวจดูสถานะของตน
【ชื่อ: ซูอวิ๋น】
【อาชีพ: ผู้ฝึกยุทธ์】
【ขอบเขต: ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเริ่มต้น (50/200)】
【เคล็ดวิชา: วิธีหายใจพื้นฐาน 40/1000 (ปรมาจารย์)】
【วิชายุทธ์: วิชาหมัดพื้นฐาน 930/1000 (ปรมาจารย์)】
ในที่สุดก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ซูอวิ๋นกำหมัด รับรู้ถึงพลังในร่างกาย ปราณโลหิตแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย
เขาโคจรปราณเล็กน้อย แสงสีแดงจาง ๆ ก็ปกคลุมทั่วแขนขวา ขณะที่ปราณโลหิตในร่างยังมีพลังเหลือเฟือ
ไม่เลว ซูอวิ๋นเอ่ยชมในใจ ฤทธิ์โอสถปราณโลหิตน่ากลัวจริง ๆ แต่ผลลัพธ์ก็ดีมากเช่นกัน
«ศิษย์พี่ซู ที่แท้ท่านอยู่ที่นี่เอง ข้าเสียเวลาตามหาตั้งนาน»
ซูอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ที่มาคือหลี่ลี่
«ศิษย์พี่หลี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?»
ซูอวิ๋นถาม หลี่ลี่ดูร้อนใจอยู่บ้าง
หลี่ลี่ขมวดคิ้ว «กำหนดการไปเขาเล็กดำเลื่อนเร็วขึ้น เป็นพรุ่งนี้แล้ว ได้ยินว่าเกิดเหตุไม่คาดฝัน»
«หือ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?»
ซูอวิ๋นสงสัย
หลี่ลี่ไม่อ้อมค้อม «มีครอบครัวหนึ่งแถวเขาเล็กดำประสบเคราะห์ ได้ยินว่ามีสัตว์ป่าลงจากเขา»
«นี่... เป็นเรื่องบังเอิญ หรือเกี่ยวข้องกับสิ่งประหลาดกัน?»
ซูอวิ๋นประหลาดใจอย่างยิ่ง เรื่องสิ่งประหลาดยังจัดการไม่เสร็จ ก็มีสัตว์ป่าโผล่มาอีก
หลี่ลี่ส่ายหน้า «ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกเราไปดูกันได้»
«ไปดูหรือ? ออกจากสำนักยุทธ์เลี่ยหยางน่ะหรือ?»
ซูอวิ๋นรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย ช่วงนี้เขาอยู่แต่ในสำนักยุทธ์เลี่ยหยาง ไม่เคยออกไปไหนเลย
«ใช่แล้ว ศิษย์พี่ซูเตรียมตัวให้พร้อมก่อน ข้าจะไปบอกเฉินอัน พอเตรียมเสร็จแล้วก็ไปที่หน้าสำนัก»
หลี่ลี่กล่าว เขารู้เช่นกันว่าซูอวิ๋นแทบไม่เคยออกจากสำนัก
«ไม่ต้องรีบร้อนนัก เตรียมตัวให้ดี ซื้อดาบสักเล่ม แล้วค่อยออกเดินทางหลังมื้อเที่ยง»
หลี่ลี่กล่าวต่อ
«ได้» ซูอวิ๋นรับคำ
หลังหลี่ลี่จากไป ซูอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลืนโอสถปราณโลหิตอีกเม็ด แล้วฝึกหมัดต่อ
พร้อมกับจังหวะหายใจ กระแสความร้อนสายเล็ก ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกาย เพิ่มพูนปราณโลหิต
“ท่านฝึกวิชาหมัดพื้นฐานตามมาตรฐานของปรมาจารย์หนึ่งครั้ง ค่าความชำนาญ +10!”
“ท่านฝึกวิธีหายใจพื้นฐานตามมาตรฐานของปรมาจารย์หนึ่งครั้ง ค่าความชำนาญ +10!”
“……”
“ฮึ่ม!” เสียงลมหมัดกึกก้องขึ้น
ชั่วขณะถัดมา ซูอวิ๋นรู้สึกว่าวิชาหมัดพื้นฐานกลายเป็นสัญชาตญาณของร่างกายโดยสมบูรณ์
【ชื่อ: ซูอวิ๋น】
【อาชีพ: ผู้ฝึกยุทธ์】
【ขอบเขต: ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเริ่มต้น (100/200)】
【เคล็ดวิชา: วิธีหายใจพื้นฐาน 120/1000 (ปรมาจารย์)】
【วิชายุทธ์: วิชาหมัดพื้นฐาน (บรรลุขั้นสูงสุด)】
«ค่าความชำนาญหายไปแล้วหรือ? ขั้นสูงสุดก็คือจุดยอดสินะ»
ซูอวิ๋นสัมผัสความลึกล้ำของมันอย่างละเอียด ก่อนวาดหมัดออกไปหลายครั้ง เสียงแหวกอากาศดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ไม่เลว ทั้งความคล่องแคล่วและอานุภาพเพิ่มขึ้นมาก ปราณโลหิตก็แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย ในใจซูอวิ๋นจึงพอมีความมั่นใจขึ้นบ้าง
เมื่อมาถึงห้องยา
«ขอยาลูกกลอนปราณโลหิต 6 ขวด กับโอสถปราณโลหิต 5 เม็ด»
ซูอวิ๋นบอกพ่อบ้านหวังแห่งห้องยา พลางยื่นเงินให้
«ได้เลย นี่คือยาเม็ดของท่าน ลองตรวจดูได้»
พ่อบ้านหวังรับเงินไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วส่งขวดยาหลายใบให้ซูอวิ๋น
ซูอวิ๋นเปิดตรวจดู ไม่พบปัญหาอะไรจึงพยักหน้า
ยาลูกกลอนปราณโลหิตหมดไปตั้งแต่ช่วงก่อนแล้ว
แม้โอสถปราณโลหิตจะให้ผลดีกว่ามาก แต่ซูอวิ๋นพบว่ายาลูกกลอนปราณโลหิตก็ใช้ฟื้นฟูปราณโลหิตได้ดีเช่นกัน
แม้จะช้าหน่อย แต่ราคาถูกนี่นา
ถ้าจะใช้โอสถปราณโลหิตฟื้นฟูด้วย ตอนนี้ซูอวิ๋นยังไม่มีคุณสมบัติพอจะฟุ่มเฟือยขนาดนั้น
«เป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ไม่เลว ยินดีด้วย»
พ่อบ้านหวังพินิจซูอวิ๋นอย่างละเอียด เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณโลหิตที่แผ่ออกมาจากร่างก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
«ฮ่า ๆ โชคดีน่ะ เพิ่งทะลวงขั้นได้ไม่นาน»
ซูอวิ๋นตอบรับ พลางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
แม้แต่หลี่ลี่เมื่อครู่ยังดูไม่ออกว่าเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว พ่อบ้านหวังผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
«มียารักษาบาดแผลอะไรแนะนำหรือไม่?»
เมื่อนึกถึงอันตรายที่อาจต้องเผชิญต่อจากนี้ ซูอวิ๋นจึงเอ่ยถาม
พ่อบ้านหวังครุ่นคิด ก่อนหยิบขวดเล็กสีเขียวออกมา เปิดให้ซูอวิ๋นดู
«นี่คือโอสถประสานโลหิต ช่วยให้แผลสมานเร็วขึ้น เม็ดละ 2 ตำลึงเงิน»
«2 ตำลึงหรือ? แพงไปหน่อยนะ»
ซูอวิ๋นขมวดคิ้ว
«ฮ่า ๆ ผลการรักษาบาดแผลของโอสถประสานโลหิตไม่เลวเลย
มันช่วยเร่งการไหลเวียนของปราณโลหิต ทั้งยังเติมปราณโลหิตได้เล็กน้อย คุ้มค่ากับราคานี้แน่นอน»
พ่อบ้านหวังยิ้มพลางมองซูอวิ๋น
«ก็ได้ เอามาให้ข้าเม็ดหนึ่ง»
ซูอวิ๋นตรวจดูเงินที่เหลืออยู่ รู้สึกว่ากระเป๋าเริ่มฝืดเคือง
ซื้อยาเสร็จแล้ว ซูอวิ๋นก็ไปคลังพัสดุเพื่อซื้อดาบยาวธรรมดาหนึ่งเล่ม เงินที่มีแทบหมดเกลี้ยง
ดูท่าต้องหาทางหาเงินเสียแล้ว ซูอวิ๋นคิดในใจ
เมื่อมาถึงโรงอาหาร ก็เห็นผู้คนต่อแถวยาวเหยียดอยู่ตรงหน้า
ซูอวิ๋นไปยืนต่อท้ายแถวของเหล่าศิษย์ฝึกหัด
ทันใดนั้น เขาก็เห็นคนคุ้นหน้า
«ต้าหนิว บังเอิญจริง»
ซูอวิ๋นเห็นจางต้าหนิวกำลังเดินออกมาจากโรงอาหาร จึงทักทายเขา
«ศิษย์... ศิษย์พี่ซู ท่านมาแล้ว»
จางต้าหนิวเกือบจะเรียกชื่อซูอวิ๋นตรง ๆ แต่กลางคันก็เปลี่ยนคำเรียก
ไม่ได้เจอกันหลายวัน จางต้าหนิวกลับดูห่างเหินขึ้น ทว่าซูอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจ เพียงพยักหน้าให้
«ฝึกวิชาหมัดพื้นฐานเป็นอย่างไรบ้าง?» ซูอวิ๋นถาม
«หลังได้ฟังคำพูดของท่านและดูวิธีออกหมัด ข้าก็พอจะจับทางได้บ้างแล้ว แต่ความคืบหน้าช้ามาก...»
พอพูดถึงวิชาหมัด จางต้าหนิวก็พูดไม่หยุด ทว่าสีหน้ากลับลำบากใจอย่างยิ่ง
«ฝึกหมัดเหนื่อยเหลือเกิน ข้ารู้สึกว่าจะทนไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ว่ามีวิธีดี ๆ หรือไม่»
เมื่อเห็นจางต้าหนิวทำหน้าฉงน ซูอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นว่า
«ฝึกหมัดจะอาศัยแต่กำลังอย่างเดียวไม่ได้ สิ่งช่วยเสริมจากภายนอกก็สำคัญ โดยเฉพาะการบำรุงร่างกายให้ดี»
พอนึกถึงเจ้าของร่างเดิมที่เสียดายเงินจนฝึกตัวเองตาย ซูอวิ๋นก็ส่ายหน้าทันที
«เจ้าไปซื้อยาลูกกลอนปราณโลหิตได้ ที่ห้องยามีขาย 2 ขวดราคา 1 ตำลึงเงิน»
ซูอวิ๋นมองจางต้าหนิวพลางแนะนำ
แต่พอได้ยิน จางต้าหนิวก็รู้สึกเสียดายเงินจับใจ
«1 ตำลึงเงิน แพงเกินไปแล้ว เงินขายตัวของข้าทั้งหมดก็มีแค่ 5 ตำลึงเอง»
«ต้าหนิว ตอนนี้ข้าเป็นศิษย์ฝึกหัดอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ละเดือนมีเงิน 2 ตำลึง»
เมื่อเห็นจางต้าหนิวเสียดายเงิน ซูอวิ๋นก็เกลี้ยกล่อมต่อ
«เก็บเงินไว้เฉย ๆ ก็เสียเปล่า รีบใช้กับสิ่งที่ควรใช้ถึงจะถูก»
«แต่ข้ายังอยากเก็บเงินไว้แต่งเมีย...»
จางต้าหนิวรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
ซูอวิ๋นรู้สึกขบขันอยู่บ้าง จึงกล่าวต่อว่า «พวกคนงานจิปาถะอยู่กันอย่างไม่รู้วันพรุ่งนี้ ทำงานไม่หยุดทั้งวัน อย่าเพิ่งคิดไปไกลนักเลย»
เห็นจางต้าหนัวยังลังเลไม่ตัดสินใจ ซูอวิ๋นก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก เขาปลอบว่า
«เอาละ ข้าแค่เสนอแนะเท่านั้น สุดท้ายก็แล้วแต่เจ้า»
«แต่สำนักยุทธ์ยอมจ่ายเงินขายตัวให้ถึง 5 ตำลึง ข้าคิดว่าคงมีจุดประสงค์อื่น»
ซูอวิ๋นครุ่นคิด ก่อนหยิบยาลูกกลอนปราณโลหิตออกมาหนึ่งขวด เทออกมา 2 เม็ด แล้วยื่นให้จางต้าหนิว
«นี่คือยาลูกกลอนปราณโลหิต เจ้าเอาไปลองดูก่อนว่าได้ผลอย่างไร»
จางต้าหนิวรับมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงได้สติ
«จะดีได้อย่างไร! ข้ารับไว้ไม่ได้! รีบเอาคืนไปเถิด!»
เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ราวกับรับมันไว้แล้วมือพอง รีบปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซูอวิ๋นไม่พูดอะไร เพียงตบไหล่จางต้าหนิว แล้วเดินตรงเข้าไปในโรงอาหาร
จางต้าหนิวอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง มองยาลูกกลอนปราณโลหิตในมือ ก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิด