“เจ้าหนูนี่มีน้ำใจใช้ได้ทีเดียว”
“ข้าจะยกเว้นให้ รับมันเป็นบุตรบุญธรรมสักคนก็แล้วกัน”
หลังจากเสี่ยวเฮยพูดจบ ภายในถ้ำพลันเงียบลงชั่วขณะ
คราวนี้มันไม่ได้ใช้การส่งเสียงผ่านพันธสัญญาสัตว์วิญญาณ
หลินหยาง เฉินจวิ้นเซิง เฉาฮู่ และเจิ้งทง ล้วนได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ
เฉาฮู่หันขวับไปมองเสี่ยวเฮย
“เมื่อครู่สุนัขตัวนี้พูดหรือ?”
เจิ้งทงเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
สัตว์วิญญาณที่พูดภาษามนุษย์ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีสติปัญญาไม่น้อย
หลินหยางเพิ่งเข้าสำนักได้ไม่กี่วัน ไปหาสัตว์วิญญาณแบบนี้มาจากที่ใดกัน?
แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
สุนัขดำตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ ต่อให้พูดภาษามนุษย์ได้ จะเก่งกาจสักแค่ไหนกัน?
คงแค่ปลุกสายเลือดพิเศษบางอย่างขึ้นมาได้เท่านั้น
อีกทั้งของเล่นตัวเล็ก ๆ ที่พูดได้เช่นนี้ ในโลกบำเพ็ญเซียนมีราคาสูงไม่น้อย ถึงตอนนั้นแย่งมาแล้ว คงขายได้สักหลายพันศิลาวิญญาณ
“มองอะไรกัน?”
เสี่ยวเฮยนั่งยองอยู่บนไหล่หลินหยาง เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ไม่เคยเห็นสุนัขรูปงามอย่างข้าหรือ?”
เฉาฮู่มองหลินหยาง พลางหัวเราะเยาะ “โชคดีไม่น้อย ยังเก็บสัตว์วิญญาณพูดได้มาได้ตัวหนึ่ง”
“น่าเสียดาย วันนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้!”
เฉินจวิ้นเซิงรู้แผนการของพวกเขาแล้ว
เช่นนั้นคงปล่อยให้เขานอนพักแค่ไม่กี่เดือนไม่ได้
ต้องฆ่าปิดปาก!
เฉาฮู่กับเจิ้งทงสบตากัน ก่อนยกกระบี่ยาวขึ้นพร้อมกัน
“เคล็ดกระบี่ชิงหยวน!”
พลังวิญญาณในร่างของทั้งสองหลั่งไหลเข้าสู่กระบี่ยาวอย่างบ้าคลั่ง
ปราณกระบี่สีเขียวสายแล้วสายเล่าพุ่งทะยานขึ้นฟ้า!
ชั่วพริบตา เงากระบี่ยักษ์ชิงหยวนสองเล่มยาวสามถึงสี่เมตรก็รวมตัวขึ้นภายในถ้ำ
ปราณกระบี่คมกริบกระแทกผนังหินรอบด้าน ทิ้งรอยกระบี่ลึกไว้มากมาย!
“เฉินจวิ้นเซิง ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่รู้จักรักษาไว้เอง!”
“เช่นนั้นก็ไปตายเสีย!”
เฉาฮู่และเจิ้งทงฟาดกระบี่พร้อมกัน
กระบี่ยักษ์ชิงหยวนสองเล่มแผ่แรงกดดันมหาศาล ฟันเข้าใส่เฉินจวิ้นเซิงโดยตรง!
สีหน้าเฉินจวิ้นเซิงแปรเปลี่ยน
เขารีบยกกระบี่ยาวขวางไว้เบื้องหน้า ก่อนปลดปล่อยพลังวิญญาณทั่วร่างออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“โล่กระบี่ชิงหยวน!”