หานหยวนซิงถือกระบี่เจ็ดดาราไว้ในมือ
ลวดลายดาราสีเงินทั้งเจ็ดส่องสว่างขึ้นต่อเนื่อง!
ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองอีกสี่คนพลันแยกย้ายกัน
คนหนึ่งปิดกั้นท้องฟ้า!
คนหนึ่งสะกดเส้นชีพจรปฐพี!
ส่วนอีกสองคนแยกกันคุมเชิงอยู่ทางซ้ายและขวาของหลินหยาง ตัดทางหนีของเขาอย่างสิ้นเชิง!
ทั้งห้าคนแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน
หานหยวนซิงกับหลินหยางมีความแค้นต่อกันมากที่สุด เขาจึงเป็นฝ่ายโจมตีหลัก!
ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองอีกสี่คนรับหน้าที่ปิดกั้นมิติ คอยสนับสนุนจากด้านข้าง
ในสายตาพวกเขา ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองห้าคนรุมโจมตีผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองชั้นหนึ่งคนเดียว
วันนี้หลินหยางไม่มีทางรอดออกไปได้อย่างแน่นอน!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
หลินหยางยืนอยู่บนหลังเสี่ยวเฮย จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
หานหยวนซิงหน้าเคร่งขรึมลง
“เจ้าจวนเจียนจะตายอยู่แล้วยังหัวเราะออกมาได้อีกหรือ?”
“เหตุใดข้าจะหัวเราะไม่ได้?”
หลินหยางนับนิ้ว คำนวณให้เขาฟัง
“เดี๋ยวพอข้าฆ่าพวกเจ้า ข้าก็จะได้แหวนเก็บของห้าวง!”
“ในธงวิญญาณอาฆาตก็จะมีผู้รับใช้วิญญาณขั้นก่อแก่นทองเพิ่มอีกห้าตน!”
“นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสองต่อหรือ?”
“ข้าดีใจ จะหัวเราะสักสองทีไม่ได้หรือไร?”
ใบหน้าหานหยวนซิงพลันเขียวคล้ำ!
“โอหังนัก!”
“วันนี้ข้าจะดูเสียหน่อยว่าเจ้ามีความสามารถอะไร ถึงกล้าต่อกรกับพวกเราทั้งห้าคนพร้อมกัน!”
เวลานี้ ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองในชุดนักพรตสีเขียวคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า
เขายกมือแตะแหวนเก็บของ หีบกระบี่ขนาดมหึมายาวกว่าสิบเมตรก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศในพริบตา!
กึก กึก กึก!
หีบกระบี่เปิดออกทีละชั้น!
กระบี่เหินนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกจากหีบอย่างต่อเนื่อง!
หนึ่งร้อยเล่ม หนึ่งพันเล่ม สามพันเล่ม ไม่นานก็ทะลุหนึ่งหมื่น!
กระบี่เหินขั้นสามมากถึงหนึ่งหมื่นเล่มพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว!
แสงกระบี่หลากสีเชื่อมต่อถึงกัน
ท้องฟ้าเหนือหุบเขาทั้งผืนถูกปกคลุมด้วยกระบี่เหินแน่นขนัด!
“หึ ในเมื่อโอหังนัก ข้าก็จะใช้ค่ายกลกระบี่หมื่นทัณฑ์น้อยจัดการเจ้า”
ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองคนหนึ่งเห็นภาพนี้แล้วอดหัวเราะไม่ได้ “เหลียนเฉิงเย่า ข้าจำได้ว่าเมื่อหลายร้อยปีก่อน เจ้าเพิ่งรวบรวมกระบี่เหินขั้นสามได้สามพันเล่มเอง”