เมืองตงเฉิง โรงพยาบาล
“ในฐานะพี่ชาย นายคิดจะใช้แค่คำว่า 'พยายาม' แลกชีวิตน้องสาวนายเหรอ?”
“ขอโทษนะ! ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่สถานสงเคราะห์ ความเห็นอกเห็นใจช่วยชีวิตไม่ได้ แต่เงินช่วยได้”
“น้องสาวนายกำลังรอยา แต่นายกลับมายืนคุยเรื่องเงินกับฉัน ชีวิตของเธอไม่คุ้มกับอายุขัย 500 วันงั้นเหรอ?”
“คิดว่าฉันกำลังดูถูกนายอยู่ใช่ไหม? รอให้อาการน้องสาวนายทรุดหนักจนเกิดเรื่องขึ้น ตอนนั้นแหละถึงจะเป็นการดูถูกที่แท้จริง”
“อย่าปล่อยให้ความไร้ความสามารถของนายกลายเป็นจุดจบของชีวิตเธอ ฉันให้เวลานายหนึ่งวันไปหาเงิน เย็นนี้ต้องให้คำตอบฉัน!”
……
หน้าเตียงผู้ป่วย เจียงฟานมองน้องสาวที่หมดสติอยู่บนเตียง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ
คำพูดเย็นชาเสมือนคมมีดของหมอสะท้อนก้องอยู่ข้างหู
ผ่านไปครู่ใหญ่
เขาดึงสติกลับมา แล้วตรวจดูยอดคงเหลือของอายุขัย
[ชื่อ: เจียงฟาน]
[ระดับ: 1]
[พลังวิญญาณ: 35/100]
[วิญญาณนักรบ: งูเขียว (ระดับ F)]
[วงแหวนวิญญาณ: ไม่มี]
[เวทวิญญาณ: ไม่มี]
[อายุขัย: 0 ปี 326 วัน]
……
อายุขัยเหลือเพียง 326 วัน แต่ค่ารักษาพยาบาลของเจียงเหยาน้องสาวต้องใช้ถึง 500 วัน
สายตาของเจียงฟานเลื่อนกลับไปยังเตียง ความโศกเศร้าและขมขื่นเอ่อล้นอยู่ในใจ
นี่คือโลกที่ทุกคนสามารถปลุกวิญญาณนักรบและกลายเป็นนักบำเพ็ญวิญญาณนักรบได้
อายุขัยคือสกุลเงินเพียงหนึ่งเดียว
เขาทะลุมิติมาที่นี่ได้ห้าปีแล้ว
แต่แรก เจียงฟานคิดว่าตัวเองจะเหมือนพระเอกในนิยายเหล่านั้น ที่มีโชคช่วยตลอดทางจนกลายเป็นยอดฝีมือบนจุดสูงสุดของพีระมิด
ทว่า ความเป็นจริงกลับเล่นตลกกับเขา!
เขาไม่เพียงไม่ได้ปลุกวิญญาณนักรบที่เก่งกาจ แต่ยังไม่ได้รับระบบอะไรด้วย
พ่อแม่จากไปตั้งแต่เนิ่น ๆ เขากับพี่สาวเจียงเนี่ยนอิ่งและน้องสาวเจียงเหยาจึงพึ่งพากันและกัน
หนึ่งเดือนก่อน กระดูกสูงสุดในร่างของเจียงเหยาน้องสาวถูกควักออก ทำให้เธออาการวิกฤตและหมดสติ
พี่น้องทั้งสองออกไปหาเงินทุกทางเพื่อรักษาน้องสาว
เมื่อไม่กี่วันก่อน เจียงเนี่ยนอิ่งเพิ่งสืบพบเบาะแสของคนร้ายได้ไม่นาน ก็หายตัวไป
พี่สาวหายตัวไป น้องสาวหมดสติ ส่วนอายุขัยของเขาก็เหลือไม่ถึงหนึ่งปี แล้วจะเอาอะไรไปจ่ายค่ารักษาแสนแพงกันล่ะ
เจียงฟานยิ่งคิด ดวงตาก็ยิ่งแดงก่ำ
“น้องสาว พี่ต้องไปทำงานที่โรงฆ่าสัตว์แล้ว”
“ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด”
“พี่จะหาเงินให้ได้ แล้วรักษาร่างกายของเธอให้หายดี”
เขายกมือขึ้นเช็ดตา ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากห้องผู้ป่วย
บนเตียง เจียงเหยาที่หมดสติมาตลอดหนึ่งเดือน มีหยดน้ำตาเอ่อซึมตรงหางตา
ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เจียงฟานก็รีบมุ่งหน้าไปยังโรงฆ่าสัตว์
ทำงานที่โรงฆ่าสัตว์ได้อายุขัยวันละ 50 วัน
รอเลิกงานแล้วค่อยไปยืมจากหวังต้าจ้วง เจ้าคนอ้วนอีกสักหน่อย ก็น่าจะพอจ่ายค่ารักษาน้องสาวได้อย่างเฉียดฉิว
“พี่เสือ ไอ้หนูนั่นแหละ”
“ไอ้หนู หยุด!”
เจียงฟานเดินมาได้ครึ่งทาง ก็ถูกชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำหลายคนขวางไว้
“พวกคุณจะทำอะไร?”
เจียงฟานหวาดกลัวอยู่บ้าง เขาจำชายที่มีแผลเป็นรูปมีดบนใบหน้าได้
พี่เสือ นักเลงทวงหนี้ของบริษัทเงินกู้ดอกเบี้ยโหดในเมืองตงเฉิง!
“จะทำอะไร? ครึ่งเดือนก่อนพี่สาวแกยืมอายุขัยไป 2,000 วัน ตอนนี้กลับหายตัวไปเฉย ๆ แกเป็นน้องชายก็รีบใช้เงินคืนมา!”
“พี่สาวผมกู้เงินนอกระบบเหรอ?”
เจียงฟานนึกขึ้นได้ทันทีว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน อาการของน้องสาวทรุดหนักลงกะทันหัน จำเป็นต้องใช้เงินค่าผ่าตัดด่วน
เจียงเนี่ยนอิ่งออกไปแค่สองชั่วโมงก็หาเงินมาได้
ตอนนั้นเจียงฟานคิดว่าเธอไปยืมเพื่อนมาเสียอีก ที่แท้ก็ไปกู้เงินนอกระบบมา
“นี่คือสัญญากู้ยืม พี่สาวแกเซ็นชื่อไว้เอง”
พี่เสือหยิบสัญญาออกมาแล้วพูดเสียงเย็นชา
เจียงฟานดูตัวหนังสือบนสัญญาแล้วหน้าซีดเผือด
“พี่เสือ… ผมจะคืนเงินแน่นอน ขอผ่อนผันให้ผมอีกสักสองสามวันเถอะครับ”
“จริง ๆ นะครับ! น้องสาวผมยังอยู่โรงพยาบาล ผมจะรีบหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุด”
เจียงฟานก้มตัวลง วิงวอนอย่างนอบน้อม
เดิมทีค่ารักษาน้องสาวก็หนักอึ้งจนเขาแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว
ตอนนี้บริษัททวงหนี้ยังมาหาถึงที่ ยิ่งทำให้หัวใจเขาสิ้นหวัง
“ผ่อนผันบ้านแกสิ! อัดมัน!”
พี่เสือเลิกคิ้ว ก่อนเตะเข้าที่ท้องของเจียงฟาน
จากนั้น
ชายร่างใหญ่กลุ่มนั้นก็กรูกันเข้ามา พับแขนเสื้อขึ้นแล้วทั้งเตะทั้งต่อยเขา
“พี่เสือ ในบัญชีของมันเหลืออายุขัยแค่ 326 วันครับ”
“เหลือไว้ให้มันสามวันไปหาเงิน ที่เหลือโอนออกมาให้หมด”
“ครับ”
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งใช้เครื่องวัดอายุขัยบังคับโอนอายุขัยในร่างของเจียงฟานออกไป
“เงินนั่น… เงินนั่นเป็นค่ารักษาน้องสาวผม เอาไปไม่ได้”
“ขอร้องล่ะ คืนให้ผมเถอะ… ขอร้อง…”
เจียงฟานไม่สนใจใบหน้าที่เปื้อนเลือด กอดขาพี่เสือไว้แล้ววิงวอนอย่างทุกข์ทรมาน
พลั่ก!
พี่เสือสีหน้าเย็นชา เตะเขากระเด็นออกไป
“ให้เวลาสามวันไปหาเงิน สามวันแล้วถ้ายังไม่เห็นเงิน ก็เตรียมรับศพน้องสาวแกได้เลย!”
พี่เสือนั่งยอง ๆ ใช้เสื้อของเจียงฟานเช็ดคราบเลือดบนรองเท้าหนัง แล้วทิ้งคำขู่ไว้ก่อนเดินจากไปอย่างวางอำนาจ
เจียงฟานนั่งยองอยู่ริมถนน ราวกับวิญญาณหลุดลอย
ในขณะนี้ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
แม้แต่อายุขัยที่เหลือไว้เป็นค่ารักษาชีวิตน้องสาว ก็ยังถูกแย่งไปจนหมด
ในหัวของเขาว่างเปล่า ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
ทำไม?
ทำไมสวรรค์ถึงต้องทำกับเขาแบบนี้!
เจียงฟานอย่างเขาทำอะไรผิดงั้นเหรอ?
ครืน!
เสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำดังก้องขึ้นในท้องฟ้าหม่นมัว คล้ายฝนห่าใหญ่กำลังจะตก
“โฮ่ง! โฮ่ง!”
“โฮ่ง! โฮ่ง!”
เจียงฟานเพิ่งลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก สุนัขดุร้ายตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากแถบต้นไม้ริมถนน
ไม่รู้ว่าสุนัขดุร้ายได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวเขาหรือเปล่า มันอ้าปากกัดลงมา
“ฉันทะลุมิติมาห้าปี ถูกไอ้พวกเศษสวะรังแกก็ช่างเถอะ!”
“ตอนนี้แม้แต่สัตว์เดรัจฉานอย่างแก ก็ยังกล้าวิ่งมากัดฉันงั้นเหรอ!”
อารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ในใจของเจียงฟานระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง
ความต่ำต้อย ความไม่ยินยอม ความโกรธ ความสิ้นหวัง… ถาโถมกลืนกินเขาดุจสายน้ำป่า!
เขาไม่สนใจน่องที่ถูกสุนัขดุร้ายกัดจนหนังฉีกเนื้อเปิด ใช้มือรัดคอมันแน่นไม่ยอมปล่อย
ตอนแรกสุนัขดุร้ายยังคงกัดไม่หยุด แต่ต่อมาก็ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างของมันก็ล้มลงกับพื้น หมดสิ้นการเคลื่อนไหว
[ติ๊ง! สังหารสุนัขดุร้ายหนึ่งตัว อายุขัย +3 วัน]
[ตรวจพบว่าผู้ใช้ระบบเกิดความคิดอยากตาย เปิดใช้งานระบบแลกชีวิต]
[ร้านค้าของระบบเปิดใช้งานพร้อมกัน]
……
[ร้านแลกชีวิต (หนึ่งดาว)]
[อายุขัย 10 วัน = วิญญาณนักรบระดับตำนาน × 1 (โปรโมชั่นมือใหม่)]
[อายุขัย 1 วัน = พลังวิญญาณ 1 แต้ม]
[อายุขัย 5 วัน = ยาเสริมแรง × 1]
[อายุขัย: 0 ปี 006 วัน]
[หมายเหตุ 1: ทุกครั้งที่พลังวิญญาณของผู้ใช้ระบบเพิ่มขึ้น 10 ระดับ ระดับของร้านค้าจะเพิ่มขึ้นหนึ่งดาว และปลดรายการสินค้าคุณภาพสูงขึ้น]
[หมายเหตุ 2: ผู้ใช้ระบบจะได้รับอายุขัยจำนวนหนึ่งเมื่อสังหารสัตว์ประหลาดทุกชนิด ยิ่งสัตว์ประหลาดแข็งแกร่ง ผลตอบแทนอายุขัยก็ยิ่งสูง]
……
“ระบบแลกชีวิตตื่นขึ้นแล้ว?”
“อายุขัย 10 วัน ซื้อวิญญาณนักรบระดับตำนานได้?”
“อายุขัย 1 วัน เท่ากับพลังวิญญาณ 1 แต้ม?”
เจียงฟานเบิกตากว้าง มองแผงระบบอย่างไม่อยากเชื่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เมื่อแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝัน เขาก็ร้องไห้…
ทั้งที่เมื่อครู่ถูกพี่เสือต่อยจนหัวแตก เขายังไม่ร้องไห้เลย แต่ตอนนี้กลับน้ำตาไหลพราก ร้องไห้เหมือนเด็ก
รอมาตั้งห้าปี ในที่สุดระบบบ้าบอนี่ก็โผล่มาสักที!
ระบบงี่เง่านี่รู้ไหมว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขาผ่านอะไรมาบ้าง?
การเยาะเย้ย การหัวเราะเยาะ การดูถูก… ความขมขื่นสารพัด มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ดีอยู่ในใจ
เจียงฟานสงบอารมณ์ลง แล้วลุกขึ้นจากพื้นอีกครั้ง
เขามองสุนัขดุร้ายที่ตายสนิท พลางครุ่นคิด
ในเมื่อรัดคอสุนัขดุร้ายจนตายแล้วได้อายุขัยเพิ่มสามวัน
แล้วสัตว์ปีกในโรงฆ่าสัตว์ล่ะ?
อย่างน้อยคงได้อายุขัยหนึ่งวันใช่ไหม?
เขาทำงานพิเศษที่โรงฆ่าสัตว์มาพักหนึ่งแล้ว
ทุกวันฆ่าสัตว์ปีกและสัตว์เลี้ยงหลายชนิด อย่างน้อยก็วันละแปดร้อย ไม่ถึงพันตัว
ถ้าฆ่าสัตว์แล้วได้อายุขัย ค่ารักษาน้องสาวก็คงหาได้ครบในไม่ช้า!
เจียงฟานไม่ได้กลับโรงพยาบาลไปจัดการแผลที่ขา เพราะเขาไม่มีเงินรักษาด้วย
เขาใช้ผ้าขนหนูพันแผลอย่างง่าย ๆ แล้วเดินกะเผลกมุ่งหน้าไปยังโรงฆ่าสัตว์
เพิ่งถึงโรงฆ่าสัตว์ รถบรรทุกสองชั้นคันหนึ่งก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามา
บนรถบรรทุกมีสัตว์ปีกหลายหมื่นตัว