“โอ๊ย! เจียงฟาน นายเป็นอะไรไปน่ะ?”
“หน้าบวมช้ำขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าโดนคนซ้อมมา?”
“เป็นอะไรมากไหม ต้องเรียกรถไปส่งโรงพยาบาลหรือเปล่า?”
คนงานหลายคนเดินมาจากทางประตูใหญ่
ปากพวกเขาถามไถ่อาการบาดเจ็บของเจียงฟานอย่างเป็นห่วง แต่สีหน้ากลับแฝงแววสมน้ำหน้า
เพราะเขาเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว แถมยังอายุน้อย
ระหว่างทำงานในโรงฆ่าสัตว์ เขาจึงถูกกีดกันและรังแกอยู่ไม่น้อย
“ไม่ต้องหรอก ก่อนหน้านี้ผมเจอหมาดุไล่กัด เลยหกล้มไปทีหนึ่ง”
เจียงฟานส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเดินกะเผลกเข้าไปในโรงงาน
เมื่อมาถึงจุดทำงาน เขาก็เริ่มเชือดสัตว์ปีก
ตอนเพิ่งมาทำงานที่โรงฆ่าสัตว์ เขาแม้แต่ไก่ตัวเดียวยังไม่กล้าฆ่า
แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้า เขาก็ชาชินไปเอง
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
……
ไก่เนื้อทยอยล้มลงทีละตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นข้างหูเจียงฟาน
สัตว์ปีกหนึ่งตัวให้อายุขัย 0.5 วันงั้นหรือ?
เขานึกว่าจะได้อายุขัยหนึ่งวันเสียอีก
แต่พอคิดดูแล้ว เขาก็เข้าใจได้
หมาดุเก่งกว่าสัตว์ปีกพวกนี้ตั้งเยอะ ยังให้อายุขัยแค่สามวัน
ไก่เนื้อที่ไม่มีพิษสง ให้ได้ 0.5 วันก็นับว่าไม่เลวแล้ว
ยี่สิบนาทีต่อมา เจียงฟานเชือดไก่เนื้อไปเกือบสามสิบตัว
[อายุขัย: 0 ปี 020 วัน]
“อายุขัยเพิ่มเร็วจริง ๆ”
เจียงฟานอดทอดถอนใจไม่ได้ แล้วรีบลุกไปห้องน้ำ
เมื่อถึงห้องน้ำ เขาก็เปิดหน้าจอระบบแลกชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
[ร้านแลกชีวิต (หนึ่งดาว)]
[อายุขัย 10 วัน = วิญญาณนักรบระดับตำนาน ×1 (โปรโมชันสำหรับมือใหม่)]
[อายุขัย 1 วัน = พลังวิญญาณ 1 หน่วย]
[อายุขัย 5 วัน = ยาเสริมแรง ×1]
[อายุขัย: 0 ปี 020 วัน]
……
“อายุขัยสิบวันก็ซื้อวิญญาณนักรบระดับตำนานได้!”
แววตาของเจียงฟานเปล่งประกายร้อนแรง
วิญญาณนักรบคือรูปแบบความสามารถพิเศษที่มนุษย์ปลุกตื่นขึ้นมา
มีเพียงผู้ที่ปลุกวิญญาณนักรบขึ้นมาได้เท่านั้นจึงจะสัมผัสถึงพลังวิญญาณ และกลายเป็นนักบำเพ็ญวิญญาณนักรบได้
คุณภาพของวิญญาณนักรบเรียงจากอ่อนไปแข็ง แบ่งเป็นระดับ F ถึง SSS
ส่วนระดับตำนานนั้น เจียงฟานไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ!
แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ก็คือ มันต้องไม่ด้อยไปกว่าวิญญาณนักรบระดับ SSS อย่างแน่นอน
“ซื้อ”
เจียงฟานใช้อายุขัยสิบวันทันที ซื้อวิญญาณนักรบระดับตำนานในโปรโมชันสำหรับมือใหม่
[ติ๊ง! ซื้อวิญญาณนักรบระดับตำนานสำเร็จ]
[กำลังสุ่มวิญญาณนักรบระดับตำนาน……โปรดรอสักครู่]
[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับวิญญาณนักรบระดับตำนาน “เงาจูหลง”]
……
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นต่อเนื่องข้างหูเจียงฟาน
ในเวลาเดียวกัน แสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วอย่างรวดเร็ว
จากนั้นแปรเปลี่ยนเป็นรูม่านตาสีทองแนวตั้งที่ปรากฏขึ้นและเลือนหายเป็นครั้งคราว
แผงข้อมูลนักบำเพ็ญวิญญาณนักรบของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน
[ชื่อ: เจียงฟาน]
[ระดับ: เลเวล 1]
[พลังวิญญาณ: 35/100]
[วิญญาณนักรบ: เงาจูหลง (ระดับตำนาน หนึ่งเดียว)]
[วงแหวนวิญญาณ: ไม่มี]
[เวทวิญญาณ: ไม่มี]
[อายุขัย: 0 ปี 010 วัน]
……
[เงาจูหลง: เทพโบราณจาก “ซานไหจิง” มีใบหน้าเป็นมนุษย์และร่างเป็นงูเทพ ลำตัวยาวพันลี้ หลับตาคือราตรี ลืมตาคือกลางวัน เป่าลมหายใจคือฤดูหนาว หายใจออกคือฤดูร้อน……]
[คุณสมบัติที่หนึ่ง: ร่างกลางวัน (การก่อกำเนิด) เมื่อรูม่านตาสีทองของเงาจูหลงเปิดออกจนสุด จะเข้าสู่ร่างนี้]
[คุณสมบัติที่สอง: ร่างราตรี (ความดับสูญ) เมื่อรูม่านตาสีทองของเงาจูหลงปิดสนิท จะเข้าสู่ร่างนี้]
[คุณสมบัติที่สาม: ผู้ครอบครองสามารถควบคุมร่างได้ด้วยตนเอง และเวทวิญญาณทุกชนิดที่ได้รับจะมีร่างสองรูปแบบ ซึ่งหมุนเวียนระหว่างกลางวันกับกลางคืน]
คำอธิบายวิญญาณนักรบมีเพียงสั้น ๆ แต่เจียงฟานกลับสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งของมันอย่างชัดเจน!
เงาจูหลง วิญญาณนักรบสายมิติที่มีสองร่างและพบเห็นได้ยาก!
คราวนี้เขาจะได้ผงาดขึ้นมาจริง ๆ แล้ว!
น้องสาวถูกควักกระดูกสูงสุด พี่สาวหายตัวไปอย่างปริศนา ส่วนความอัปยศอดสูที่เขาได้รับ…รอก่อนเถอะ เขาจะเอาคืนทีละคน!
หลังออกจากห้องน้ำ เจียงฟานก็ล้างหน้า
รูม่านตาสีทองตรงหว่างคิ้วค่อย ๆ เลือนหายไป
มันจะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อเขากระตุ้นพลังวิญญาณในร่างเท่านั้น
“กุ๊ก ๆ!”
“กุ๊ก ๆ!”
เมื่อกลับไปยังจุดทำงาน สัตว์ปีกในกรงก็เริ่มกระสับกระส่าย บางตัวถึงกับตกใจตายคาที่
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
……
สัตว์ปีกที่ตกใจตายโดยไม่ตั้งใจก็เพิ่มอายุขัยให้เขาได้เหมือนกัน
“สัตว์ปีกพวกนี้เป็นอะไรไป?”
“ไม่รู้เหมือนกัน!”
“แปลกมาก! แปลกสุด ๆ”
“หรือว่า……มีผี?”
“อย่า……อย่าพูดส่งเดชสิ น่ากลัวนะ!”
คนงานที่กำลังเชือดสัตว์ปีกต่างมีสีหน้าตึงเครียด
พวกเขาทำงานในโรงฆ่าสัตว์มาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นสัตว์ปีกทั้งฝูงกระสับกระส่ายเช่นนี้
เจียงฟานเหลือบมองกรงเหล็กเหล่านั้น แล้วพอจะเดาสาเหตุออก
เป็นเรื่องปกติที่สัตว์ปีกพวกนี้จะกระสับกระส่ายเพราะบารมีมังกรซึ่งติดมากับวิญญาณนักรบระดับตำนานที่เขาปลุกขึ้นมา
เขาหยิบมีดเชือดสัตว์ขึ้นมา แล้วเชือดสัตว์ปีกต่อ
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
……
ไม่นานนัก เวลาก็ล่วงเข้าสู่ยามเย็น
[อายุขัย: 1 ปี 011 วัน]
เหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะเลิกงานแล้ว แต่อายุขัยที่เขาสะสมได้ยังไม่ถึงสี่ร้อยวันด้วยซ้ำ
ค่ารักษาพยาบาลของน้องสาวต้องใช้อายุขัยห้าร้อยวัน เจียงฟานร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
ครู่ต่อมา เขาตัดสินใจยืมพลังวิญญาณนักรบมาขู่ให้สัตว์ปีกที่เหลือกลัว
เขากระตุ้นพลังวิญญาณในร่าง
รูม่านตาสีทองตรงหว่างคิ้วค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
รูม่านตาเปิดหมายถึงการก่อกำเนิด
รูม่านตาปิดหมายถึงความดับสูญ
“กุ๊ก ๆ!”
“กุ๊ก ๆ!”
สัตว์ปีกที่ยังไม่ถูกเชือดในกรงยิ่งกระสับกระส่ายหนักขึ้น แทบจะควบคุมไม่อยู่
“ปิด!”
เจียงฟานถ่ายพลังวิญญาณทั้งหมดในร่างเข้าไปในรูม่านตาสีทอง
ชั่วพริบตา รูม่านตาที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งก็ปิดสนิท
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเกินบรรยายปกคลุมไปทั่วโรงฆ่าสัตว์
ไฟเหนือศีรษะกะพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง
สัตว์ปีกในกรงคลุ้มคลั่งขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะทยอยตกตายเป็นแถบ
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
[ติ๊ง! สังหารไก่เนื้อหนึ่งตัว อายุขัย +0.5 วัน]
……
อายุขัยของเจียงฟานเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับนั่งจรวดพุ่งทะยาน
ใต้แสงไฟที่กะพริบ เขาดูราวกับนักล่าสังหารจากขุมนรก ชวนให้ผู้คนขนลุกเกรียว
ไม่ไกลนัก คนงานหลายคนไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน
พวกเขาคลานหนีออกจากโรงงานอย่างทุลักทุเล จนฉี่ราดกางเกง
“มีผี! มีผีจริง ๆ!”
“คุณพระช่วย! ตอนเช้าฉันก็รู้สึกว่าในโรงงานมีอะไรไม่ชอบมาพากล ไม่นึกว่าจะมีผีจริง ๆ!”
“น่ากลัวมาก! น่ากลัวจริง ๆ!”
“ตาคนเรามองไม่เห็นสิ่งสกปรก แต่สัตว์ปีกพวกนั้นต้องมองเห็นแน่ ๆ!”
“พรุ่งนี้ฉันไม่มาแล้ว!”
“ฉันก็ไม่มาเหมือนกัน!”
“มีผีอาละวาดขนาดนี้ ใครจะกล้ามาอีก?”
คนงานกลุ่มหนึ่งถอยห่างออกไปไกล ขาสั่นระริก
“ได้ยินเสียงพวกนายตั้งแต่อยู่ไกล ๆ โวยวายอะไรกัน?”
“ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ใครอนุญาตให้พวกนายออกมาก่อน!”
“หักเงินเดือน! หักค่าจ้างอายุขัยคนละสามสิบวัน!”
เถ้าแก่อู๋ได้ยินเสียงดังจึงรีบมาถึง
เมื่อเห็นคนงานกลุ่มหนึ่งออกจากโรงงานก่อนเวลา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ
“เถ้าแก่อู๋ ในโรงงานมีผีครับ”
“ผีบ้าบออะไร! ยุคนี้แล้วยังเชื่อเรื่องผีสางอีกหรือ?”
“จริง ๆ ครับ สัตว์ปีกในโรงงานหลายตัวตกใจตาย”
“ถ้าไม่เชื่อก็เข้าไปดูเองสิครับ”
“ได้ ฉันจะเข้าไปเดี๋ยวนี้ ถ้ากล้าโกหกฉัน เงินเดือนเดือนนี้พวกนายอย่าหวังว่าจะได้!”
เถ้าแก่อู๋แค่นเสียงอย่างดูแคลน แล้วเดินดุ่ม ๆ ไปยังโรงงาน
ทันทีที่เข้าไป เขาก็เห็นเงาดำมืดทะมึนยืนอยู่ไกล ๆ
ในโรงงานมืดสลัวอยู่แล้ว ยิ่งมีไฟกะพริบ เขาก็ถึงกับตกใจจนร้องไห้
“แม่งเอ๊ย! มี……มีผีจริง ๆ หรือ?”
เถ้าแก่อู๋เหลือกตาขึ้น แล้วล้มฟาดลงกับพื้น