ดวงตาของสวี่จวินอันพลันสว่างวาบ
อุปกรณ์คู่กายสำหรับมือใหม่ชิ้นนี้ สมคำร่ำลือจริง ๆ
ของระดับนี้เป็นสิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง แต่ตอนนี้กลับอยู่ในมือเขาแล้ว
ทว่าสิ่งที่เขาใส่ใจที่สุดมีเพียงอย่างเดียว
【ดูดซับพลังชีวิต】
โค่นต้นไม้หรือสังหารสิ่งมีชีวิตประเภทพืช เพื่อฟื้นฟูพละกำลังและพลังชีวิต
ช่วงมือใหม่ สิ่งที่ชี้เป็นชี้ตายที่สุดคืออะไร?
การจัดการพละกำลัง
ผู้เล่นคนอื่นโค่นต้นไม้ไม่กี่ต้นก็ต้องกลับหมู่บ้านไปพัก รอพละกำลังฟื้นฟู แค่ครึ่งวันก็ผ่านไปแล้ว
ส่วนเขา ขอแค่โค่นต้นไม้ต่อไป ก็ฟื้นฟูพละกำลังได้เรื่อย ๆ
“ล็อกไว้”
【ติ๊ง! หยุดล้างค่าสถานะแล้ว คุณสมบัติปัจจุบันมีผล】
สวี่จวินอันจับขวานไม้ไว้แน่น
ด้ามขวานให้สัมผัสอบอุ่นนุ่มนวล คล้ายมีกระแสพลังชีวิตอุ่น ๆ ไหลเวียนอยู่ภายใน เชื่อมต่อกับฝ่ามือของเขา
เขารู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก—ขวานไม้เก่าด้ามนี้ราวกับมีชีวิตขึ้นมา กำลังหายใจไปพร้อมกับเขา
ข้าง ๆ ซินจู๋พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ยื่นหน้าเข้ามาดูหน้าต่างสถานะ
ทั้งตัวแข็งค้างไปทันที
“พี่ใหญ่...”
“หืม?”
“ขวานนี่...ยังเป็นระดับเอฟอยู่เหรอ?”
“ระดับเอฟ”
“ระดับเอฟที่พลังโจมตีเต็ม เจาะเกราะเต็ม มีสี่คุณสมบัติเสริม หนึ่งเอฟเฟกต์พิเศษ แล้วยังกลืนกินอุปกรณ์เพื่อเลื่อนขั้นได้อีก?”
“อืม”
ซินจู๋เงียบไปสามวินาที
จากนั้นก็ร้องโหยหวนออกมา
“แล้วธนูสั้นระดับเอฟของฉันล่ะ?! เป็นแค่ของเล่นหรือไง?!”
“พี่ใหญ่ ฉันก็อยากมีสูตรโกงบ้าง ช่วยฉันหน่อยสิ!” ซินจู๋ขยับเข้ามาเกาะแขนสวี่จวินอัน
สวี่จวินอันยกมือกดหัวเธอกลับไป
“สูตรโกงของฉันเพิ่มความสามารถให้ได้เฉพาะเป้าหมายที่ผูกไว้ ตอนนี้ยังช่วยเธอมีสูตรโกงไม่ได้”
ซินจู๋พองแก้ม ดวงตาชุ่มวาว
“แต่—” สวี่จวินอันเปลี่ยนเรื่อง “มีพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน ทรัพยากรของเธอไม่มีขาดหรอก”
ดวงตาซินจู๋เป็นประกาย
“งั้นก็ได้! ในเมื่อมีสูตรโกงไม่ได้ ก็ต้องค่อย ๆ เก็บค่าความก้าวหน้าพรสวรรค์ตามขั้นตอนแล้วล่ะ!”
“พอใจเถอะ! เทียบกับผู้มีพรสวรรค์คนอื่นแล้ว พรสวรรค์ที่เติบโตได้ของเธอมีอนาคตไร้ขีดจำกัด!”
สวี่จวินอันลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากขากางเกง
“ไปกัน”
“ไปไหน?”
“โค่นต้นไม้ สร้างบ้าน อีกไม่ถึงสี่ชั่วโมงหมอกดำก็จะมาแล้ว ไม่มีเวลาให้เอ้อระเหย”
ซินจู๋พลิกตัวลุกพรวด เอาธนูสั้นพาดบ่าแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามไป
“พี่ใหญ่ ขวานของพี่โค่นต้นไม้ได้ง่ายเหมือนตัดหญ้าเลยใช่ไหม?”
“ประมาณนั้น”
“งั้นวันนี้ฉันขอเกาะขาพี่ได้ไหม? พี่โค่นอยู่ข้างหน้า ฉันเก็บของอยู่ข้างหลัง ไม้เป็นของพี่ ส่วนค่าประสบการณ์แบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่ง!”
สวี่จวินอันเหลือบมองเธอ
“เป็นนักธนู พรสวรรค์ก็เป็นการเจาะทะลวง ไม่ไปตีมอนสเตอร์เก็บค่าความก้าวหน้า กลับตามฉันมาเก็บไม้เนี่ยนะ?”
“ทำไมล่ะ? นักธนูเก็บไม้ไม่ได้หรือไง? นี่เรียกว่าใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่าที่สุดต่างหาก!”
“เธอแค่อยากอู้”
“พี่ใหญ่! อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! นี่เรียกแบ่งงานกันอย่างเหมาะสม!”
“แบ่งงานกันเหมาะสม? เธอรับหน้าที่ตะโกนเชียร์ ส่วนฉันลงแรงงั้นสิ?”
ซินจู๋หัวเราะคิกคัก “แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ”
ทั้งสองหยอกล้อกันพลางเดินเข้าไปในป่าลึก
โลกต้าฮวง บริเวณใกล้หมู่บ้านค่อนข้างปลอดภัย ต้นไม้สูงนับร้อยเมตรขึ้นหนาแน่นไปทั่ว
ในป่ามีผู้เล่นไม่น้อยกำลังเร่งเก็บทรัพยากรแข่งกับเวลา
บางคนโค่นต้นไม้ เก็บหญ้า บางคนขุดหิน เก็บผลไม้
ทุกคนรู้ดีว่าต้องสร้างบ้านให้เสร็จก่อนฟ้ามืด
ไม่เช่นนั้น เมื่อราตรีมาเยือนและหมอกดำกลืนกินทุกสิ่ง หากไม่มีบ้านคุ้มครอง ก็จะไม่มีแม้แต่โอกาสฟื้นคืนชีพ
ลึกเข้าไปในป่า ผู้มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้กลุ่มหนึ่งกำลังไล่ฟันสัตว์ตัวเล็กเพื่อฆ่ามอนสเตอร์และเพิ่มเลเวล
【กระต่ายกระโดด (สัตว์ตัวเล็ก)】
【เลเวล 1】
【โจมตี +2, ป้องกัน +1, พลังชีวิต +50】
【ของที่ได้รับ: ค่าประสบการณ์ +10, เนื้อสัตว์ตัวเล็ก (ได้รับแน่นอน), หนังสัตว์ (มีโอกาสได้รับ)】
【สัตว์ตัวเล็กระดับล่างสุดและพบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในโลกต้าฮวง】
ทุกคนเริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้นอย่างรวดเร็ว
“โค่นต้นไม้ต้นเดียวก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว พละกำลังลดเร็วเกินไป!”
“ไม่ได้ไปตีมอนสเตอร์เหรอ? ตีมอนสเตอร์ไม่เปลืองค่าพละกำลังก็จริง แต่ค่าความอิ่มทนไม่ไหวหรอก! ตอนนี้ยังไม่มีอาหารที่ช่วยฟื้นฟูค่าความอิ่มได้อย่างสม่ำเสมอ คนทั่วไปก็ต้องก้มหน้าก้มตาโค่นต้นไม้ไปก่อน!”
“ขวานไม้เฮงซวยนี่ โค่นต้นไม้ต้นหนึ่งใช้ค่าพละกำลังตั้ง 100 แต้ม ได้ไม้แค่ 10 หน่วย ทำไมต้นไม้ในต้าฮวงถึงแข็งขนาดนี้?”
“พละกำลังฟื้นช้าเกินไป ก่อนฟ้ามืดคงรวบรวมทรัพยากรพื้นฐานสำหรับเอาชีวิตรอดได้ไม่ครบแน่ ฉันไปเก็บวัชพืชมาสร้างกระท่อมมุงจากดีกว่า!”
“อาวุธเฮงซวยนี่มีพลังโจมตี +1 แทบไม่ต่างจากของตั้งโชว์!”
“หึ พวกนายไม่ได้สุ่มได้พรสวรรค์ดี ๆ แบบฉันต่างหาก อย่างพรสวรรค์ตัดไม้ระดับซีของฉัน ทำดาเมจต่อพืชเพิ่ม 50% แถมยังได้ขวานไม้ที่เพิ่มพลังโจมตี +5 ด้วย!”
ชายร่างผอมตัวเล็กคนหนึ่งอวดหน้าต่างสถานะอย่างภาคภูมิใจ
“ต้นป็อปลาร์ธรรมดาใช้ฟันแค่ 14 ครั้งก็โค่นได้แล้ว ได้ไม้ 10 หน่วย ใช้พละกำลังแค่ 14 แต้มเท่านั้น!”
“ด้วยประสิทธิภาพของฉัน โค่นต้นไม้แค่ 10 ต้นก็สร้างบ้านได้แล้ว นี่แหละความแตกต่างของพรสวรรค์!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ผู้เล่นรอบข้างต่างมองด้วยสายตาอิจฉาปนอิจฉาริษยา
สวี่จวินอันได้ยินทุกคำ แต่ยังเดินต่อไปไม่หยุด
ซินจู๋เดินอยู่ข้าง ๆ พาดธนูสั้นไว้บนบ่า มองซ้ายทีขวาทีเหมือนแมวป่าที่เพิ่งหลุดจากกรง
“พี่ใหญ่ เราแบ่งงานกันยังไง?”
“เธอตีมอนสเตอร์ตัวเล็ก ฉันโค่นต้นไม้”
“ต่างคนต่างทำเหรอ?”
“ต่างคนต่างทำ”
ซินจู๋เบ้ปาก “แบบนั้นน่าเบื่อแย่ ไม่งั้นฉันช่วยระวังรอบ ๆ ให้ ถ้ามีสัตว์อสูรเข้ามา ฉันจะยิงเอง?”
สวี่จวินอันมองเธอ “ตามใจ”
เขาเดินไปหยุดหน้าต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ ตวัดความคิดเล็กน้อย ข้อมูลก็ปรากฏขึ้น
【ป็อปลาร์ (ต้นไม้ระดับต่ำ)】
【ป้องกัน +1, พลังชีวิต +100】
【สามารถให้ไม้ ×10】
“ป้องกัน 1 พลังชีวิต 100”
ผู้เล่นทั่วไปมีพลังโจมตีเริ่มต้น 1 แต้ม บวกอาวุธระดับเอฟคุณภาพต่ำอีก 1 แต้ม หักค่าป้องกันของต้นไม้ 1 แต้มแล้ว ทุกครั้งจึงสร้างความเสียหายได้เพียง 1 แต้ม
ต้องฟัน 100 ครั้งถึงจะโค่นต้นไม้ได้หนึ่งต้น
พละกำลังลดฮวบ อัตราการเก็บไม้ก็น่าอนาถ
แต่สำหรับเขา
พลังโจมตี 11 แต้ม เจาะเกราะ 10 แต้ม เมื่อรวมกับโบนัสความเสียหายจากการตัดไม้ 200% ใช้ขวานแค่สี่ครั้งก็พอ
ยกมือขึ้น ฟาดขวานลงไป
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เสียงขวานแหวกอากาศสี่ครั้ง ใบขวานฟันเข้าไปในลำต้น ราวกับหั่นเต้าหู้
ครืน!
ต้นไม้โบราณโค่นลง ไม้แปรเป็นลำแสงพุ่งเข้าไปในกระเป๋าเก็บของ
【โค่นต้นไม้สำเร็จ เปิดใช้ความสามารถออกแรงน้อยได้ผลมาก ได้รับไม้ ×15!】
【ได้รับค่าประสบการณ์ +10!】
【ความเร็วโจมตี +1%】
【ค่าพละกำลัง -4 แต้ม! เปิดใช้การดูดซับพลังชีวิต ฟื้นฟูพละกำลัง 1 แต้ม!】
กระแสอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าสลายไปดั่งหิมะละลาย
สวี่จวินอันไม่หยุดพัก เดินตรงไปยังต้นถัดไป
ในเวลาเดียวกัน ซินจู๋นั่งยอง ๆ อยู่บนก้อนหินห่างออกไปสิบกว่าก้าว ง้างธนูสั้นขึ้นลูกศร เล็งไปยังกระต่ายกระโดดตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
ฟิ้ว!
-2
ตัวเลขสีแดงลอยขึ้นเหนือหัวกระต่ายกระโดด จากนั้นมันก็—
หันกลับมา
ตาแดงก่ำ
ขาถีบพื้น
แล้วพุ่งไล่เธอมา
“เฮ้ ๆ อย่าตามฉันมาสิ!”
ฟิ้ว!
-2
พลังชีวิตของกระต่ายกระโดดแทบไม่ลดลง กลับวิ่งเร็วกว่าเดิมเสียอีก
“พี่ใหญ่! ช่วยด้วย! กระต่ายยักษ์ไล่ฆ่าฉันแล้ว!”
สวี่จวินอันไม่แม้แต่จะหันกลับมา ฟันต้นไม้ตรงหน้าล้มลงด้วยขวานเดียว
“พลังโจมตีเธอต่ำเกินไป ล่อมันมาทางฉัน เดี๋ยวฉันตีให้เลือดเหลือน้อยแล้วให้เธอจัดการปิดฉาก”
“ได้เลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ใหญ่ดีที่สุด!”