ซินจู๋พุ่งพรวดไปหลบอยู่ข้างหลังสวี่จวินอัน แล้วชะโงกหน้าออกมามองอย่างระแวดระวัง
กระต่ายกระโดดวิ่งมาถึงเท้าสวี่จวินอัน เขายกขวานขึ้นฟันลงไป
-22 — คริติคอล
กระต่ายกระโดดเปลี่ยนเป้าหมายทันที แล้วพุ่งเข้าไปกัดสวี่จวินอัน
-0 — โจมตีไม่สำเร็จ
การโจมตีของกระต่ายกระโดดเจาะผ่านพลังป้องกันของสวี่จวินอันไม่ได้ด้วยซ้ำ
สวี่จวินอันคำนวณปริมาณพลังชีวิตของมัน ก่อนฟันใส่ร่างกระต่ายกระโดดอีกสองครั้ง
-10
-10
พลังชีวิตของกระต่ายกระโดดลดลงจนแทบหมด เหลือเพียงเส้นบาง ๆ
“ซินจู๋ ปิดบัญชีเลย”
ซินจู๋ยิงลูกธนูในมือออกไปอย่างไม่ลังเล
-2
【ยินดีด้วย ผู้เล่นซินจู๋สังหารกระต่ายกระโดด ได้รับค่าประสบการณ์ +10!】
【ดรอป: เนื้อสัตว์อสูรชิ้นเล็ก ×1, หนังสัตว์ ×1】
【ค่าความก้าวหน้าพรสวรรค์ +1 (1/100)】
ซินจู๋เก็บของที่ดรอปได้ พลางบ่นพึมพำ “ฆ่าได้ตัวเดียวให้ค่าความก้าวหน้าแค่ 1 แต้ม? แบบนี้ต้องฟาร์มถึงชาติไหนกัน...”
“เลิกบ่นได้แล้ว เธอมีหน้าที่ล่อมอนสเตอร์มาหาฉัน ฉันจะลดพลังชีวิตมันให้เหลือน้อย แล้วเธอค่อยเก็บงาน ในเมื่อพวกมันเจาะพลังป้องกันฉันไม่ได้ ก็ล่อมาทีเดียวหลายตัวเลย”
สวี่จวินอันโค่นต้นไม้ต้นที่สองลง
【ได้รับไม้ ×15, ค่าประสบการณ์ +10, ความเร็วโจมตี +1%】
ซินจู๋ตาเป็นประกาย
“ล่อมาทีเดียวหลายตัวเหรอ? ได้เลย!”
เธอหันหลังพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ ใช้ธนูสั้นยิงต่อเนื่อง ล่อกระต่ายกระโดดมาถึงห้าตัวในคราวเดียว
กระต่ายสีเทาทั้งห้าตาแดงก่ำ กระโดดโลดเต้นไล่ตามเธอมา ภาพที่เห็นช่างน่าตื่นตาไม่น้อย
“ลูกพี่! ลูกค้ามาแล้ว!”
มุมปากสวี่จวินอันกระตุกเล็กน้อย แต่มือยังไม่หยุด
กระต่ายกระโดดตัวแรกพุ่งเข้ามา เขาฟันขวานสองครั้งติดคริติคอลจนมันเหลือพลังชีวิตน้อยนิด
ซินจู๋ยิงธนูปิดงาน
ตัวที่สอง ฟันสามครั้งจนพลังชีวิตเหลือน้อย
ซินจู๋ยิงธนูซ้ำ
ตัวที่สาม ตัวที่สี่ ตัวที่ห้า
ขวานสิบสองครั้ง ธนูห้าดอก
【ผู้เล่นซินจู๋สังหารกระต่ายกระโดด ×5 ได้รับค่าประสบการณ์ +50!】
【ค่าความก้าวหน้าพรสวรรค์ +5 (6/100)】
ซินจู๋ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง
“มีประสิทธิภาพกว่าฉันลุยเองตั้งเยอะ! ลูกพี่ฟันต่อเลยนะ ฉันไปหาลูกค้ามาเพิ่ม!”
เธอวิ่งไปมาระหว่างพุ่มไม้กับสวี่จวินอันราวกับกระต่ายที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยง
รอบหนึ่งล่อมาสามตัว อีกรอบล่อมาห้าตัว ครั้งที่บ้าบิ่นที่สุดล่อมาได้ถึงแปดตัว
สวี่จวินอันโค่นต้นไม้ไปพลาง ช่วยฟันกระต่ายกระโดดให้พลังชีวิตเหลือน้อยไปพลาง
ขวานยกขึ้นแล้วฟาดลง กระต่ายกระโดดล้มลงกับพื้น
ลูกธนูพุ่งไปมา ค่าประสบการณ์เพิ่มเข้าบัญชี
จังหวะการทำงานของทั้งคู่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ประสานงานกันได้เข้าขามากขึ้นทุกที
เส้นทางที่ซินจู๋ใช้ล่อมอนสเตอร์หลบผู้เล่นคนอื่นได้อย่างแม่นยำ พอกระต่ายกระโดดไล่ตามมาถึงข้างหลังเธอ สวี่จวินอันก็โค่นต้นไม้เสร็จพอดี เขาหันกลับมาฟันขวานใส่พวกมันหลายครั้งทันที
ลื่นไหลราวกับสายพานการผลิต
ผู้เล่นรอบข้างเริ่มสังเกตเห็นพวกเขาทีละคน
“นั่นยอดฝีมือคนไหนอีกล่ะ? ทำไมโค่นต้นไม้ได้เร็วขนาดนั้น?”
“ฉันมองเขาตั้งแต่เริ่มแล้ว เขายังไม่หยุดมือเลยสักครั้ง!”
“ดูสาวหน้าหวานคนนั้นสิ ล่อกระต่ายกระโดดมาทีเดียวแปดตัว! แปดตัวเชียวนะ! แถมยังล่อไปหาผู้ชายคนนั้นหมดเลย!”
“ผู้ชายฟันต้นไม้ไปด้วย แถมยังฟันกระต่ายกระโดดจนพลังชีวิตเหลือน้อยไปด้วย ส่วนผู้หญิงก็ยิงธนูเก็บงาน! ประสานงานกันได้สุดยอดจริง ๆ!”
“เดี๋ยวนะ พวกนายไม่สังเกตเหรอว่าขวานของผู้ชายคนนั้นฟันต้นไม้เหมือนฟันเต้าหู้เลย! ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งใช้แค่สี่ครั้ง! ฟันกระต่ายกระโดดทีเดียวก็เหลือพลังชีวิตนิดเดียวแล้ว!”
“นี่มันไม่ใช่ตัดไม้แล้ว นี่มันตัดหญ้าชัด ๆ!”
“สองคนนั้นเป็นใครกันแน่?”
ชายผู้มีพรสวรรค์ตัดไม้ระดับซีที่เมื่อครู่ยังยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ตอนนี้อ้าปากค้าง มองไปทางสวี่จวินอันอย่างเหม่อลอย
ต้นไม้หนึ่งต้นที่เขาภูมิใจว่าฟันแค่สิบสี่ครั้งก็โค่นได้ กลับดูเชื่องช้าราวกับหอยทากคลานเมื่ออยู่ต่อหน้าสวี่จวินอัน
เขาก้มมองขวานไม้ในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองตอไม้เรียงเป็นแถวอยู่ด้านหลังสวี่จวินอัน
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าขวานในมือหนักจนยกไม่ขึ้น
“หรือว่าฉัน... ไม่คู่ควรกับการเรียกพรสวรรค์ตัดไม้กันนะ...”
ผู้เล่นคนหนึ่งที่ยืนข้าง ๆ ตบไหล่เขาเบา ๆ
“พี่ชาย เลิกมองเถอะ ยอดฝีมือคนนั้นมีพรสวรรค์สูงกว่านายชัด ๆ แถมอุปกรณ์ก็ยังดีกว่า นายจะเอาอะไรไปเทียบกับเขา?”
“ฉัน...”
“ไปกันเถอะ ไปอีกฝั่งดีกว่า เดี๋ยวใจแห่งมรรคาจะแตกสลายเอา!”
สวี่จวินอันไม่สนใจสายตาคนรอบข้างแม้แต่น้อย
ส่วนซินจู๋กลับชอบความรู้สึกที่ถูกคนมุงดู เธอล่อมอนสเตอร์ไปพลาง ตะโกนไปทางไกลพลาง “มองอะไรกัน! ไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อสาวสวยจับทีมฟาร์มมอนสเตอร์หรือไง!”
สวี่จวินอันฟันต้นไม้ล้มลง แล้วพูดโดยไม่หันกลับมา
“ตั้งใจล่อมอนสเตอร์ของเธอไป”
“ได้เลยลูกพี่!”
ฟิ้ว!
กระต่ายกระโดดอีกตัวล้มลงกับพื้น
【สังหารกระต่ายกระโดด ได้รับค่าประสบการณ์ +10! ค่าความก้าวหน้าพรสวรรค์ +1 (20/100)】
【ติ๊ง! ค่าประสบการณ์สะสมถึงเกณฑ์แล้ว! เลเวลเพิ่มขึ้น!】
【เลเวล: 1 → 2!】
【พลังโจมตี +1, พลังป้องกัน +1, พลังชีวิต +100, ขีดจำกัดพลังงาน +100】
เมื่อเห็นเลเวลของตัวเองเพิ่มขึ้น ซินจู๋ก็ยิ่งฮึกเหิม
“ลูกพี่! ฉันเลเวลสองแล้ว!”
“อืม”
สวี่จวินอันยังคงลงมือไม่หยุด ตัดไม้ต่อไป
เขาตัดต้นไม้ครบยี่สิบต้น
เลเวลของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นระดับ 2 เช่นกัน
เขาเหวี่ยงขวานอีกครั้ง คมขวานจมลงไปในลำต้น
สามครั้ง
โครม!
ต้นไม้โบราณล้มลง
【ตัดต้นไม้สำเร็จ สกิลออกแรงน้อยได้ผลมากทำงาน ได้รับไม้ ×15!】
【ได้รับค่าประสบการณ์ +10!】
【ความเร็วโจมตี +1%】
【พลังงาน -3 แต้ม! สกิลดูดซับพลังชีวิตทำงาน ฟื้นฟูพลังงาน 1 แต้ม!】
สวี่จวินอันขยับสายตาเล็กน้อย
พลังงานที่ใช้ลดลงอีกแล้ว
จากเดิมสี่แต้ม ลดลงเหลือสามแต้ม
“พลังโจมตีเพิ่มขึ้น ค่าใช้จ่ายในการตัดไม้ลดลง ส่วนการฟื้นฟูจากสกิลดูดซับพลังชีวิตเท่าเดิม ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พอพลังโจมตีเพิ่มขึ้นอีกมาก การตัดไม้ก็จะไม่เปลืองพลังงานเลย”
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย
“ลุยต่อ”
ทั้งสองร่วมมือกันสังหารกระต่ายกระโดดไปอีกสิบกว่าตัว
ค่าความก้าวหน้าของซินจู๋เพิ่มขึ้นเป็น 35 เลเวลใกล้จะถึงระดับ 3 แล้ว
ตอนสวี่จวินอันตัดต้นไม้ต้นที่สี่สิบ—
【ติ๊ง! คำเตือน: ค่าความอิ่มของผู้เล่นต่ำกว่า 15 แต้ม! หากต่ำกว่า 10 แต้ม จะเข้าสู่สภาวะอ่อนแรง!】
มือของสวี่จวินอันชะงักไป
เขารีบเปิดหน้าต่างสถานะ
【ค่าความอิ่ม: 14/100】
ลดจากเต็ม 100 เหลือ 14 แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
ข้อความเตือนเย็นชาจากระบบราวกับถังน้ำเย็นที่สาดลงมาจากหัวจรดเท้า
“ลูกพี่ เป็นอะไรไป?” ซินจู๋เดินเข้ามาใกล้
สวี่จวินอันหันหน้าต่างสถานะให้เธอดู
ซินจู๋ชะงักไป ก่อนรีบเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเอง
【ค่าความอิ่ม: 52/100】
“ฉันใช้ไปน้อยกว่านายมาก เพราะฉันมีหน้าที่หลักแค่ล่อมอนสเตอร์กับยิงปิดงาน ส่วนนายเป็นคนต่อสู้และสร้างความเสียหายหลัก แต่เพิ่งฆ่ามอนสเตอร์ไปไม่กี่สิบตัว ทำไมค่าความอิ่มถึงลดเร็วขนาดนี้?”
สวี่จวินอันขมวดคิ้วแน่น
เขาเริ่มทบทวนการโจมตีทุกครั้งและการตัดไม้ทุกต้นเมื่อครู่
ตอนสู้กับมอนสเตอร์ เขารับการโจมตีตรง ๆ และฟันขวานแต่ละครั้งอย่างเต็มกำลัง
แม้กระต่ายกระโดดจะเจาะพลังป้องกันของเขาไม่ได้ แต่การประเมินผลโจมตีแต่ละครั้งและการขยับหลบแต่ละครั้งล้วนใช้พละกำลัง
ตอนตัดไม้ เขาฟันขวานเข้าเนื้อไม้ทุกครั้ง ออกแรงทั้งตัว ทุกการเหวี่ยงขวานล้วนใช้กำลังกายจริง ๆ
ส่วนซินจู๋มีหน้าที่แค่ยิงธนูกับยิงปิดงาน
การยิงธนูจากระยะไกลใช้พละกำลังน้อยมาก
ตอนยิงปิดงาน เขาฟันกระต่ายกระโดดจนเหลือพลังชีวิตน้อยแล้ว เธอแค่ยิงธนูเบา ๆ อีกดอกเดียวก็พอ
“ฉันช่วยนายฆ่ามอนสเตอร์ตัวเล็กหนึ่งตัว ค่าความอิ่มลดลง 2 แต้ม ส่วนตัดต้นไม้ 5 ต้นก็ลดลง 2 แต้มเหมือนกัน”
สวี่จวินอันคำนวณตัวเลขทั้งหมดแล้ว ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
“ข้อจำกัดเรื่องการใช้พลังงานแบบนี้รับมือยากแฮะ”
ซินจู๋ไม่พูดอะไร
เธอหยิบเนื้อสัตว์อสูรชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ แล้วยื่นให้เขา