“ติ๊งต่อง~ จุดฝากสมองของเศรษฐีนีทั้งหลาย ขอเมตตากันหน่อย ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องทิ้งร่องรอยไว้ แต่ถ้าชอบก็ช่วยกดเข้าชั้นหนังสือให้หน่อยนะ ขอให้รีวิวดี ๆ แล้วร่ำรวยสวยปังกันทุกคนจ้า”
“ถึงสถานีชิงโจวแล้ว! สหายที่ลงสถานี รีบเก็บสัมภาระให้ดี อย่าลืมของ!”
เสียงโทรโข่งเก่า ๆ ที่ดังแทรกเสียงซ่า ทำเอาคนฟังใจหาย เจียงหว่านถังที่กำลังหลับอยู่ถึงกับเจ็บหูเพราะเสียงนั้น เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นแต่เงาคนเดินผ่านไปมา
เธอสะดุ้งสุดตัว รีบลืมตาโพลงแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะกวาดตามองรอบตัวอย่างตกตะลึง ยังไม่ทันได้ทำอะไร จู่ ๆ ก็ปวดจี๊ดในหัว ราวกับถูกใครเอาอิฐฟาดเข้าให้
เจียงหว่านถังรีบใช้มือหนึ่งจับพนักเก้าอี้ อีกมือกุมศีรษะแล้วหลับตาลงเพื่อบรรเทาอาการ แต่ยังไม่ทันหายมึน คนข้างหลังก็ผลักไหล่เธออย่างแรง
“สหาย จะลงไหมเนี่ย? มายืนขวางทางทำไม!”
เจียงหว่านถังถูกชนจนเซไปข้างหน้าสองก้าว มือทั้งสองข้างกอดกระเป๋าผ้าใบสีเขียวทหารไว้แน่น เธอเดินตามฝูงชนลงจากรถไฟอย่างงุนงง พอเท้าทั้งสองแตะชานชาลาที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าถ่าน มองไอขาวที่ลอยคลุ้งไปทั่วกับผู้คนรอบตัวในชุดผ้าสีเทาอมฟ้า เธอก็ยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิม
เมื่อคืนเธอยังนั่งอ่านนิยายจนดึกอยู่ในห้องเช่า แค่เผลอฟุบหลับบนโต๊ะไม่ใช่หรือ ทำไมพริบตาเดียวถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?
เธอยังไม่ทันคิดหาคำตอบ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองก็ทะลักเข้ามาในหัว ทำเอาสมองพองแน่นจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น
บ้าเอ๊ย ทะลุเข้ามาในนิยายแล้ว! แถมยังมาอยู่ในร่างตัวประกอบที่ชื่อแซ่เหมือนกันและมีชะตาต้องตายอีก!
เจ้าของร่างเดิมเป็นปัญญาชนสาวจอมเอาแต่ใจ ทนความลำบากในชนบทไม่ไหว ฝันอยากกลับเข้าเมืองอยู่ทุกวัน เพื่อให้ได้โควตากลับเมืองและเก็บเงินค่าเดินทาง เธอจึงหมายตาลู่เฉินโจวแห่งกองผลิตชิงซาน
แค่คิดถึงชื่อนี้ หัวใจของเจียงหว่านถังก็กระตุกวูบ
ลู่เฉินโจว! เขาคือตัวร้ายคลุ้มคลั่งระดับสุดยอดในนิยายต้นฉบับ ผู้มีอำนาจบาตรใหญ่จนแทบไม่มีใครกล้าขวางทาง!
แต่ตอนนี้ลู่เฉินโจวยังไม่ได้ผงาดขึ้นมา เขาเป็นเพียงหนุ่มยากจนที่ไม่มีพ่อแม่ นิสัยแข็งกระด้างราวกับก้อนหิน สาว ๆ ทั้งหมู่บ้านไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา ทว่าเจ้าของร่างเดิมกลับใจกล้าบ้าบิ่น เพราะมองออกว่าลู่เฉินโจวชอบเธอ ชอบถึงขั้นยอมสละชีวิตให้ได้
แค่เจ้าของร่างเดิมปากแตก ลู่เฉินโจวก็ยอมเดินทางหลายสิบลี้ท่ามกลางหิมะหนักเพื่อไปซื้อยาให้ พอเธอบ่นว่าเหนื่อยจากงาน เขาก็ลุกขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อถอนหญ้าในแปลงของทั้งคู่จนเกลี้ยง
แต่เจ้าของร่างเดิมกลับใจดำสุด ๆ พอรู้ว่าลู่เฉินโจวมีเส้นสายและมีเงิน ช่วยให้เธอได้โควตากลับเมืองได้ ก็ใช้มารยาหญิงทั้งยั่วยวนทั้งเกลี้ยกล่อมจนเขาหลงหัวปักหัวปำ แล้วช่วยจัดการโควตากลับเมืองให้เธอ
ลู่เฉินโจวหลงเชื่อ ควักเงินเก็บทั้งหมดออกมาช่วยวิ่งเต้น
พอได้โควตามาอยู่ในมือ เจียงหว่านถังก็ยังหลอกล่อเขาต่ออีกชุดใหญ่
“พอฉันตั้งหลักในเมืองได้แล้ว ฉันจะกลับมาหาคุณ ถึงตอนนั้นถ้าเรามีลูก ลูกก็จะได้ทะเบียนบ้านในเมืองไง”
ที่ไร้ยางอายยิ่งกว่านั้นคือ คืนก่อนเจ้าของร่างเดิมจะไป เธอตั้งใจมอมเหล้าลู่เฉินโจวจนเมา แล้วฉวยโอกาสค้นเงินเก็บที่เขาซ่อนไว้ใต้ขอบเตียงจนเกลี้ยง ก่อนจะสะบัดก้นหนีไป!
มือของเจียงหว่านถังสั่นระริกราวกับเป็นโรคพาร์กินสัน เธอค่อย ๆ รูดซิปกระเป๋าผ้าใบที่กอดไว้แนบอก
ใต้เสื้อผ้าเก่า ๆ ที่อยู่ชั้นนอก มีห่อผ้าสีน้ำเงินซ่อนอยู่
พอเปิดดู ข้างในมีธนบัตรใบใหญ่เรียงเป็นปึกอย่างเป็นระเบียบ พร้อมคูปองซื้อธัญพืชและคูปองซื้อผ้าอีกหลายใบ แม้แต่หยกโบราณชิ้นหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าแดงอย่างประณีตก็ยังอยู่ในนั้น
เธอนับดูแล้ว มีทั้งหมด 1,860 หยวน! เงิน 1,860 หยวนในยุค 70 เลยนะ!
เจียงหว่านถังสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แทบจะทรุดลงไปคุกเข่า นี่ไม่ใช่แค่หอบเงินหนีแล้ว แต่นี่ขโมยกางเกงในของลู่เฉินโจวไปด้วยชัด ๆ!
ในนิยายต้นฉบับ หลังถูกทอดทิ้ง ลู่เฉินโจวก็กลายเป็นคนคลั่งแค้นอย่างสิ้นเชิง อีกไม่กี่ปีต่อมาเขาคว้าโอกาสสำคัญจนกลายเป็นเจ้าสัวผู้มั่งคั่ง สิ่งแรกที่ทำคือเล่นงานเจ้าของร่างเดิมจนปางตาย บีบให้เธอต้องระหกระเหินไปต่างถิ่น สุดท้ายตกไปอยู่ในมือพวกค้ามนุษย์และถูกฆ่าตายอย่างน่าเวทนาในป่าลึก
“สาวน้อย หน้าซีดเหมือนกระดาษเลย ไม่เป็นไรใช่ไหม?” คุณป้าคนหนึ่งที่ถือกระบุงอยู่ข้าง ๆ ทนดูต่อไม่ไหว จึงถามด้วยความเป็นห่วง
เจียงหว่านถังกลืนน้ำลาย เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
“คุณป้า... ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่รู้สึกว่าคงใกล้ตายเต็มทีแล้ว”
“หา?” คุณป้าถึงกับอึ้ง มองเจียงหว่านถังเหมือนกำลังมองคนเสียสติ
เจียงหว่านถังไม่มีเวลามาอธิบาย เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลังไปหมดแล้ว
เรื่องเงินเป็นเรื่องเล็ก สิ่งที่อันตรายถึงชีวิตที่สุดคือเธอทอดทิ้งว่าที่เจ้าสัว! ลู่เฉินโจวไม่มีครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการถูกทิ้ง การหนีไปของเจ้าของร่างเดิมก็เท่ากับผลักเขาลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังด้วยมือตัวเอง
เพิ่งมาอยู่ในร่างนี้ก็ต้องรับช่วงต่อสถานการณ์ตายแน่แบบนี้เลยหรือ! ต้องหาทางแก้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตที่เหลือคงพังพินาศหมดแน่! เธอไม่อยากถูกทรมานจนตายในป่าลึกหรอกนะ โคตรอนาถเลย...
ต้องรีบเอาเงินไปคืน! ขอโทษเขา! ปลอบประโลมหัวใจเปราะบางของว่าที่เจ้าสัว! หยุดไม่ให้เขากลายเป็นคนคลั่งแค้นให้ได้
ทางรอดเดียวตอนนี้คือรีบกลับไป! คิดได้ดังนั้น เจียงหว่านถังก็กอดกระเป๋าแล้วหมุนตัววิ่งพรวดไปยังโถงขายตั๋ว
“เอ๊ะ? สาวน้อย วิ่งไปไหนน่ะ!” คุณป้าตะโกนไล่หลัง
เจียงหว่านถังไม่มีเวลาตอบ เธอวิ่งพรวดเดียวไปถึงช่องขายตั๋ว แล้วเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ หอบจนแทบพูดไม่ออก
“สหาย! รถเที่ยวถัดไปที่ไปอำเภออันผิงออกกี่โมงคะ? ฉันจะซื้อตั๋ว!”
พนักงานขายตั๋วพลิกดูตาราง แล้วมองเธออย่างประหลาดใจ
“ห้าโมงสี่สิบ แล้วคุณเพิ่งลงจากรถที่มาจากอันผิงไม่ใช่เหรอ ทำไมจะนั่งกลับไปอีกล่ะ?”
“ลืมของค่ะ” เจียงหว่านถังล้วงเงินออกมาอย่างคล่องแคล่ว
“ลืมของสำคัญอะไรหรือ?”
เจียงหว่านถังกำตั๋วไว้แน่น หัวใจแทบหลั่งเลือด
“ลืมเจ้ากรรมนายเวรที่อาจเอาชีวิตฉันได้ค่ะ”
พนักงานขายตั๋วเหลือบมองเจียงหว่านถังเหมือนมองคนสติไม่ดี รู้สึกว่าสาวคนนี้คงหัวช้าอยู่ไม่น้อย
เจียงหว่านถังไม่สนใจสักนิด เมื่อเทียบกับเรื่องพวกนี้แล้ว เธอห่วงชีวิตตัวเองมากกว่า
พอได้ตั๋วมา เจียงหว่านถังก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ว่าที่เจ้าสัวกลายเป็นคนคลั่งแค้นขึ้นมาได้ เมื่อลองคำนวณเวลา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
ตามเนื้อเรื่องเดิม วันที่สามหลังจากเธอหนีไป คนในหมู่บ้านจะหัวเราะเยาะลู่เฉินโจวว่าเป็นไอ้โง่ที่ถูกสาวเมืองหลอกเอาฟรี ลู่เฉินโจวจะคลุ้มคลั่งจนซ้อมคนพวกนั้นเข้าโรงพยาบาล ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็เดินเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ
เจียงหว่านถังเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาเรือนใหญ่บนชานชาลา วันนี้... ไม่ใช่วันที่สามหรอกหรือ?!
ในหัวของเจียงหว่านถังดังตูมขึ้นมา ราวกับม้าหมื่นตัววิ่งอาละวาดผ่านไป...
“ลู่เฉินโจว คุณต้องใจเย็นไว้ให้ได้นะ อย่าเพิ่งคลั่งเร็วเกินไป!”
จากนั้นเธอก็ออกวิ่งสุดฝีเท้าไปยังห้องพักผู้โดยสาร ในใจยังคงภาวนาสุดชีวิตไม่หยุดหย่อน