เช้าวันต่อมา เจียงหว่านถังถูกกลิ่นหอมยั่วจนตื่น
เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ยังไม่ทันหายงัวเงีย ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทับมือขวาอยู่
อุ่น ๆ แถมยังแข็งนิด ๆ! เจียงหว่านถังขยับนิ้วโดยไม่รู้ตัว วินาทีถัดมา คนข้าง ๆ ก็ลืมตาพรึ่บ!
ทั้งคู่สบตากัน บรรยากาศเงียบงันอย่างประหลาดอยู่สองวินาที เจียงหว่านถังกะพริบตาปริบ ๆ ส่วนลู่เฉินโจวก็มองเธอเขม็ง
จากนั้นเธอก็ก้มลงมอง—ให้ตายสิ! แล้วเส้นแบ่งเขตแม่น้ำฉู่กับแม่น้ำฮั่นที่ตกลงกันไว้เมื่อคืนล่ะ?!
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ระยะห่างครึ่งเมตรระหว่างทั้งคู่ก็หายไปแล้ว
ตัวเธอแทบจะกลิ้งไปถึงกลางเตียงเตา มือข้างหนึ่งยังถูกลู่เฉินโจวบีบไว้ในอุ้งมือแน่น ที่เหลือเชื่อที่สุดคือแขนอีกข้างของผู้ชายคนนี้พาดอยู่ตรงหน้าเอวเธอ แม้จะยังไม่ได้โอบไว้จริง ๆ แต่ถ้าขยับเข้ามาอีกสักคืบ...ก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว!
เจียงหว่านถังตื่นเต็มตาทันที «ลู่เฉินโจว!»
แววตาชายหนุ่มไหววูบ ก่อนจะปล่อยมือแทบจะในทันที «ร้องอะไร?»
«มือคุณวางอยู่ตรงไหน?»
ลู่เฉินโจวก้มมองแขนตัวเอง สีหน้าไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย
«บนเตียงเตา»
«ฉันรู้ว่าอยู่บนเตียงเตา! ฉันถามว่าคุณมาฝั่งฉันได้ยังไง?»
ลู่เฉินโจวเงียบไปสองวินาที ก่อนหัวเราะเย็นชา
«เจียงหว่านถัง เธอดูก่อนสิว่าใครล้ำเส้น»
เจียงหว่านถังที่กำลังโมโหก้มลงมอง แล้วก็...เงียบไป