“ลู่เฉินโจว! คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย!” เธอยกมือกุมอก โกรธจนเสียงแตกพร่า
“ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน จู่ ๆ ก็ส่งเสียงขึ้นมา อยากทำให้ใครหัวใจวายหรือไง?!”
ไม่มีใครตอบ
เจียงหว่านถังสงบสติอารมณ์อยู่สองวินาที ถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ลู่เฉินโจวดูไม่เหมือนเพิ่งตื่นเลยสักนิด เขานอนตะแคงอยู่ริมเตียงเตา หันหน้ามาทางเธอ แม้แสงจะสลัวจนมองสีหน้าไม่ชัด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบจนน่าขนลุก
เจียงหว่านถังรู้สึกวูบโหวงในใจอย่างไม่มีสาเหตุ “คุณ...ยังไม่หลับเหรอ?”
ลู่เฉินโจวตอบ “อืม”
“ทำไมถึงยังไม่นอน?”
“นอนไม่หลับ”
เจียงหว่านถังอดขยับถอยหลังไปนิดหนึ่งไม่ได้ “ดึกขนาดนี้นอนไม่หลับ ก็เลยจ้องฉันอยู่หรือไง?”
ลู่เฉินโจวไม่พูดอะไร เจียงหว่านถังพลันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
ผู้ชายตัวสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ไม่ยอมนอนกลางดึก แถมยังนอนนิ่งอยู่ในความมืดจ้องเธอแบบนี้ ไม่รู้ว่าจ้องมานานแค่ไหนแล้ว!
“ลู่เฉินโจว”
“อืม”
“คุณมองฉันทำไม?”
เขาเงียบ ไม่ตอบ
“ฉันถามอยู่นะ”
คราวนี้ลู่เฉินโจวเงียบอยู่นานมาก นานจนเจียงหว่านถังคิดว่าเขาคงไม่พูดแล้ว ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ดูว่าเธอยังอยู่หรือเปล่า”
คำพูดสั้น ๆ เพียงหกคำทำให้เจียงหว่านถังเงียบกริบ คำที่ตั้งใจจะเอามาบ่นติดอยู่ในลำคอไปหมด
เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเตา มองชายหนุ่มในความมืดอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงเหมือนถูกใครบางคนบีบเบา ๆ ทั้งปวดหนึบทั้งอึดอัด