เจียงหว่านถังกลอกตาในใจ
“แล้วตกลงจะนอนยังไง?”
ลู่เฉินโจวหันไปที่ตู้ เปิดบานตู้ออกแล้วหยิบเครื่องนอนเก่าคร่ำครึผืนหนึ่งออกมา
เจียงหว่านถังนึกว่าในที่สุดเขาก็สำนึกผิด ยอมปูนอนกับพื้น แต่แล้ววินาทีถัดมา—เพียะ! เครื่องนอนถูกโยนลงกลางเตียงเตาอย่างแรง
“เธอนอนด้านใน” ลู่เฉินโจวบอก
“แล้วคุณนอนตรงไหน?” เจียงหว่านถังถาม
“ด้านนอก”
เจียงหว่านถังเหลือบมองเตาดินที่ปูเป็นที่นอน จะว่าไปแล้วเตานี่กว้างพอสมควร นอนสามสี่คนยังไม่เป็นปัญหาเลยด้วยซ้ำ ถ้าทั้งคู่แยกกันนอนคนละฝั่ง เว้นระยะกันสักครึ่งเมตร ก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้
ยังไงตอนนี้เธอก็ไปไหนไม่ได้ แถมวุ่นวายมาทั้งวัน หนังตาหนักจนแทบจะปิดอยู่แล้ว
ช่างเถอะ อยู่ใต้ชายคาคนอื่นก็ต้องยอมก้มหัวให้เขาบ้าง
“ได้” เจียงหว่านถังพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด “นอนแบบนี้แหละ!”
ลู่เฉินโจวดูเหมือนไม่คิดว่าเธอจะตกลงง่ายดายขนาดนี้ สายตาจับจ้องใบหน้าเธออยู่สองวินาที
“จะนอนจริงเหรอ?”
เจียงหว่านถังหัวเราะ “ก็คุณเป็นคนยืนกรานให้ฉันอยู่ที่นี่เองไม่ใช่เหรอ? ทำไม พอฉันตกลงแล้วคุณกลับไม่พอใจขึ้นมา หรืออยากให้ฉันไสหัวออกไป?”
“ใครบอกว่าไม่พอใจ” ลู่เฉินโจวหันหน้าหนีอย่างแข็งขืน
อารมณ์ของเจียงหว่านถังดีขึ้นทันที ในที่สุดก็เอาคืนเขาได้บ้าง เธอกำลังจะยืดเส้นยืดสาย ทว่าท้องกลับร้องโครกครากขึ้นมาอย่างไม่รักดี—
“โครกคราก—”
เสียงก้องชัดเจนท่ามกลางความเงียบสนิทในห้อง ท่าทางยืดเส้นของเจียงหว่านถังแข็งค้างไปทันที
ลู่เฉินโจวมองเธอ เธอก็มองเขาอย่างกระอักกระอ่วน ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหว่านถังก็ถามหน้าด้าน ๆ
“ไม่มีอะไรกินเลยจริง ๆ เหรอ? หมั่นโถวสักชิ้นก็ไม่มี?”
“ไม่มี”
“แล้วมันเทศล่ะ?”
“ไม่มี”
“บ้านคุณโดนโจรปล้นหรือไง?”
ลู่เฉินโจวมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “โดนแล้ว”
เจียงหว่านถังชะงัก ก่อนจะรู้ตัวว่าเขากำลังพูดกระทบว่าเธอเป็น ‘โจร’ คนนั้น จนโกรธแทบจะเด้งตัวขึ้นจากเตา
“ลู่เฉินโจว! อยากโดนดีใช่ไหม!”
ชายหนุ่มไม่สนใจเธอ หันหลังเปิดประตูแล้วกระแทกปิดตามหลังออกไป