“คุณหัน หมายความว่ายังไงครับ” ผมรู้ว่าปิ่นปักผมหยกของหลิวหรูเยียนตกอยู่ในมือหันมี่ แต่ไม่รู้ว่าเธอเอามาวางตรงหน้าผมทำไม
“จางหยาง รอให้คุณทำให้หลิวหรูเยียนยอมรับคุณได้อย่างเต็มที่แล้วค่อยมาบอกฉัน ปิ่นปักผมหยกอันนี้ฉันยกให้คุณฟรี ๆ เอาไปใช้เอาใจหลิวหรูเยียนได้ คุณคงรู้ว่าปิ่นอันนี้มีมูลค่าแปดล้านกว่า อาชีพนายหน้าอย่างคุณ ต่อให้ทำทั้งชีวิตก็ไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนี้”
เห็นอีกฝ่ายถึงกับเอาปิ่นปักผมหยกมาเป็นค่าตอบแทน ผมก็ลนลานจนรีบพูดว่า “คุณหัน หมายความว่ายังไงครับ ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าถ้าผมทำให้หรูเยียนยอมเป็นแฟนผมได้จริง ๆ คุณจะให้รางวัลสองล้าน เงินจำนวนนั้นก็มากพอแล้ว ปิ่นอันนี้ผมรับไว้ไม่ได้ครับ”
พอเห็นผมปฏิเสธ รอยยิ้มของหันมี่ก็ยิ่งสดใสขึ้น
เธอก้าวเข้ามาอีกสองก้าว จนอยู่ห่างจากผมไม่ถึงครึ่งเมตร
ผมได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเธออย่างชัดเจน
เธอเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ส่วนอวบอิ่มตรงอกก็เผยส่วนโค้งมนออกมาเพราะแรงโน้มถ่วง
“สองล้านนั่นเป็นค่าตอบแทนที่ให้คุณพาหลิวหรูเยียนออกมาจากข้างกายหวังเจียงเหอ ส่วนปิ่นปักผมหยกอันนี้เป็นค่าตอบแทนสำหรับอีกเรื่องหนึ่ง ไว้ตอนที่คุณได้หลิวหรูเยียนมาเป็นของคุณจริง ๆ แล้ว ฉันจะบอกว่าต้องให้คุณช่วยอะไร”
หันมี่ยิ้มยั่วยวนให้ผม “จางหยาง ฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนฉลาด คงไม่ทำเรื่องโง่ ๆ หรอก”
“ขอแค่ทำตามที่ฉันบอก คุณก็จะได้สาวงามมาครอง แถมฉันยังทำให้คุณร่ำรวยจนเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้”