คนสองคนที่กำลังกินข้าวอยู่หลังฉากกั้น ที่แท้ก็คือหลี่ฉิงกับซูหลิวลี่
ได้ยินเสียงซูหลิวลี่ที่เจือความขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย “หลี่ฉิง เรื่องของเธอกับซุนเฮ่านั่นมันยังไงกันแน่?”
หลี่ฉิงรีบอธิบายอย่างร้อนใจ “หลิวลี่ เธอต้องเชื่อฉันนะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย เขาแค่กำลังตามจีบฉันเท่านั้นเอง เธอก็เห็นนี่ ทุกครั้งที่เขาส่งดอกไม้หรือของขวัญมาให้ ฉันก็ปฏิเสธหมด ในใจฉันมีแค่เธอคนเดียวจริง ๆ”
“หลี่ฉิง ฉันรู้ว่าในใจเธอมีฉัน แต่... แต่พอเห็นผู้ชายคนอื่นมาตามจีบเธอ ฉันก็ไม่สบายใจ” น้ำเสียงของซูหลิวลี่เต็มไปด้วยความน้อยใจ
หลี่ฉิงปลอบว่า “งั้นต่อไปฉันจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว ดีไหม? อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวเราไปโรงแรมกัน ฉันจะปรนนิบัติเธอให้ดีเลย ว่าไง?”
“ฉิงเอ๋อร์ อย่าทำแบบนี้สิ ฉันรู้ว่าพวกเราทำแบบนี้ไม่ถูก แต่... แต่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ...”
หลังจากนั้นก็เป็นเสียงพูดคุยกันแผ่วเบาอ่อนหวาน
แม้ผมจะได้ยินแค่ไม่กี่ประโยค แต่ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว
มีคนกำลังตามจีบหลี่ฉิง ซูหลิวลี่เลยหึงขึ้นมา
แต่พอนึกถึงที่หลี่ฉิงบอกว่าเดี๋ยวจะไปโรงแรมและปรนนิบัติซูหลิวลี่ให้ดี ภาพต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวผมไม่หยุด
ภาพนั้นชวนให้ใจสั่นเกินไป ผมจึงเผลอมองไปทางหลิวหรูเยียน
หลิวหรูเยียนกินข้าวอย่างสง่างามมาก
พอเห็นผมจ้องเธอด้วยสายตาราวกับกำลังจะกลืนกิน ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอก็พลันเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “จางหยาง มองอะไร?”