มองกลุ่มเนื้อขาวโพลนที่ไหววูบอยู่ตรงหน้า ผมอึดอัดจนพูดไม่ออก “พี่หลินครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ถ้าโทรไปรบกวนพี่หันมี่ขึ้นมาจะทำยังไง? แล้วก็ พี่ดูตัวเองสิ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนดีไหมครับ?”
หลินเมี่ยวก้มมองตัวเอง ถึงเพิ่งสังเกตว่าเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ใบหน้าแดงระเรื่อก่อนจะเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด “ฮึ เด็กบ้า นี่นายกำลังล้อพี่อยู่เหรอ! ยังไงนายก็เห็นส่วนที่ควรเห็นไปหมดแล้ว จะเป็นอะไรไปล่ะ”
พูดไป หลินเมี่ยวไม่ได้ติดกระดุมกลับ แต่กลับปลดออกอีกเม็ด แล้วจ้องผมด้วยดวงตาเย้ายวน “จางหยาง พี่รู้สึกว่าตั้งแต่นายหย่าแล้ว นายก็เหมือนเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย”
“เมื่อก่อนเวลาทำอะไรก็ดูลังเลไปหมด ให้ความรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ แต่ตอนนี้ไม่เพียงมั่นใจขึ้นมาก ยังดูเหมือนจัดการทุกอย่างได้อย่างสบายมือด้วย”
“บอกพี่มาสิ ในเมื่อมั่นใจขนาดนี้ว่าหันมี่จะมาเซ็นสัญญา เมื่อวานเธอเข้าหานายก่อนหรือเปล่า?”
“ไม่มีสักหน่อย” เห็นหลินเมี่ยวขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ผมก็รีบถอยหลัง
ผู้หญิงคนนี้เป็นปีศาจชัด ๆ
เรื่องบนเตียงเธอไม่เคยยี่หระเลย
แต่ผมไม่ไหวหรอก
ผมก็อยากต่ออีกรอบอยู่หรอก แต่เพิ่งจัดหนักกับหลี่ย่ามาหมาด ๆ ถ้าต่ออีกผมกลัวว่าจะทนไม่ไหว
“เชอะ ดูท่าทางขี้ขลาดของนายสิ แต่ที่นายพูดก็ถูก โทรไปเช้าขนาดนี้ไม่เหมาะ งั้นรอก่อนแล้วกัน” หลินเมี่ยวค้อนผม ก่อนจะจู่ ๆ โน้มปากเข้ามาใกล้หู แล้วกระซิบเสียงหวาน “จางหยาง นายคงไม่คิดจริง ๆ หรอกนะว่าพี่เป็นผู้หญิงสำส่อน เห็นนายแล้วถึงกับเดินไม่เป็นน่ะ? ฮึ วางใจได้ พี่ยังมีเส้นของตัวเอง ขอแค่นายปิดดีลของหันมี่ได้ นอกจากโบนัสที่นายจะแบ่งได้อย่างน้อยหนึ่งแสนแล้ว พี่ยังมีรางวัลพิเศษให้อีกอย่าง รางวัลนั้นพี่ออกให้เอง”