เมื่อเห็นแววตาผิดปกติของฉัน หลีฉิงก็ถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว เอาแขนกอดอก แล้วพูดอย่างดุดันว่า “นายจะทำอะไรน่ะ”
แต่ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นได้ จู่ๆ ก็โล่งอกอย่างประหลาด สายตาไม่ปิดบังความดูถูกเลย “จางหยาง นายคงไม่ได้อยากนอนกับฉันหรอกนะ? ฮึ ฉันได้ยินหลี่ย่าพูดถึง นายมันใช้ไม่ได้เลยนี่!”
ผู้หญิงชั่วคนนั้น แม้แต่เรื่องนี้ยังเอาไปพูด
ฉันด่าในใจ ทำหน้าบึ้งตึง “พี่ครับ ผมไม่สนใจพี่หรอก แต่ถ้าพี่อยากให้ผมเก็บความลับไว้ พี่ก็ควรตกลงตามเงื่อนไขผม”
“นายต้องการอะไรกันแน่” หลีฉิงถาม
“ช่วยผมหาหลักฐานที่หลี่ย่านอกใจ ผมอยากให้พี่ส่งให้ผมภายในสองทุ่มวันนี้ ถ้าพี่ทำได้ เรื่องที่พี่ชอบผู้หญิง ผมจะเก็บเป็นความลับให้ ไม่งั้นก็อย่าหาว่าผมแพร่งพรายออกไป” ฉันขู่
“เสี่ยวย่านอกใจเหรอ” หลีฉิงไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด “นายอย่าพูดจาเหลวไหล”
“ผมไม่สน” ฉันโบกมือขัด “ยังไงผมก็พูดไว้แล้ว ก่อนสองทุ่มวันนี้ ผมรอโทรศัพท์พี่”
พูดจบฉันก็ไม่สนใจหลีฉิงอีก หันหลังเดินจากไป
ยังไม่ทันถึงบริษัท ฉันก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง
เห็นเบอร์โทรเข้า ฉันรีบจัดอารมณ์ บีบรอยยิ้มออกมา แม้แต่เอวก็โก่งลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
คนที่โทรมาชื่อหลิวหรูเยียน เป็นลูกค้าที่ฉันดูแลมาหลายเดือน
เธอเป็นสาวรวย ได้ยินว่ามีทรัพย์สินเป็นพันล้าน
เธอซื้อบ้านทีระดับร้อยล้านขึ้นไป
ถ้าปิดการขายได้สักหลัง แค่ค่าคอมมิชชั่นก็คงเป็นล้าน
เพราะงั้น หลิวหรูเยียนสำหรับฉันก็คือแม่ทรัพย์
“พี่หลิว มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” ฉันรับสายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคารพอย่างที่สุด
น้ำเสียงของหลิวหรูเยียนฟังดูไม่ค่อยสดใส “ตอนนี้นายว่างไหม”
“ว่างครับว่าง พี่หลิว มีอะไรก็บอกตรงๆ เลยครับ”
“ตอนนี้พี่อยู่ที่บ้านในจื่อยวี่ฝู่ กำลังจะขาย มีของกระจุกกระจิกที่ต้องเก็บกวาด ถ้านายว่างก็มาช่วยพี่เก็บหน่อย” หลิวหรูเยียนพูด
“ได้ครับๆ” ฉันรีบตอบรับ “ภายในยี่สิบนาที ผมจะไปถึงทันทีครับ”
จื่อยวี่ฝู่เป็นบ้านหรูในเทียนโจว หลังถูกสุดก็หลายสิบล้าน
ครั้งก่อนหลิวหรูเยียนเคยบอกว่าจะขายบ้านที่จื่อยวี่ฝู่ เพื่อเปลี่ยนไปอยู่หลังใหญ่ขึ้น
การเปลี่ยนบ้านนี่แหละที่พวกนายหน้าอย่างเราชอบที่สุด
เพราะออกหนึ่งหลัง เข้าหนึ่งหลัง มักทำเงินได้สองต่อ
ขอแค่ปิดดีลกับหลิวหรูเยียนได้ แค่ลงแรงทำงานนิดหน่อยจะเป็นไรไป
มีเพื่อนร่วมงานผู้หญิงของเราเพื่อขายบ้าน ถึงขั้นมีสัมพันธ์กับลูกค้าผู้ชายก็เป็นเรื่องปกติมาก
หลังจากจอดจักรยานแชร์เสร็จ ฉันก็เรียกแท็กซี่ ตรงไปจื่อยวี่ฝู่ทันที
ลงทะเบียนแจ้งจุดประสงค์กับรปภ. แล้ว ฉันก็มาถึงหน้าห้อง 302
ฉันจัดเสื้อสูท พยายามบีบรอยยิ้ม
เคาะประตู
ประตูเปิดออก
“พี่หลิว…” ฉันกำลังจะทักทาย พอเงยหน้ามอง ตาก็ค้าง
หลิวหรูเยียนอายุสามสิบต้นๆ แม้จะแก่กว่าฉันไม่กี่ปี แต่คงเพราะดูแลตัวเองดี ผิวจึงนุ่มจนเหมือนจะบีบน้ำออกมาได้
ถ้าไม่รู้แน่ชัดว่าอายุเท่าไหร่ ต่อให้บอกว่าสิบแปดก็คงมีคนเชื่อ
หลิวหรูเยียนสวมชุดคลุมหลวมๆ จากมุมที่ฉันมอง ดูเหมือนข้างในว่างเปล่า
ฉันกลืนน้ำลาย รีบยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หลิว มีอะไรให้ผมทำ สั่งได้เลยครับ”
หลิวหรูเยียนกวาดตามองฉัน แล้วเปิดประตู หลบไปด้านข้าง น้ำเสียงเย็นชา “ยังไงบ้านก็กำลังจะขาย ไม่ต้องเปลี่ยนรองเท้าแตะหรอก”
เธอยกมือชี้ไปห้องหนึ่ง “นั่นของกระจุกกระจิก นายไปช่วยเก็บให้พี่แล้วทิ้งซะ”
พูดจบ หลิวหรูเยียนเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เล่นมือถือ
เธอไม่ให้ฉันเปลี่ยนรองเท้า แต่ฉันจะทิ้งความประทับใจแย่ๆ ไว้ไม่ได้
ฉันรีบเอาที่หุ้มรองเท้าที่เตรียมไว้แต่แรกมาใส่ พร้อมใส่ถุงมือใช้แล้วทิ้ง เข้าไปห้องเก็บของ
ของข้างในเยอะมาก กองระเกะระกะ
ฉันหยิบถุงขยะ เริ่มเก็บอย่างคล่องแคล่ว
แต่พลาดท่าเดียว เศษกระเบื้องแตกบาดมือฉัน
ฉันร้องอ๊ะ รีบถอดถุงมือ เลือดหยดลงบนอ่างเหล็กเล็กๆ ขนาดประมาณฝ่ามือที่ดูเก่าๆ พังๆ ข้างๆ
เดิมทีฉันไม่ได้สนใจอ่างเหล็กนั้นเลย แต่หยดเลือดนั่นกลับถูกอ่างเหล็กดูดซับในพริบตา
และที่ทำให้ฉันฉงนคือ อ่างเหล็กที่เดิมสนิมเขรอะ กลับมีอักษรสองแถวเลือนรางปรากฏขึ้น
“นี่อะไรน่ะ”
ฉันรู้ว่าครอบครัวหลิวหรูเยียนทำธุรกิจของเก่า
แต่ถ้าเป็นของเก่าจริง จะถูกโยนทิ้งไว้ในห้องเก็บของกระจุกกระจิกได้ยังไง
ฉันระงับความสงสัยในใจ รีบหยิบอ่างเหล็กนั่นขึ้นมาดูสองตา
แค่ดูเท่านั้น ลมหายใจของฉันก็พลันถี่กระชั้น
อ่างเหล็กนี่ คงไม่ใช่สมบัติหรอกนะ
“怎么了?”
ดูเหมือนหลิวหรูเยียนจะได้ยินเสียงร้องของฉัน จึงเอ่ยถาม
“啊? 哦，พี่หลิว ผมเผลอทำมือโดนบาดนิดหน่อยครับ ไม่เป็นไร”
“怎么这么不小心?” น้ำเสียงหลิวหรูเยียนแฝงแววตำหนิ แต่ก็ยังหยิบกล่องยามาให้ฉันอย่างรวดเร็ว
เห็นมือฉันเลือดออก หลิวหรูเยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย “เอามือมานี่ พี่ทำแผลให้นาย”
“ไม่เป็นไรครับ แผลเล็กนิดเดียว เดี๋ยวก็หาย” ฉันรีบปฏิเสธ จะกล้าให้เธอทำแผลให้ฉันจริงๆ ได้ไง
“话多!” หลิวหรูเยียนไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ คว้ามือฉันไป
ในบัดดล
สัมผัสนุ่มนวลส่งมา
มือของหลิวหรูเยียนละเอียดอ่อนมาก
แถมเพราะอยู่ใกล้ ฉันยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ
หัวใจฉันเต้นเร็ว
สายตาแอบเหลือบไปที่หน้าอกเธอโดยไม่รู้ตัว
ตรงนั้น มีเค้าโครงที่ทำให้ผู้ชายทุกคนคลั่งไคล้ปรากฏให้เห็นรำไร
หลิวหรูเยียนกำลังทำแผลให้ฉันอย่างตั้งใจ ไม่ได้สังเกตแววตาฉันเลย
ฉันกลัวการกระทำตัวเองทำให้หลิวหรูเยียนไม่พอใจ รีบเบี่ยงสายตา มืออีกข้างหยิบอ่างเหล็กขึ้นมา ทำเป็นถามเรื่อยๆ “พี่หลิว อ่างเหล็กนี่ก็ไม่เอาแล้วเหรอครับ”
หลิวหรูเยียนกวาดตาดูแล้วพูด “ไม่เอาแล้ว เมื่อก่อนใช้ใส่อาหารแมว ตอนนี้แมวตายแล้ว นายช่วยทิ้งให้พี่ก็พอ”
“ครับ” ฉันรีบตอบรับ โยนอ่างเหล็กลงถุงขยะ
หลังจากทำแผลเสร็จ หลิวหรูเยียนกำชับให้ฉันระวัง แล้วกลับไปนั่งที่โซฟาอีกครั้ง
ฉันเก็บของกระจุกกระจิกทั้งหมดใส่ถุงเสร็จ ก็เดินมาหาหลิวหรูเยียน “พี่หลิว ผมเก็บของทั้งหมดแล้วครับ ผมจะเอาขยะไปทิ้งก่อน พี่มีอะไรให้ผมทำอีกไหมครับ”
หลิวหรูเยียนมองหน้าฉันมีเหงื่อเม็ดเล็ก เสื้อข้างในแนบตัวเพราะเหงื่อ
ถึงความสามารถด้านนั้นของฉันจะบกพร่อง แต่หุ่นก็ไม่เลว โดยเฉพาะกล้ามเนื้อตามตัว เส้นชัดเจนมาก
หลิวหรูเยียนกวาดตามองฉัน แล้วแก้มแดงอย่างไม่รู้สาเหตุ
แววตาเธอฉายแวบร้อนแรง จู่ๆ ก็ถามประโยคที่ทำให้ฉันใจเต้น “เสี่ยวจาง นายว่า พี่สาวสวยไหม”