"หา?" หลิวหรูเยียนถามคำถามนี้ใส่ผม สมองผมเบลอไปชั่วขณะ
แต่ปากก็ตอบตามตรงว่า "พี่สาว พี่สวยมาก เป็นคนที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย"
ในที่สุดหลิวหรูเยียนก็ยิ้ม
ยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกใจสั่น
"ปากหวานจริงนะ" หลิวหรูเยียนปัดปอยผมข้างหู "วางใจเถอะ ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ บ้านหลังนี้ฉันจะยกให้คุณดูแลทั้งหมดเลย ถ้าจะซื้อบ้านใหม่ ก็จะซื้อผ่านคุณคนเดียว"
ประโยคเดียว ทำเอาผมซึ้งใจแทบน้ำตาไหล
ผมรอฟังประโยคนี้มานานเกินไปแล้ว
"พี่สาว ขอบคุณพี่มากเลยนะครับ" ผมโค้งให้หลิวหรูเยียนลึก ๆ
เห็นผมตื่นเต้น หลิวหรูเยียนก็ยกมือปิดปากหัวเราะ ออดอ้อนเต็มที่
ดูเหมือนเธอจะสนใจผมขึ้นมาหน่อย เลยถามว่า "เสี่ยวจาง คุณทำงานหนักขนาดนี้ ไม่ว่าฉันโทรไปเมื่อไหร่ คุณก็โผล่มาได้ตลอด เดือนนึงนี่หาเงินได้เท่าไหร่กันนะ"
ผมเขินมาก แต่ก็ตอบตามตรงว่า "พี่สาว สถานการณ์ตลาดอสังหาตอนนี้พี่ก็รู้อยู่แล้วนะครับ ผมน่ะครึ่งปีมานี้ยังขายบ้านไม่ได้เลยสักหลัง ได้แต่เงินประกันเดือนละไม่กี่พัน"
"เหรอ?" หลิวหรูเยียนคงคาดไม่ถึงว่าผมทุ่มเทขนาดนี้ แต่เดือนนึงหาเงินได้นิดเดียว เธอเลยพูดว่า "งั้นคุณสนใจเปลี่ยนงานไหม"
ผมตอบฝืด ๆ ว่า "พี่ครับ ผมเรียนจบมาหลายปีแล้ว จะเปลี่ยนงานมันง่ายซะที่ไหนล่ะครับ"
"ไม่งั้น มาเป็นคนขับรถให้ฉันสิ เดือนละสองหมื่น" หลิวหรูเยียนเสนอ
ผมอึ้งไปเลย
เห็นหลิวหรูเยียนหน้าตาจริงจัง ไม่ท่ายียวน ผมใจสั่นขึ้นมาชัด ๆ
หรือว่า เธอสนใจผม
แต่จะเป็นไปได้ยังไง
ทั้งสวย ทั้งรวย จะมาสนใจผมได้ไง
อีกอย่าง เรื่องบนเตียงผมก็ไม่เอาไหนเลย
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้หย่าด้วย
สงสัย แค่กะแกล้งผมเล่นก็ได้มั้ง
ความคิดคนรวยนี่ ผมยังเดาไม่ออกเลยตอนนี้
"พี่สาว ผมขอลองทำต่อไปอีกสักพักนะครับ ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ อย่าว่าแต่เป็นคนขับรถเลย ต่อให้ให้เป็นคนใช้ส่วนตัวของพี่ ผมก็ยอมครับ" ผมลังเลนิดหน่อยแล้วตอบไป
ถ้าช่วยหลิวหรูเยียนขายบ้านเก่าซื้อบ้านใหม่ได้ เงินเป็นแสนคงตกถึงมือผมแน่
ตอนนี้เลยยังไม่อยากเปลี่ยนงาน
"ก็ได้ รอคุณช่วยฉันเปลี่ยนบ้าน ได้ค่าคอมแล้วค่อยคิดเป็นคนขับรถให้ฉันก็ได้" หลิวหรูเยียนเหมือนจะอ่านความคิดผมออก ไม่พูดอะไรต่อ ไขว่ห้างข้างซ้ายทับขวา หยิบมือถือขึ้นมา เป็นสัญญาณว่าผมไปได้แล้ว
ผมอดกวาดตามองขาหลิวหรูเยียนไม่ได้
เพราะเธอใส่ชุดคลุมนอน
ขาของหลิวหรูเยียนเลยโผล่ออกมาข้างนอกเป็นส่วนใหญ่
เนียนใส ชวนให้ใจเต้นแรง
"ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ" ผมรีบดึงสายตากลับ ทิ้งขยะลงถังแล้วยัดอ่างเหล็กนั่นใส่ในอ้อมอก ก้าวออกจากหมู่บ้านมาอยู่ในที่เงียบ ๆ
มองไปที่อ่างเหล็กอีกครั้ง
ตัวหนังสือที่ลอยขึ้นมายังไงก็ไม่ชัดนัก แต่ก็พอดูออกว่าคืออะไร
อ่างรวมทรัพย์ อัปเกรดสมุนไพรได้ ซ่อมแซมของโบราณได้
ตัวหนังสือเหมือนใช้อะไรสลักไว้
ผมมองอ่างเหล็กโบราณนั่น ในใจอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
"หรือว่านี่จะเป็นอ่างรวมทรัพย์จริง ๆ บนโลกนี้มีของวิเศษแบบนี้ด้วยเหรอ"
ผมกลับบ้านแบบครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อทันที
หลี่ย่าไปทำงานแล้ว
ที่บ้านมีแค่ผม
หาอยู่นาน ในที่สุดก็เจอยาลูกกลอนโป๊ยกั๊กหกรสขวดหนึ่ง
หลายปีมานี้เพื่อเสริมสมรรถภาพบนเตียง ผมไม่เคยกินยาจีนตัวนี้น้อยเลย
แต่ผลลัพธ์ไม่มีเลยจริง ๆ
หยิบยาลูกกลอนโป๊ยกั๊กหกรสมาหนึ่งเม็ด โยนลงในอ่างรวมทรัพย์ เฝ้ารอดูว่ามันจะอัปเกรดสมุนไพรได้จริงไหม
แต่รออยู่นาน ก็ไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไร
"เฮ้อ เก้อเลย"
ใจผมห่อเหี่ยวถึงที่สุด
นึกว่าถึงคราวเปลี่ยนชะตาชีวิตแล้ว แต่ที่ไหนได้ โดนใครแกล้งเล่นเสียแล้ว
"ผมมันโง่จริง ๆ บ้านหลิวหรูเยียนทำธุรกิจของเก่า ถ้านี่เป็นของดีจริง จะทิ้งได้ยังไง" ผมตบหัวตัวเอง หัวเราะเยาะตัวเอง
ง่วนอยู่นาน ความง่วงก็มาเยือน
เสื้อผ้าไม่ได้ถอด ทิ้งตัวลงเตียงก็หลับไปเลย
ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ ในความมึนงง ผมได้กลิ่นหอมสมุนไพรอ่อน ๆ
"ผมหลับไปนานเท่าไหร่เนี่ย"
หยิบมือถือมาดู แบตหมดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เสียบชาร์จโทรศัพท์แล้ว ผมเดินตามกลิ่นหอมสมุนไพรไปจนเจอต้นตอ ซึ่งก็คืออ่างเหล็กนั่น
รีบมองเข้าไปข้างใน
ผมตะลึงไปเลย
ข้างในนั้น มียาลูกกลอนลูกเท่าวอลนัทโผล่มา
รีบหยิบยาลูกกลอนขึ้นมา
ผมตรวจดูแล้วตรวจดูอีก
กลิ่นหอมสมุนไพรมาจากลูกยาลูกนี้แน่ ๆ
ผมมั่นใจมากว่าเมื่อก่อนนี้แค่โยนยาลูกกลอนโป๊ยกั๊กหกรสเม็ดเล็กลงไป แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นยาลูกกลอนลูกเท่าวอลนัท
"พระเจ้า หรือว่านี่จะเป็นอ่างรวมทรัพย์จริง ๆ อัปเกรดสมุนไพรได้"
ผมตื่นเต้นจนห้ามใจไม่อยู่ กัดยาลูกกลอนเข้าไปคำเล็ก ๆ
ยาลูกกลอนละลายในท้องทันทีที่กิน
แค่ประเดี๋ยวเดียว ผมรู้สึกได้ว่าท้องร้อนวูบ ตำแหน่งหนึ่งที่ไม่เคยมีทีท่าว่าจะดีขึ้น กลับเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาจาง ๆ
"นี่... นี่มัน จริงเหรอ"
ผมห้ามใจไม่ได้อีกต่อไป กลืนยาลูกกลอนลงไปทั้งหมดในคำเดียว
แล้ว
ผมรู้สึกเหมือนทั้งตัวมีแรงพุ่งพล่านไม่หมด
ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
เป็นไปตามที่ผมคาดไว้จริง ๆ
ผมเก่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย
แน่ใจเต็มที่แล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ผมเดินออกจากห้องน้ำอย่างสมใจ กอดอ่างรวมทรัพย์แล้วยิ้มโง ๆ
คำอธิบายอ่างรวมทรัพย์นี่เรียบง่ายเกินไป ในเมื่ออัปเกรดสมุนไพรได้ แล้วจะอัปเกรดไม่จำกัดไหมนะ
ถ้าเป็นอย่างนั้น โยนโสมอายุน้อย ๆ ลงไป จะอัปเกรดเป็นร้อยปีเลยไหม
คิดอย่างนี้ ผมรีบใส่เสื้อผ้า ไปร้านขายยาซื้อโสมอายุน้อย ๆ มาโยนลงอ่างรวมทรัพย์
ไม่มีปฏิกิริยาอะไร
นึกได้ว่ายาลูกกลอนก่อนหน้านี้ก็ใช้เวลานานกว่าจะอัปเกรด ผมไม่รีบร้อน เก็บอ่างรวมทรัพย์ซ่อนในตู้เสื้อผ้า
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ มือถือก็ดัง
ผมหยิบขึ้นมาดู เป็นสายจากหลีฉิง
"พี่สาว ว่าไงครับ หาหลักฐานเจอแล้วเหรอ" ผมรับสายถาม
เสียงหลีฉิงฟังดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "คุณพูดแล้วต้องรักษาคำพูดนะ ถ้าฉันช่วยคุณหาหลักฐานได้ คุณจะไม่แพร่งพรายความลับฉัน ใช่ไหม"
"แน่นอนครับ"
"ดี ตอนนี้ คุณมาที่โรงแรมฮว๋ากวาน" หลีฉิงพูด
"อะไรนะ หลี่ย่าแพศยานั่น เปิดห้องกับใครจริง ๆ เหรอเนี่ย" ผมโมโหจนไฟลุกท่วมอก
"มัวแต่พูดมากทำไม รีบมาเถอะ" หลีฉิงพูดแบบไม่ค่อยพอใจ "ฉันรออยู่หน้าประตูนะ"
ผมวางสาย ดูเวลา ปรากฏว่าสามทุ่มกว่าแล้ว
ในมือถือมีข้อความแจ้งสายที่ไม่ได้รับหลายสาย
หนึ่งในนั้นคือสายและข้อความจากผู้จัดการร้านเราหลายสาย
อีกฝ่ายคงเห็นว่าผมไม่อยู่ร้านทั้งวัน อยากหาเรื่องผมอีกแน่
แต่ตอนนี้ผมจะมีกะจิตกะใจโทรกลับหาผู้จัดการได้ยังไง ออกจากบ้านแล้วก็เรียกแท็กซี่ตรงดิ่งไปโรงแรมฮว๋ากวาน