“ฮองเฮา! หลังจากข้าเข้าวังมา ก็ปฏิบัติต่อนางด้วยความเคารพมาโดยตลอด แต่นางกลับใช้ลูกของข้ามาวางแผนเล่นงาน! เช่นนั้นก็จงทำให้นางสูญเสียสิ่งที่นางหวงแหนที่สุดไปเสีย! ทำให้นางหมดวาสนาในตำแหน่งฮองเฮา! ให้นางได้ลิ้มรสความรู้สึกที่ถูกคนเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้าบ้าง!”
“ไทเฮา!” ไอผีของสกุลฟู่ปะทุขึ้นอีกครั้ง เสียงของนางแหลมบาดหู
“ตอนลูกของข้าตาย นางพูดว่าอะไรหรือ? นางบอกว่า ‘ใช้การไม่ได้แล้ว’! แค่สามคำ! สามคำเบา ๆ นั่น กลับตัดสินชะตาชีวิตลูกของข้าได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น! เช่นนั้นก็ทำให้ลูกที่นางรักที่สุดใช้การไม่ได้บ้าง! ให้นางได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการที่สายเลือดตนเองถูกดูหมิ่นบ้าง!”
“แล้วยังฮ่องเต้อีก!” นางแทบจะคำรามออกมา “เขาแค่โชคดีได้ครองบัลลังก์เท่านั้น! ข้าอุ้มท้องลูกให้เขา แต่เขากลับไม่เห็นค่า! เช่นนั้นก็...”
“เช่นนั้นก็ทำให้เขาไม่มีคุณสมบัติเป็นพ่อของลูกข้า! แต่บัลลังก์ต้องเป็นของลูกข้า! สายเลือดสกุลฟู่ของข้า! เหตุใดจึงจะนั่งบนบัลลังก์นั้นไม่ได้!”
หลังเอ่ยถ้อยคำยืดยาวจบ ไอผีของสกุลฟู่ก็สลายไปเกินครึ่ง ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้น ราวกับระบายความแค้นและความชิงชังออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเปลือกว่างเปล่า
หลิงเยว่เลิกคิ้ว มุมปากในที่สุดก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขัน “ความปรารถนาของเจ้านี่มีไม่น้อยเลยจริง ๆ”
สกุลฟู่กำชายแขนเสื้อแน่นอย่างประหม่า กลัวเหลือเกินว่าผู้เปี่ยมด้วยไอเซียนตรงหน้าจะมองว่านางโลภเกินไป
“ท่าน...ท่านเซียน...”
นางเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง ก็เห็นหลิงเยว่ยิ้ม รอยยิ้มนั้นยังคงเปี่ยมเมตตา ทว่าก็แฝงความเจ้าเล่ห์และความเบิกบานแบบเด็กสาวอยู่หลายส่วน