เขาเป็นซอมบี้ คงไม่รู้สึกหนาวหรอก แต่ดื่มน้ำขิงสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม
แต่เขาจะอยากได้ของในมือหรือเปล่านะ?
ยื่นให้แล้วจะทำให้เขาโกรธไหม?
หัวใจของคุณปู่เจียงกระสับกระส่าย น้ำขิงในมือราวกับเผือกร้อน จะจัดการอย่างไรก็คิดไม่ตก
ตอนที่คุณปู่เจียงกำลังจนปัญญา หลินหร่านก็ยกถ้วยน้ำขิงจากมือแม่หลินขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
“หวานจัง อร่อยด้วย ขอบคุณค่ะแม่”
หวานงั้นเหรอ? พอเจียงเฉินได้ยิน ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
วันนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าชอบของหวาน พอได้ยินหลินหร่านพูดแบบนั้น เขาก็อยากดื่มบ้าง
แต่ทำไมถึงไม่มีใครตักให้เขาสักถ้วยเลยล่ะ
ระหว่างที่เจียงเฉินกำลังมองหาว่ายังมีน้ำขิงเหลืออยู่ที่ไหน คุณปู่เจียงก็รวบรวมความกล้า ยื่นถ้วยให้เขาในที่สุด
“เสี่ยวเฉิน อยากดื่มน้ำขิงสักหน่อยไหม?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉินมองชายชราตรงหน้าอย่างตั้งใจ ความจริงแล้ว ในบ้านหลังนี้นอกจากหลินหร่าน เขาแทบไม่ใส่ใจคนอื่นเลย
แต่ตอนนี้ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าชายชราคนนี้ดูไม่เลวทีเดียว
อย่างน้อยก็รู้ว่าเขาเองก็อยากดื่มน้ำขิง
เจียงเฉินยกถ้วยขึ้นดื่มโดยไม่เกรงใจ ทว่าแค่จิบแรก รสชาติก็ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย
“พรวด—”
แย่ชะมัด เจียงเฉินเกือบพ่นออกมา แต่พอเห็นหลินหร่านมองอยู่ตลอด เขาก็ฝืนกลืนลงคอไป
หร่านหร่านบอกว่าหวานไม่ใช่เหรอ?
ทำไมมันทั้งซ่า ทั้งเผ็ด พอเจอรสเผ็ดร้อนที่กระตุ้นลิ้นแบบนี้ ความหวานนิดเดียวก็แทบไม่เหลือให้รู้สึกแล้ว
หลินหร่านมองเจียงเฉินอย่างขบขัน เขาคงไม่รู้สินะว่าน้ำขิงดื่มยากขนาดนี้