“เกิดอะไรขึ้น?”
จางต้าหมิงนอนอยู่บนเตียงใหญ่ มีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในอ้อมแขน พลันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
ดึกดื่นป่านนี้ยังส่งเสียงโหยหวนอยู่ได้ อยากตายหรือไง?
นี่หาเรื่องตายอยู่หรือไง?
บ้าจริง ตกใจจนขวัญหนีหมดแล้ว
แบบนี้...ต่อไปยังใช้การได้อยู่ไหมนะ?
“ข้างนอกควรมีคนตายไปซะ ไม่งั้นฉันจะฆ่าไอ้สารเลวที่กล้าตะโกนโหวกเหวกกลางดึกนี่ให้ตายคามือ”
จางต้าหมิงโกรธจนตัวสั่น หากถูกเสียงโหยหวนของไอ้สารเลวนั่นทำให้หมดอารมณ์ขึ้นมาจริง ๆ คงเหมือนเอาชีวิตเขาไปทิ้ง
“พี่หมิง ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นคะ ซิงซิงกลัวจัง”
หญิงสาวราวกับงูไร้กระดูก เลื้อยเข้ามาพันไหล่ของจางต้าหมิง ก่อนแนบซบแผ่นหลังเขา
แค่การเคลื่อนไหวง่าย ๆ กลับถูกเธอทำให้ดูเย้ายวนมีเสน่ห์ไปหมด
จางต้าหมิงก็กลับมามีอารมณ์ขึ้นมาทันที
เขาหันไปมองหญิงสาวงดงามราวกับดอกไม้ ช่างเป็นปีศาจน้อยเสียจริง
ถ้าตอนนี้เขายังใช้การได้ล่ะก็ จะต้องจัดการเธอให้หนักสักยก
“ยัยปีศาจน้อย รอฉันอยู่ตรงนี้ดี ๆ เดี๋ยวฉันไปดูข้างนอกว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วกลับมาค่อยจัดการเธอให้สาสม”
พูดจบก็ไม่ลืมบีบหญิงสาวแรง ๆ อีกที
เธอส่งเสียงร้องออกมาเพราะถูกบีบ น้ำตาคลออยู่ในดวงตา
ลั่วซิงซิงมองตามแผ่นหลังของจางต้าหมิงที่เดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย
ผู้ชายไร้ประโยชน์จริง ๆ พูดไว้ดิบดีว่าพอได้อาวุธมาแล้วจะตีฝ่าวงล้อมกลับเมืองอวิ๋นตู ถึงตอนนั้นนอกจากจะได้เป็นราชาแห่งเมืองอวิ๋นตูแล้ว ยังจะช่วยเธอแก้แค้นได้ด้วย