สิ้นเสียงหลินหร่าน เจียงเฉินก็จับมือเธอแน่นขึ้นทันที
คุณย่าโจวส่ายหน้า “จะฟื้นกลับมาเป็นปกติไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก แต่ก็นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก ผลการทดลองวันนี้พิสูจน์แล้วว่าเราสามารถกำจัดไวรัสเอ็กซ์ออกจากร่างกายได้”
หลินหร่านถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่
“เยี่ยมไปเลยค่ะ คุณปู่โจว คุณย่าโจว พวกคุณสุดยอดมาก”
เห็นผลการทดลองน่าพอใจเช่นนี้ โจวเจี้ยนหมิงผู้เคร่งขรึมอยู่เสมอก็ยิ้มออกมา
“หร่านหร่าน ไม่ต้องกังวลนะ ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อย รับรองว่าจะคิดค้นยาถอนพิษให้ได้”
เมื่อได้รับคำรับรองเช่นนี้ เธอยังจะมีอะไรให้กังวลอีกล่ะ
หลินหร่านกับเจียงเฉินสบตากัน ทั้งคู่เห็นความยินดีในดวงตาของอีกฝ่าย
“ดีค่ะ คุณปู่โจว งั้นฉันจะรอให้ถึงวันนั้นนะคะ
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น พวกคุณต้องดูแลสุขภาพ กินข้าวให้ดีด้วย
อันอันบอกว่าจนถึงตอนนี้พวกคุณยังไม่ได้กินแม้แต่มื้อเย็น
รอคุณปู่เจียงกลับมา ฉันจะให้เขาช่วยปรับสมดุลร่างกายให้พวกคุณอีกหน่อย”
คุณปู่โจวได้ยินว่าหลินหร่านจะเชิญคุณปู่เจียงมาตรวจอาการให้ ก็รีบพูดว่า “ใช่ ๆ วันนี้เราทดลองกันพอสมควรแล้ว ฟังหร่านหร่านไปกินข้าวกันเถอะ
ฉันไม่อยากกินยาขม”
คุณย่าโจวก็คิดเหมือนกัน “ใช่ ๆ ไปกินข้าวกัน ฉันก็ไม่อยากกินยาขมเหมือนกัน”
แม้ผู้เฒ่าทั้งสองจะหลงใหลในการวิจัยเพียงใด ตอนนี้ก็ไม่กล้าอยู่ต่อแล้ว
พวกเขามอบหมายให้วิลเลียมสังเกตและบันทึกผลการทดลอง ก่อนจะล้างมือฆ่าเชื้อแล้วขึ้นไปกินข้าว
อาหารเตรียมไว้พร้อมอยู่แล้ว
หลินหร่านรู้ว่าคนอย่างผู้เฒ่าทั้งสองไม่มีทางเสียเวลาทำอาหาร
เธอจึงแช่อาหารปรุงสุกไว้มากมายในตู้เย็น