เปิดประตูใหญ่ โรงงานปูนซีเมนต์ก็เผยโฉมขึ้นตรงหน้าพวกเขาอย่างช้า ๆ
เมื่อน้ำท่วมไหลเข้ามาตามประตูที่เปิดออก
เดิมทีหลินหร่านกังวลว่าน้ำจะพัดทำลายข้าวของข้างใน แต่ใครจะคิดว่านักออกแบบคลังแสงผู้ปราดเปรื่องได้คำนึงถึงเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว สิ่งก่อสร้างแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันน้ำท่วมโดยเฉพาะ
น้ำไหลเข้ามาถึงเพียงหนึ่งในสามของพื้นที่ด้านในประตูโรงงานปูนซีเมนต์ก็หยุดลง
หลินหร่านกับเจียงเฉินเดินขึ้นมาบนบก จากนั้นเธอถึงถอดถังออกซิเจนออก
เธอหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ออกมาจากมิติส่วนตัวสองผืน ผืนหนึ่งให้ตัวเอง อีกผืนคลุมไหล่ให้เจียงเฉิน
แม้จะรู้ว่าเจียงเฉินเป็นซอมบี้และไม่รู้สึกหนาว แต่ถ้าเธอไม่เช็ดตัวให้เขา เธอมองแล้วจะรู้สึกหนาวแทน
พอจัดการตัวเองเรียบร้อย หลินหร่านถึงปล่อยหลินเจ๋อออกมา
หลินเจ๋อกอดแมวลายดอกตัวน้อยที่ร้องออดอ้อนน่าสงสารไว้ในอ้อมแขน พอเห็นเจียงเฉิน มันก็รีบกระโดดกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที
ท่าทางของมันเหมือนกับตอนที่เธอทิ้งเจียงเฉินไว้แล้วกลับเข้ามิติส่วนตัวไปคนเดียวไม่มีผิด
เฮ้อ สัตว์เลี้ยงเหมือนเจ้าของ คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด
“เสี่ยวเจ๋อ ทางเข้าโกดังอาวุธอยู่ตรงไหนกันแน่?”
“ได้เลย พี่สาว”
โรงงานปูนซีเมนต์ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานานแล้ว
ด้านในมีเครื่องจักรเก่า ๆ วางอยู่ รวมถึงก้อนหินกับกรวดที่ไร้ประโยชน์อีกจำนวนหนึ่ง
ไม่รู้ว่าทางเข้าโกดังอาวุธซ่อนอยู่ตรงไหน จู่ ๆ หลินหร่านก็ได้ยินเสียงคำราม