หลินหร่านมองน้องชายที่ขยันขันแข็งเกินเหตุ พลันรู้สึกว่าในที่สุดเด็กคนนี้ก็โตเป็นผู้ใหญ่เสียที
เธอปลื้มใจมาก
เสียดายที่ตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้ช่วย
หลินหร่านชี้ไปยังต้นไม้กลายพันธุ์หลายต้นในลานบ้าน “เสี่ยวเจ๋อ ขอบใจที่ตั้งใจช่วยนะ แต่มีพวกยามอยู่แล้ว เรายังต้องใช้กับดักอีกเหรอ?”
หลินเจ๋อ “???”
แล้วเขาจะได้ออกแรงทำอะไรล่ะ
“ไม่ต้องทำกับดักสักอันเลยเหรอ? ทำไว้สักสองสามอันก็ดีนะ ไม่ต้องให้พวกคุณลงมือหรอก”
หลินหร่านส่ายหน้า “ไม่ต้องใช้กับดักแบบพื้น ๆ แล้ว กับดักของเราตอนนี้คือต้นไม้กลายพันธุ์ระดับสูง
หลัก ๆ ให้แม่เป็นคนจัดการ ถ้าอยากช่วยก็ไปเป็นผู้ช่วยแล้วกัน”
หลินเจ๋อ “……”
เขาไม่อยากเป็นผู้ช่วย เขาอยากลงมือทำเองต่างหาก
เหมือนที่หลินหร่านพูด ตอนนี้พวกเขาจะทำกับดัก ยังจะต้องพึ่งกับดักกลไกไปทำไม
ปลูกต้นไม้กลายพันธุ์ไว้รอบลานบ้าน ยังมีประสิทธิภาพกว่ากับดักไหน ๆ เสียอีก
หลายวันต่อจากนั้น งานของแม่หลินคือพาทุกคนในครอบครัวตัดกิ่งกุหลาบที่เธอเร่งรากขึ้นมา แล้วนำกิ่งเหล่านั้นไปปักปลูกไว้รอบลานบ้าน
กิ่งเหล่านี้มีต้นกุหลาบเลื้อยกลายพันธุ์เป็นต้นแม่ ทันทีที่ปลูกลงดิน พวกมันก็จะดูดซับสารอาหารรอบตัวและจับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ตกลงไปในกับดัก เพื่อส่งสารอาหารกลับไปให้ต้นแม่
กุหลาบเหล่านี้จะกลายเป็นกำแพงล้อมบ้านและกับดักที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลหลิน
ขณะที่ทุกคนกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น หลินหร่านกลับนั่งไม่ติด