ดวงตาของจางต้าหมิงฉายแววบ้าคลั่ง คนเราไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินย่อมลงโทษ ซิงซิง อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน
มือของเขารัดร่างผอมบางของลั่วซิงซิงแน่นราวกับคีม
ลั่วซิงซิงดิ้นสุดชีวิต เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง
เธอรู้ซึ้งถึงความเลือดเย็นและไร้ยางอายของผู้ชายคนนี้ดี จึงยื่นมือออกไป ใช้เล็บที่แอบลับจนแหลมคมตอนอยู่ลับหลัง จิกและข่วนเนื้อบริเวณแขนของจางต้าหมิงอย่างแรง
“โอ๊ย นังสารเลว!”
แขนของจางต้าหมิงเจ็บแปลบเพราะถูกลั่วซิงซิงข่วน กรงเล็บของเธอไปมีแรงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
เป็นแมวน้อยป่าที่เร่าร้อนจริง ๆ บนเตียงเธอก็เผ็ดร้อนถึงใจแบบนี้มาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก เขาก็ไม่อยากฆ่าเธอเลยจริง ๆ
เมื่อลั่วซิงซิงเห็นว่าท่านี้ไม่ได้ผลกับจางต้าหมิง เธอก็หันกลับไปกัดหน้าเขาเต็มแรง
แรงกัดครั้งนี้โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง
“โอ๊ย นังสารเลว ปล่อย!”
จางต้าหมิงจำต้องคลายมือจากลั่วซิงซิง แล้วพยายามใช้มือหยุดผู้หญิงที่กำลังคลุ้มคลั่ง
แต่น่าเสียดาย ลั่วซิงซิงไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย ๆ
เธอกัดทึ้งใบหน้าของจางต้าหมิงสุดแรง ราวกับจะกัดเนื้อบนหน้าเขาให้หลุดออกมาสักชิ้น
เธออยากกินไอ้ผู้ชายสารเลวนี่ให้หมด อยากให้เธอตายใช่ไหม งั้นเขาก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดี
เนื้อบนใบหน้าของจางต้าหมิงถูกกัดจนเจ็บแสบ คราวนี้เขาถึงเพิ่งรู้ว่าลั่วซิงซิงจัดการยากขนาดไหน เขายื่นมือไปบีบหน้าเธอเช่นกัน แต่เธอกลับทำเหมือนไม่รู้สึกเจ็บเลย