ไม่ว่าหลู่อี้เจ๋อจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร
หรงหานที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้วก็ไม่ใช่คนที่เขาจะโน้มน้าวได้
เขารู้ว่าหลินหร่านแข็งแกร่งมาก แต่การนั่งรอความตายและเอาแต่พึ่งพาคนอื่นไม่ใช่นิสัยของเขา
เขาต้องทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ถึงจะสมกับตำแหน่งรองหัวหน้าฐานที่มั่น
และสมกับความรู้สึกในใจตัวเอง
สิบนาทีต่อมา หรงหานขับเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ พาต้าโถวออกจากฐาน
หรงหานเพิ่งบินออกจากฐาน หลู่อี้เจ๋อก็ติดต่อเข้ามาทันที
“หรงหาน ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?”
“เท่าที่เห็นตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไร สงบมาก”
“งั้นบินลงใต้ไป 500 กิโลเมตร แถวนั้นมีฐานหงเสียอยู่ เป็นฐานที่อยู่ใกล้ที่นี่ที่สุด เมื่อกี้มันก็หายไปจากแผนที่สัญญาณแล้ว”
“ได้”
พอได้รับคำสั่ง หรงหานก็หันหัวเฮลิคอปเตอร์ บินไปทางใต้
ต้าโถวมองทิวทัศน์เบื้องล่างแล้วเอ่ยว่า “หัวหน้า ทางนี้เป็นทางไปเมืองซอมบี้”
หรงหานก้มมองลงไป
เป็นอย่างที่คิด พวกเขาต้องผ่านเมืองซอมบี้ไป
ถัดจากนั้นก็คือป่าสัตว์กลายพันธุ์ที่ขึ้นชื่อว่าเต็มไปด้วยอันตราย
แต่ป่าสัตว์กลายพันธุ์ที่ทำให้หน่วยของฐานต่าง ๆ หวาดกลัวสุดขีด เมื่อมองจากบนเฮลิคอปเตอร์กลับเป็นเพียงป่าเล็ก ๆ เท่านั้น
หรงหานไม่ได้มองต่อ
เขาเงยหน้าขึ้น แล้วตั้งใจบินไปยังจุดหมายต่อ
ฐานหงเสีย—
หลี่หงเสีย หัวหน้าฐานที่มั่นแห่งนี้ เป็นหญิงผู้มีเรื่องราวไม่ธรรมดา
เดิมทีเธอเป็นครู หลังวันสิ้นโลกมาถึง เธอก็พานักเรียนกลุ่มหนึ่งที่กลับบ้านไม่ทันดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปด้วยกัน