คนบนโต๊ะทดลองเปลี่ยนเป็นเซี่ยหว่านหรูที่เต็มไปด้วยเลือด
หลินหร่านมองภาพตรงหน้าอย่างสะใจ จากนั้นก็จุดไฟเผาสถาบันวิจัยชั่วร้ายแห่งนั้นจนวอดวาย
หลินหร่านยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชน มองดูเปลวไฟเต้นระริกแล้วรู้สึกว่าทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน
คนที่ทำร้ายเธอถูกเธอฆ่าตายแล้ว
ฝันร้ายที่กักขังเธอมาตลอดก็ค่อย ๆ มลายหายไป หลินหร่านรู้ดีว่าต่อจากนี้เธอจะไม่กลัวอีกแล้ว
หลินหร่านนาน ๆ ทีจะได้นอนหลับสนิท พอนึกถึงฝันดีเมื่อคืน มุมปากก็ยกขึ้นอย่างมีความสุข
ในฝันเธอฆ่าเซี่ยหว่านหรู ช่างเป็นฝันที่ดีจริง ๆ
ตอนนี้เธอจะฆ่าอีกฝ่ายในโลกความจริงด้วย
ชาตินี้ ฉันเป็นผู้เชือดเฉือน ส่วนเธอเป็นเนื้อบนเขียง
หลินหร่านกลอกตามองอย่างเกียจคร้าน จู่ ๆ ก็เห็นเงาหนึ่งทอดลงมาจากเหนือศีรษะ
จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาจนชวนให้คนขุ่นเคืองของเจียงเฉินก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ตื่นเช้ามาก็ได้เห็นหนุ่มหล่อขนาดนี้ ช่างเจริญหูเจริญตาจริง ๆ
“หร่านหร่าน... อรุณสวัสดิ์”
โอ้โห หนุ่มหล่อนอกจากจะเจริญหูเจริญตาแล้ว ยังทักทายเธอว่าอรุณสวัสดิ์ได้ด้วย
หลินหร่านนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนจู่ ๆ เจียงเฉินก็พูดได้แล้ว
พอเห็นหลินหร่านตื่น เจียงเฉินก็รีบร้อนเข้ามาทักทายเธอ
ที่จริงตั้งแต่ฟ้าสาง เขาก็รอช่วงเวลานี้อยู่แล้ว
“เจียงเฉิน อรุณสวัสดิ์”
หลินหร่านตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วลุกพรวดขึ้นจากเตียงอย่างดีใจ “เจียงเฉิน ไม่นึกเลยว่าแค่คืนเดียว นายจะพูดคล่องขึ้นขนาดนี้”