จะทำอะไรได้ล่ะ?
หลินหร่านรู้ว่าพ่อกับคนอื่น ๆ อยากทำอะไรสักอย่างมาก
แต่ตอนนี้พวกเขาทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
หลินหร่านมองอุปกรณ์ในห้องทดลองที่ครบครันตรงหน้า รวมถึงข้อมูลการทดลองที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่ในตู้ต่าง ๆ ก่อนจะก้มมองอันอันที่กำลังจับมือแม่ของเธออยู่
“อันอัน พี่เอาของที่นี่ไปได้ไหม?”
อันอันเอียงศีรษะน้อย ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “พี่หร่านหร่าน ถึงคุณปู่คุณย่าจะชอบของพวกนี้มาก แต่ถ้าพี่อยากได้ก็เอาไปเลย
ของตรงนั้นถ้าพี่ชอบ ก็เอาไปได้เหมือนกัน
เมื่อก่อนอันอันไม่มีความสุข ตอนพ่อแม่อยู่ด้วย พวกเขาเอาแต่ขลุกอยู่ที่นี่ทุกวัน
ไม่พาผมออกไปเล่นเลย
ตอนนั้นผมมีความปรารถนาอย่างหนึ่ง คืออยากให้ที่นี่หายไป ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็จะมีเวลาอยู่กับผมมากขึ้น และรักผมมากขึ้นอีกหน่อย
เอาไปให้หมดเลย ถือว่าพี่หร่านหร่านช่วยทำให้ความปรารถนาของผมเป็นจริง”
หลินหร่านลูบศีรษะอันอันอย่างสงสาร
เขาเป็นแค่เด็กอายุหกขวบ ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณปู่คุณย่าและพ่อแม่ถึงเฝ้าอยู่ในห้องทดลองทุกวัน ทั้งหมดก็เพื่อช่วยชีวิตเขา
สำหรับเด็กวัยนี้ การมีคนอยู่เป็นเพื่อนสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
“จริง ๆ แล้วพวกเขารักเธอมากนะ อันอัน”
ดวงตาหม่นหมองของอันอันพลันเป็นประกาย “จริงเหรอ? แล้วทำไมพวกเขายังไม่กลับมาล่ะ?
ผมอยู่ที่นี่คนเดียว เบื่อมากเลย
ผมคิดถึงพวกเขามาก มากจนอยากร้องไห้
แต่พี่หลินหร่าน แปลกจัง ผมร้องไห้ไม่ออกแล้ว