จูเจิ้นสวมเสื้อบุนวมหนาหนัก แต่ก็ยังรู้สึกหนาวจนตัวสั่น
ทว่าบริเวณที่ลั่วเซียงซือแนบชิดกลับร้อนผ่าวจนน่าตกใจ
เขากระแอมเบา ๆ แล้วขยับออกไปด้านข้าง
ใบหน้าเล็ก ๆ ของลั่วเซียงซือพลันเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย “น้องเขย เธอก็ดูถูกฉันเหมือนซิงซิงหรือเปล่า คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแพศยาอย่างนั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ ผมจะ...จะดูถูกคุณได้ยังไง?”
จูเจิ้นรีบหน้าแดงพลางอธิบาย
เขาไม่ถนัดรับมือกับผู้หญิงมาแต่ไหนแต่ไร
ครั้งก่อนถูกลั่วซิงซิงทำให้โมโหจนเดินหนี เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะใจแข็ง ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องยุ่งเหยิงระหว่างเธอกับพี่สาวอีกแล้ว
เป็นผู้ชายทั้งคน จะออกไปผจญโลกอย่างอิสระไม่ดีกว่าหรือไง
ต้องมาทนรับความอัดอั้นจากเธอทุกวัน
แต่ถ้าตัดใจจากผู้หญิงคนหนึ่งได้ง่ายดายขนาดนั้นก็คงดี
เขาออกไปทำภารกิจข้างนอก กลับมาก็รับแต้มสะสม
แต่กลับอดคิดไม่ได้ว่าเธอจะมีอะไรกินหรือเปล่า
อยู่คนเดียวที่นั่นจะอดอยากไหม จะถูกคนรังแกหรือเปล่า
สุดท้ายเขาก็กลับมาอย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าเขากลับมาไม่ผิด
ซิงซิงดีใจมากเมื่อเห็นเขากลับมา ใบหน้าสว่างไสวไปหมด
ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นแบบนี้
แม้แต่ก่อนเธอจะพยายามแสดงออกว่ารักเขามากแค่ไหน ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเหมือนครั้งนี้
ตอนนี้เธอพึ่งพาเขามากขึ้น
มีเพียงเรื่องเดียวที่เหมือนเดิม คือเธอยังคงปฏิบัติต่อลั่วเซียงซือ พี่สาวของตัวเองเหมือนแต่ก่อน
เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมซิงซิงถึงได้โหดร้ายกับพี่สาวตัวเองขนาดนี้
เธอไม่ยอมให้เขาถาม และยิ่งไม่ยอมให้เขาเข้าไปยุ่ง