หลังฟังความเห็นของพ่อหลิน แม่หลินก็รู้สึกทันทีว่าความคิดที่จะกลับชนบทคงไม่เหมาะจริง ๆ
“ตอนแรกฉันคิดว่าถ้ากลับไป เราก็ขายบ้านหลังนี้แล้วเอาเงินไปซื้อเสบียงเสียอีก ดูท่าตอนนี้คงต้องอยู่ที่นี่ อย่างน้อยตอนน้ำท่วมมาก็ยังปลอดภัย”
พอได้ยินแบบนั้น หลินเจ๋อก็ห่อเหี่ยวลงทันตา จบกัน กลับไปไม่ได้แล้ว
สวนผลไม้ใหญ่ของเขา วัยเด็กของเขา...
“แต่ฉันว่าความคิดที่จะกลับบ้านก็เข้าท่านะ”
หลินหร่านเสนอความเห็นต่าง หลินเจ๋อได้ยินแล้วใบหน้าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
“พี่ เรากลับหมู่บ้านได้จริงเหรอ?”
“อืม เมื่อกี้พี่ลองเช็กพิกัดกับระดับความสูงของบ้านเราแล้ว พอเอามาเทียบกับข้อมูลที่พี่ได้ยินมาในชาติก่อน ที่นั่นหลบพ้นน้ำท่วมได้พอดี”
“หร่านหร่าน ที่ลูกพูดจริงเหรอ?” แม่หลินถามอย่างตกใจ
“จริงค่ะ จริง ๆ แล้วสาเหตุที่ทำให้น้ำท่วมในชาติก่อนปะทุขึ้นก็คืออากาศร้อนจัดจนภูเขาน้ำแข็งละลาย แม้แต่หมีขั้วโลกก็หาที่ขึ้นฝั่งไม่ได้ สุดท้ายจมน้ำตายในมหาสมุทรกันหมด”
“ฟาร์มของเราอยู่บนเทือกเขาสันมังกรพอดี เป็นบริเวณที่ได้รับผลกระทบจากการละลายของภูเขาน้ำแข็งน้อยที่สุด แม่คะ ที่ที่แม่เสนอมาเยี่ยมมากเลยค่ะ เรากลับไปฟาร์มของคุณปู่กันเถอะ”
แม่หลินถูกหลินหร่านชม ใบหน้าที่ขาวผ่องเปล่งประกายเพราะเคยแช่น้ำพุวิญญาณก็ปรากฏระเรื่อแดงขึ้นสองปื้น ทำเอาพ่อหลินที่นั่งอยู่ใกล้ที่สุดใจสั่น