บางทีเพราะมีเจียงเฉินอยู่ด้วย ตลอดทั้งคืนจึงสงบปลอดภัยดี
ทั้งซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ต่างก็ไม่ออกมาก่อเรื่อง
มีเพียงช่วงครึ่งหลังของคืน หลังหลินหร่านเข้านอน เธอกลับรู้สึกว่าถุงนอนของตัวเองอุ่นไม่ขึ้นเสียที
ราวกับกำลังกอดก้อนน้ำแข็งไว้ในอ้อมแขน
จนเธออดสงสัยไม่ได้ว่าไฟข้างนอกดับไปแล้วหรือเปล่า ทั้งที่ด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ ต่อให้อากาศหนาวแบบนี้ เธอก็ไม่น่าจะรู้สึกหนาวได้
เจียงเฉินที่นอนอยู่ข้างหลินหร่านเห็นเธอนอนกระสับกระส่ายไม่ค่อยสนิท
จึงโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย
ดูท่าหร่านหร่านจะหนาว ต้องกอดให้แน่นกว่านี้แล้ว
เมื่อกอดหลินหร่านจนแนบสนิท ไม่มีลมลอดผ่านเข้ามาได้แม้แต่นิดเดียว เขาจึงแผ่พลังจิตออกไป คอยคุ้มกันบริเวณนี้อย่างแน่นหนา
อาหารเช้าวันถัดมา หลินหร่านแจกขนมปังให้ทุกคนคนละ 2 ถุงกับนม 1 กล่อง
ทุกคนกินรองท้องกันเล็กน้อย จากนั้นเธอก็พาพวกเขามุ่งหน้าไปยังฐานสันติภาพ
หลินหร่านขับรถออฟโรดนำทางอยู่ด้านหน้า ส่วนจางฮวนขับรถมินิบัสตามหลังมาติด ๆ
ระหว่างทางยังถือว่าราบรื่น มีซอมบี้ระดับต่ำที่ไม่รู้จักหลบอยู่เพียงหนึ่งหรือสองตัว ขวางกลางถนนจนหลบไม่ทัน
หลินหร่านกับหลินเจ๋อก็จัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย
พวกเด็กสาวที่ตามหลังมองดูหลินหร่านและคนอื่น ๆ ฆ่าซอมบี้ได้อย่างสบาย ๆ มือที่กำอาวุธอยู่ก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้น
ต่อไปพวกเธอเองก็ต้องกลายเป็นคนแบบนั้นให้ได้
สองชั่วโมงต่อมา ประตูใหญ่ของฐานสันติภาพก็ปรากฏอยู่ไกล ๆ เบื้องหน้า