หลังจากหลินหร่านติดต่อกับหลู่อี้เจ๋อแล้ว เธอก็ได้พบทางไปยังห้องทดลองภายใต้การนำของเซวียเฉียง
น่าเสียดายที่สัตว์กลายพันธุ์แถบนี้มีมากเกินไป บริเวณทางเข้ามีสัตว์กลายพันธุ์นับไม่ถ้วนรวมตัวกันแน่นขนัดเป็นชั้น ๆ
เซวียเฉียงกล่าวว่า “คนของกองทัพถอนกำลังออกไปจากทางนี้ สัตว์พวกนั้นคงไล่ตามพวกเขามาจนมารวมกันอยู่ที่นี่”
หลินหร่านขมวดคิ้ว หากเข้าไปจากทางนี้
ก็จำเป็นต้องกำจัดสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ให้หมด
ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
แต่เธอไม่อยากช่วยวิลเลียมกับพวกเขาหรอก
ขณะที่หลินหร่านกำลังลังเล แม่หลินก็พูดอย่างดีใจว่า “หร่านหร่าน แม่รู้ว่ายังมีอีกทางหนึ่ง”
ห้านาทีต่อมา ทุกคนก็กลับมาถึงห้องนอนของหัวหน้าฐานที่มั่นอีกครั้ง
แม่หลินเปิดที่นอนออก แล้วก็พบทางเข้าห้องทดลอง
แม่หลินยิ้มพลางพูดว่า “ที่เวยเวยบอกไว้ไม่ผิด ทางนี้แหละ”
หลินหร่านมองแม่ตัวเองอย่างชื่นชม ก่อนเดินนำเข้าไปในทางเข้า “ไปกันเถอะ”
ระหว่างทาง แม่หลินเล่าให้หลินหร่านฟังว่าเด็กสาวที่ชื่อเวยเวยพาดอกกุหลาบของเธอไปยังห้องทดลองแล้ว
เธอตามโจวอี้อยู่ ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปสมทบกับวิลเลียม
ยิ่งกว่านั้น พวกเขากำลังจะหนี
จะปล่อยให้หนีไปได้ยังไง
เธอต้องจับพวกเขาให้หมดในที่นี่
หลังจากทุกคนลงไปถึงห้องทดลอง แม่หลินก็นำทางไปตามทิศที่ดอกกุหลาบชี้อย่างเร่งรีบ
หลู่อี้เจ๋อกับหรงหานยังคงปิดล้อมอยู่รอบนอกคฤหาสน์ คนที่ตามหลินหร่านลงมา นอกจากเซวียเฉียงแล้วก็เป็นคนในครอบครัวของพวกเขาทั้งหมด