ความจริงแล้ว เจียงเฉินไม่ได้แค่ขายโครงการที่ตระกูลเจียงวางแผนมาสามปีทิ้งไปเท่านั้น เขายังเร่งจัดการทรัพย์สินอื่น ๆ ด้วย
เขาต้องรีบเปลี่ยนทรัพย์สินทั้งหมดให้เป็นเงินให้ได้มากที่สุด แล้วเอาไปกักตุนสินค้า
เหมือนที่ทำกันในเกมนั้น เหมือนอย่างที่หลินหร่านทำ
แต่การกระทำผิดปกติของเขาก็ถูกคนอื่นในตระกูลจับได้อย่างรวดเร็ว พวกนั้นพากันออกมาคัดค้านสารพัด ทว่าเสียงคัดค้านของพวกเขาไม่มีความหมายสำหรับเจียงเฉินเลย
คนตระกูลเจียงล้วนเป็นสัตว์ประหลาดเลือดเย็นไร้หัวใจ ยกเว้นคุณปู่
แต่สุขภาพของปู่กลับทรุดลงทุกวัน เจียงเฉินไม่รู้ว่าท่านจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายในวันสิ้นโลกได้หรือไม่
คฤหาสน์เก่าตระกูลเจียง—
“คิดเรื่องที่ทำให้ดีแล้วหรือ?” คุณปู่เจียงนอนอยู่บนเตียง มองเจียงเฉินด้วยสีหน้าเมตตา
“พวกนั้นมาฟ้องคุณปู่อีกแล้วเหรอครับ? น่าโมโหจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่าสุขภาพคุณปู่ไม่ดี ไม่ควรต้องมากังวลเรื่องพวกนี้ ยังอุตส่าห์มาพูดให้ฟังอีก”
เจียงเฉินเป็นห่วงสุขภาพของคุณปู่ จึงไม่ค่อยเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ท่านฟังแล้ว
ถึงบางครั้งจะเล่า ก็พูดแต่เรื่องดี ไม่พูดเรื่องร้าย
ใครจะคิดว่าพวกปากมากนั่นจะชอบมาวุ่นวายต่อหน้าคุณปู่ขนาดนี้
แววตาเจียงเฉินเย็นเยียบ เขาคิดไว้แล้วว่าพอออกไปจะเตือนคนพวกนั้นให้รู้สำนึก สำหรับพวกนั้น เขาไม่เคยปรานีอยู่แล้ว
คุณปู่เจียงยิ้มอย่างใจกว้าง “ปู่รู้ว่าแกเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นของตัวเอง เรื่องวุ่นวายในบ้านแกก็ไม่อยากเล่าให้ปู่ฟัง พวกเขามาพูดกับปู่บ้าง ปู่ถึงได้รู้เรื่องของแกอยู่บ้าง”