“นี่คือหลุมศพของอันอันเหรอ? เขาตายแล้วหรือ?”
หลินเจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งจนตัวสั่น ก่อนถามเสียงสั่นเครือ
แม่หลินมองลูกชายคนโตด้วยสายตาเอือมระอา เจ้าหนูนี่ขวัญอ่อนเกินไปแล้ว
“อันอันก็เป็นคนตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ลืมไปแล้วหรือไง?”
หลินเจ๋อ: “……”
เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ซอมบี้ก็คือคนตายไม่ใช่เหรอ
ศพเดินได้ชัด ๆ
แต่ไม่นานหลินเจ๋อก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาร้องลั่นว่า “แล้วทำไมถึงมีโลงศพเล็ก ๆ ฝังอยู่ตรงนั้นล่ะ?”
หลินหร่านมองไปตามทิศทางที่หลินเจ๋อชี้ แล้วก็อดตกใจไม่ได้
ในสวน ห่างจากหลุมศพนี้ไปไม่ไกล มีโลงศพเล็ก ๆ ฝังอยู่ครึ่งหนึ่ง
โลงศพส่วนใหญ่จมอยู่ในดิน ฝาโลงถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นข้าง ๆ จนดูไม่ออกว่าใหม่หรือเก่า
หลินเจ๋อคว้าแขนพ่อหลินที่อยู่ข้างตัวไว้ ถามอย่างตัวสั่นงันงกว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
พ่อหลินตบแขนหลินเจ๋อเบา ๆ “ไม่ต้องกลัว ก็แค่คนตาย”
หลินเจ๋อส่ายหน้ารัว “พ่อ ผมไม่กลัวคนตาย แต่ผมกลัวผีต่างหาก
ตกลงอันอันคลานออกมาจากในนี้หรือเปล่า?”
พ่อหลินตอบว่า “เท่าที่พ่อรู้ ก็ใช่”
หลินเจ๋อกระโดดตัวลอย “หา?”
เขามองแม่ตัวเองอย่างสั่น ๆ หวังว่าแม่ผู้ใจดีจะให้คำตอบที่ปฏิเสธเรื่องนี้ได้
ใครจะคิดว่าแม่หลินกลับพยักหน้าแล้วบอกว่า “พ่อพูดไม่ผิดหรอก เมื่อกี้เราถามอันอันมาแล้ว
เขาคลานออกมาจากในนี้จริง ๆ พอออกมาได้ก็พบว่าพ่อแม่ของเขาหายไปแล้ว