ทันทีที่ออกจากลิฟต์ หลินหร่านก็ได้กลิ่นหอมฉุยลอยมา
“หร่านหร่านลูกสาวคนเก่งของแม่ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว”
พอแม่หลินเห็นหลินหร่าน ก็รีบวิ่งเข้ามากอดลูกสาวด้วยความดีใจ ทั้งที่ยังเช็ดมือไม่ทัน
“หนูก็คิดถึงแม่ค่ะ”
หลินหร่านอุ้มเยว่อิ่งอยู่ จึงกอดแม่ตอบไม่ได้ ได้แต่เอาแก้มถูไถแม่หลินเบา ๆ
“แม่ หนูก็คิดถึงแม่แทบแย่เลย”
หลินเจ๋อที่ตามมาข้างหลังโผเข้ากอดแม่หลินด้วย แม่หลินตบมือลูกชายอย่างขอไปที
“แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน”
เจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คิดวุ่นวายอยู่ในหัวว่าเขาควรทำอะไรสักอย่างด้วยหรือเปล่า
ถึงอย่างไรเขาก็นับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของบ้านนี้แล้วนี่นา
จู่ ๆ แม่หลินก็พบว่าทั้งครอบครัวสามคนถูกโอบกอดไว้ในอ้อมแขนเย็นเฉียบ
เจ้าของอ้อมแขนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกเขยซอมบี้ที่ปกติเย็นชาและหยิ่งผยองจนใครก็เทียบไม่ติด
แม่หลิน: “...”
หลินเจ๋อ: “!!!”
หลินหร่าน: “???”
เยว่อิ่ง: “เหมียว~”
เบียดจังเลย
เจียงเฉินงุนงงเล็กน้อย เขากอดทุกคนแล้ว ทำไมถึงไม่มีใครตอบสนองอะไรเลยล่ะ?
จริงสิ ต้องพูดด้วย
แต่เขาพูดไม่ได้
อ้อ
ยังทำแบบนี้ได้อีกนี่นา
แม่หลินคิดว่าลูกเขยซอมบี้คนนี้สอนได้ไม่เลวเลย
เขาถึงกับยื่นมือออกมาตบหลังทุกคนเบา ๆ เหมือนที่เธอเพิ่งทำไปเมื่อครู่
เด็กคนนี้ช่างน่าสงสารจริง ๆ
แม้แต่ท่าทางละเอียดอ่อนแบบนี้ก็ยังรู้จักทำ เขาไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดาจริง ๆ เขามีความรู้สึก
แม่หลินยื่นมือออกไปตบหลังเจียงเฉินเบา ๆ เช่นกัน