ระหว่างที่หลินเจ๋อกำลังตั้งอกตั้งใจตามหาซอมบี้ตัวน้อยน่ารัก หลินหร่านเองก็ไม่ได้อยู่เฉย
เป็นอย่างที่คิด หลังจากพวกเขาพยายามค้นหาอย่างไม่ลดละ หลินหร่านก็เห็นซอมบี้ชั้นต่ำสองตัวที่เครื่องในห้อยออกมาจากร่าง กำลังตรงเข้ามาทางนี้ พวกมันได้กลิ่นเนื้อมนุษย์ จึงเดินเร็วกว่าปกติอยู่หลายส่วน
หลินหร่านอดกลั้นไม่ลงมือ ตั้งใจเปิดโอกาสให้หลินเจ๋อ ก่อนเอ่ยอย่างหวังดีว่า “ดูสิ ซอมบี้มาแล้ว เสี่ยวเจ๋อ ลงมือเลย”
“ว้าว มาจริงด้วย”
หัวใจเต้นระทึก มือสั่นเทา
มือขวาของหลินเจ๋อรวบรวมพลังพิเศษขึ้นมาทันที เตรียมยิงปืนโลหะ
20 เมตร
18 เมตร
หึ ๆ เข้ามาใกล้อีกหน่อยสิ แล้วฉันจะจัดการพวกแกให้หมด
แต่ซอมบี้สองตัวเดินมาได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็เหมือนเห็นอะไรน่ากลัวเข้า พวกมันหันหลังแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ท่าวิ่งที่บิดข้อต่อกลับด้านของพวกมันช่างน่าขันเหลือเกิน
เมื่อเห็นซอมบี้ที่กำลังจะได้มาอยู่แล้วหนีไป หลินเจ๋อก็รีบวิ่งตามไปยิงพวกมันหลายนัด ถึงได้ป้องกันไม่ให้แก่นคริสตัลสูญเปล่าในครั้งนี้
ระหว่างเก็บแก่นคริสตัลบนพื้น หลินเจ๋อก็ถามอย่างไม่เข้าใจว่า “พี่ครับ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเจอซอมบี้ซึ่งเห็นพวกเราแล้ววิ่งหนี พวกมันเป็นอะไรกันไปครับ?”
หลินหร่านเหลือบมองเจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าซอมบี้ตัวนี้อยู่ระดับไหนแล้ว ซอมบี้ชั้นต่ำพวกนั้นคงเห็นเขาเข้าถึงไม่กล้าเข้ามา
ในวันสิ้นโลกก็เป็นแบบนี้ ผู้มีพลังพิเศษระดับต่ำไม่อาจหยั่งรู้ระดับของผู้มีพลังพิเศษที่สูงกว่าตนได้