ได้ยินคำถามของพ่อหลิน หลินหร่านก็ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“ตามหลักแล้วกินได้ค่ะ เกล็ดปลาไม่หนา สีสันก็ดูปกติดี น่าจะกินได้”
หลินหร่านไม่ได้พูดส่งเดช เธอรู้ว่าผู้มีพลังพิเศษหลายคนรอดชีวิตจากฝนตกหนักมาได้ เพราะออกล่าสัตว์น้ำกลายพันธุ์บางชนิดมากิน
นอกจากจระเข้กับพวกกบที่กินไม่ได้แล้ว เธอก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีสัตว์ชนิดอื่นมีพิษ
พ่อหลินสบตากับหลินเจ๋อเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งคู่เริ่มกระสับกระส่าย ยื่นนิ้วไปทางปลาย่างที่ดูน่ากินตัวนั้น
“หร่านหร่าน ลูกมีเกลือไหม? แบ่งให้พ่อหน่อย”
เห็นพ่อหลินทำท่าหิวโซเหมือนแมว หลินหร่านก็แทบหลุดหัวเราะ
บนเรือลำนี้มีแมวจริง ๆ อยู่สองตัว ตัวหนึ่งกำลังหลับอุตุ อีกตัวก็นอนเรียบร้อยอยู่ในอ้อมแขนของหนุ่มหล่อ ท่าทางสง่างามสุด ๆ
ทำไมพ่อถึงตะกละยิ่งกว่าแมวอีกนะ
หลินหร่านกลั้นขำไม่อยู่ “ได้สิคะ แต่ปลาแช่อยู่ในน้ำนานขนาดนี้ ไม่รู้กินอะไรแปลก ๆ เข้าไปบ้าง พ่อแน่ใจนะว่าจะกิน?”
พ่อหลิน “……”
ปลาเหล่านี้กินอะไรแปลก ๆ เข้าไปบ้างนะ?
หรือว่าจะเป็นเนื้อคน?
พอคิดถึงตรงนี้ ท้องของพ่อหลินก็เริ่มปั่นป่วน
เขารีบโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ ไม่อยากกินแล้ว กลับไปกินปลาที่แม่ทำตอนเย็นดีกว่า ปลาเลี้ยงเองในบ้านกินแล้วสบายใจ”
แม่หลินกลอกตามองพ่อหลินทีหนึ่ง สมควรแล้วที่อยากกินจนตัวสั่น
ไม่ดูบ้างเลยหรือว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ยังมีอารมณ์มาคิดถึงของกินอีก!
พ่อหลินกับหลินเจ๋อไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีก ทั้งคู่ตั้งใจเข้าร่วมทีมจับปลาอย่างจริงจัง