“น้องหว่านหรู?” เสียงอ่อนโยนของเย่หลานดังมาจากด้านข้าง ก่อนมืออุ่น ๆ ข้างหนึ่งจะประคองไหล่เซี่ยหว่านหรูไว้
“ขอโทษนะ ฉันทำให้คุณเดือดร้อนไปหมดเลย
ฉันไม่รู้เลยว่าหรงหานเป็นคนแบบนี้”
เซี่ยหว่านหรูพูดกับเย่หลานอย่างเข้าอกเข้าใจ “ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก ต้องโทษผู้หญิงคนนั้นต่างหาก อีกอย่างนะ พี่เย่หลาน คุณต้องรีบยกระดับทีมของตัวเองให้ได้
ไม่อย่างนั้นหรงหานที่เอาแต่ใจขนาดนั้นอาจไม่ยอมให้คุณเข้าทีมเหยี่ยว”
คำพูดช่วงท้ายของเซี่ยหว่านหรูค่อย ๆ แผ่วลงเรื่อย ๆ
ฉลาดอย่างเย่หลาน มีหรือจะไม่เข้าใจ
ทีมเหยี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุดในฐานสันติภาพแห่งนี้ ไม่ได้สามัคคีกันอย่างที่คนนอกคิด
“พี่เย่หลาน ฉันเชื่อว่าสักวันพี่จะเก่งกว่าเขาแน่”
เซี่ยหว่านหรูยิ้มให้เย่หลานอย่างมีนัย
เย่หลานไม่เข้าใจความหมายของเธอ แต่ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง
เขารู้ดีเสมอว่าควรตอบสนองอย่างไรกับคนที่มีใจให้ตน
“ผมจะพยายาม วันนี้ที่เกิดขึ้น ผมจะต้องแก้แค้นให้คุณให้ได้สักวัน”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของเซี่ยหว่านหรูก็แดงระเรื่อ “ขอบคุณนะพี่เย่หลาน แต่ไม่ต้องหรอก ผู้หญิงคนนั้นฉันจัดการเอง
ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้”
พูดจบ เซี่ยหว่านหรูก็ยิ้มแปลก ๆ ขึ้นมา
“พี่เย่หลาน ตอนนี้คงย้ายเข้าวิลล่าไม่ได้แล้ว พักที่ห้องชุดขนาดใหญ่ไปก่อน พอไหวไหม?”