“เป็นเขานั่นแหละ ไอ้เด็กนิสัยเสีย เขาด่าฉันว่าเป็นหมา”
ลั่วซิงซิงชี้ไปทางหลินเจ๋อ พูดอย่างไม่ยอมเลิกรา
หลินเจ๋อได้ยินลั่วซิงซิงพูดถึงตัวเองก็ไม่สะทกสะท้าน ยังกินเต้าหู้เหม็นไปพลางเอ่ยไปพลาง “ฉันไม่ได้ด่าเธอสักหน่อย เธอรับสมอ้างเองต่างหาก”
“พี่เย่หนิง ดูเขาสิคะ!”
เย่หนิงตบแขนลั่วซิงซิงเบา ๆ ก่อนหันไปพูดกับหลินเจ๋อ “หลินเจ๋อ นายโตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว รังแกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้ ยังเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชายได้เหรอ? รีบขอโทษซิงซิงเดี๋ยวนี้เลย”
เพราะหลินหร่าน หลินเจ๋อจึงรู้จักเย่หนิงมานานแล้ว แน่นอนว่าเย่หนิงก็รู้จักเขาเช่นกัน
หลินเจ๋อไม่คิดจะตามใจอีกฝ่าย ในสายตาเขา ตอนนี้ไม่มีใครในตระกูลเย่เป็นคนดีสักคน
เมื่อก่อนเพราะพี่สาวที่คลั่งไคล้ผู้ชายของตัวเอง เขาถึงได้คอยเข้าไปตีสนิทเย่หนิงอยู่บ่อย ๆ ต่อให้ถูกเมินใส่ก็ยังตามตื๊อ แต่ตอนนี้เขาไม่คิดจะตามใจอีกแล้ว
เย่หนิงคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งสอนเขา?
“หุบปากไปเลย นายเป็นอะไรกับเธอถึงได้มาพล่ามอยู่ตรงนี้? ทำมาเป็นพี่ใหญ่ไปได้ ถุย ๆ ๆ”
คำพูดไม่ไว้หน้าของหลินเจ๋อทำให้ใบหน้าขาว ๆ ของเย่หนิงแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาชี้หน้าหลินเจ๋อ แต่กลับไม่รู้จะเถียงอย่างไร เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลินเจ๋อที่เคยประจบเอาใจเขาอย่างนอบน้อมมาตลอด จู่ ๆ ถึงกลายเป็นคนรับมือยากแบบนี้
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองหลินหร่าน ใช่แล้ว ต้องเป็นเธอยุยงแน่ ๆ